Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Wat een mens denkt is zelden waar

Marvao, Alentejo, Portugal

Marvao, Alentejo, Portugal

Afgelopen september waren Coen en ik voor het eerst na vijf weer jaar weer terug in Portugal. Met vakantie. Terug in het land van de saudades (het land waar het verlangen/de heimwee heerst naar iets dat nog niet heeft bestaan) met de gedachte dat we daar nu wel veilig naar toe konden zonder overvallen te worden door gevoelens als: “waarom waren we hier ook alweer weggegaan?”.

Deze gedachte bleek en wassen neus, zoals de meeste gedachten dat zijn. Ingebeeld om de mens te overtuigen van zijn gelijk omtrent een keuze en om het gevoel omtrent die keuze te smoren. En het mooiste van mens-zijn is dat alles instant kan veranderen. Vooropgesteld dat de angst om te “vliegen” is verdwenen, het gevoel is toegelaten en daarmee de vleugellam makende gedachten uitgeschakeld.

Wat een mens denkt is zelden waar.

Het golvende landschap van Alentejo trok aan ons voorbij toen het gebeurde. Ineens was het doodstil in mijn hoofd. Geen enkele gedachte. Ik voelde mezelf zitten. Keek naar mijn voeten of ik er nog wel was. Ja, ik zat in de auto naast Coen. Ik keek hem aan. Hij keek naar mij. Mijn mond viel open terwijl de saudades van dit land door iedere porie naar binnen stroomden. Het was alsof de trillingsfrequenties van het land gelijk waren aan mijn menselijke frequentie. Het bleef stil in mijn hoofd terwijl die extatische ervaring plaatsvond. Ik voelde me één met mezelf, met Coen, met alles om mij heen en de natuur. Het leek uren te duren. Weer keek ik Coen aan. Dat was het moment waarop we beiden wisten dat dit het land is om te zijn.

Later kwamen de gedachten terug en ondanks vele gesprekken met oude vrienden aldaar en met elkaar hebben die gedachten geen voet aan de grond gekregen. We hebben hele lijsten gemaakt met voor- en tegenargumenten. De enige tegenargumenten hadden te maken met kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden. En dat zijn uiterst belangrijke argumenten om niet meer te bewegen in het leven dat altijd voortschrijdt totdat het tot stilstand komt. Ook de crisis gerelateerde financiële reden waarom we in 2011 zijn terugkomen is niet meer geldig. Immers we hebben een bescheiden pensioen.

Dus, Coen en ik gaan met dankbaarheid mee met de beweging die het leven ons biedt en gaan terug naar Portugal. Daar zullen we genoeg tijd en ruimte hebben om kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden te onthalen op een heerlijk verblijf in de beeldschone natuur. En als jullie er allemaal niet zijn dan heb ik tijd om te schrijven aan een familieroman die ik al jaren denk te willen schrijven.

Een verhuisdatum is nog niet bekend. Het hangt af van de verkoop van ons appartement in Den Haag dat vanaf komende week te koop staat en het lijkt ons wel wat om  vóór de zomer van 2016 in Portugal te wonen.

Vorige

Coen, Coener, CoenSt

Volgende

Your thoughts seldom relate to the truth

  1. Je gaat naar waar je heen moet. Niet moeten moeten maar waar je je thuis voelt. Klinkt logisch en toch geheel zonder enige nuchterheid.
    Ik had niet en ook weer wel kunnen vermoeden dat dit je ‘nieuws’ was in mijn droom.

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: