Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Vergelijken

2011-08-24 woensdag 091

(eerder gepubliceerd in Nouveau Magazine, april 2012)

In Nederland dagelijks een boswandeling maken is andere koek dan door bossen en bergen in midden-Portugal. Ik hoef niet meer te klimmen en te dalen met als voordeel dat ik in een prettig wandelritme blijf. De blauwe lucht is hier wat zeldzamer dan daar, dat wel. Hier moet ik me vaak dik aankleden. Daar was midwinter een bodywarmer genoeg. Hier zijn de honden redelijk welopgevoed. Daar bukte ik me regelmatig voor het zogenaamd oprapen van een steen om een loslopende, hongerige en vals geslagen hond uit mijn buurt te houden. Gooien hoefde niet, alleen het opraapgebaar was al genoeg. En als ik de boerderij zag liggen van een afstand, verscholen tussen de olijfbomen en hoge kurkeiken dan bekroop mij een tevreden gevoel. Wanneer ik hier terugkom van de wandeling dan zie ik het appartementsgebouw achter de bomen verscholen en bekruipt me ook een tevreden gevoel. Dat is niet voorstelbaar voor anderen die een droom hebben om ooit eens in het buitenland te wonen. En toch is het zo.

Gisteren liep ik ook door het bos, langs de grote vijver met de eenden en zwanen, over het oer-Hollandse houten gebogen bruggetje en dan linksaf over het verharde fietspad omdat daar in deze tijd van het jaar minder modder is dan op het voetpad. Het viel me op dat het stil was. Soms is dat zo. Dan is er niemand, ook geen mensen met honden en zelfs geen ruisende wind. Mijn voetstappen en de vogels gaven ruchtbaarheid aan het leven. Ik keek naar de lucht. Mijn Indische moeder die sinds 1961 permanent in Nederland woont, zou zeggen: “Wonderlijk, nooit geweten dat er zoveel nuances grijs bestaan”. Dat is een optimistische kijk op het niet kunnen waarnemen van de kleur als het licht van de zon er niet is. Dan lijkt het grijs alle andere kleuren op te slokken. Misschien heb ik dat van haar. Dat optimistische. Want terwijl ik daar loop en alles gehuld zie in grijs, ben ik blij. En ineens weet ik weer waarom ik zo van de winter houd, van storm, regen, woeste wolken en schuimige golven in de grijze Noordzee. Het stemt me tot nadenken over allerlei vooronderstellingen die ik heb. Het geeft me tijd om naar binnen te luisteren en tot nieuwe inzichten te komen. In dit geval over het fenomeen “vergelijken”. Het heeft geen enkele zin. Het leidt tot niets. Iets of iemand verliest namelijk altijd. De vraag of het beter was in Portugal dan hier, kan ik nooit beantwoorden zonder een land tekort te doen. Dat je van grijs weer chagrijnig wordt is ook gebaseerd op een vergelijking. Namelijk dat je daar geen last van hebt als de zon schijnt. Het is een gedachte die zich bij jou heeft genesteld en die hoeft helemaal niet waar te zijn. Daarom is het prettig om af en toe de tijd te nemen die chagrijnig makende gedachten te onderzoeken, want geloof me, de kleur zit bij jou van binnen zoals de zon achter de wolken. En volgens mij wordt die zon echt niet chagrijnig van een grijze wolk. Die blijft onverstoorbaar schijnen.

Vorige

A special day at the studio

Volgende

Simkaart

  1. Riny

    En zo is het. Die laat zich zelfs door vijftig tinten grijs niet van de wijs brengen.

  2. Mooi Liesbeth! En leuk Riny ook hier te zien.

  3. Dank je Marco. Riny en ik schreven ooit een boekje samen met de titel “Rijstkorrels”. En hij schreef nog veel meer boeken. Harde werker!

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: