Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tricky business

Eindelijk, na twee jaar. Ik ben gestopt. Midden op de rotonde; wel langs de stoep. Ik stap uit en met de ondergaande zon van de tweede lentedag op de muur, maak ik een foto van de tekst die daar al tijden staat. De eerste keer zie ik alleen de spellingsfout. Later in het voorbijrijden lees ik verder en denk dat is de tekst van een liedje, maar hoe ik ook zoek op het net, ik kan het niet vinden. En gisteravond toen ik terugreed van de hogeschool in Portalegre naar huis, naar Marvão ben ik dan eindelijk gestopt.

Waarom intrigeert die tekst me? Dat vraag me ik dan als eerste af. Misschien omdat teksten op muren dat altijd doen. Misschien om de inhoud dit keer. Is het een hartenkreet? Of gewoon een statement? Op weg naar zelfkennis een ontdekking gedaan?

Gevoelens hebben in deze woelige tijden veel gewicht. De ratio wordt niet meer vertrouwd. Velen denken opgekropte gevoelens te hebben. En die moeten er allemaal uit. Anders kun je niet zijn wie je bent. Je moet kunnen zeggen wat je voelt. Het maakt daarbij niet uit wat dat met de toehoorder doet. Maar, vraag ik me dan af: wie ben je dan? Ben je dan je gevoelens?

Tricky business.

Ik geloof mijn gevoelens nooit zomaar en zeker niet sinds ik weet dat mijn lichaamsgeheugen een lange-termijn-geheugen is geprogrammeerd door de familiehistorie die ik meedraag in mijn genen en door wat ik tijdens mijn leven door het filter van mijn genen heen als waarheid heb aangenomen.

Gevoelens zijn een reflex. Het is de enige taal die het lichaam spreekt. Je hersenen herkennen iets, je lichaam reageert door een gevoel naar boven te sturen. Reflex. Zoiets als autorijden, je denkt niet meer na bij het schakelen, in spiegels kijken en sturen. Een reflexgevoel is gewoon waar voor jou en áls je het al zou bevragen dan zal het denken met allerlei argumenten dat gevoel rechtvaardigen. Dat is zijn werk en daar is het denken heel goed in.

Ik geloof al sinds klein meisje helemaal niets zomaar. Niets. Ik heb mezelf aangeleerd om mijn gevoelens onder een loep te leggen, voordat ik ze uit. Ik wil zo min mogelijk onzin vertellen en nog liever wil ik een stabiel leven hebben waarin ik op mezelf kan rekenen. Een leven waarin ik met mezelf iedere oorlog kan winnen en alle paarden kan stelen zo ik dat zou willen. Een leven dat niet van links naar rechts slingert. In mijn omgeving heb ik genoeg mensen die Himmelhoch jauchzend, zu Tode betrübt zijn. Vandaag zus, morgen zo. Onrust, echt, om gek van te worden. Maar ja, er zijn ook genoeg mensen die graag willen lijden omdat ze anders niet voelen dat ze leven.

Waarom wordt er zoveel gewicht gegeven aan gevoelens? Ik denk omdat de mensen niet van zichzelf houden. Ze weten niet hoe. Ze voelen oude troep, troep die niet van hen is. En deze jongen (ik denk echt dat een jongen is die tekst op de muur heeft gezet) had ook een gevoel dat de wereld in moest.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Pioniers van de koude grond

Next

De boer en de vogels

2 Comments

  1. Mooi stuk.

    Een mens zit vol tegenstrijdige gevoelens. Je gevoel negeren is vaak absolute noodzaak. Het duiveltje dat maar roept “nee hoor, dat kan jij niet, gaat je nooit lukken, geef maar op.” Iedereen die iets maakt kent dat. Vreemd dat dat zomaar in je leeft.

    En precies ook zoals jij het verwoord: “Ik denk omdat de mensen niet van zichzelf houden.”

    Mensen zijn wellicht bang voor hun eigen kracht om geweldige dingen te kunnen doen. Het makkelijker om die duivel zijn zin te geven. “Lukt je nooit, begin er dus maar niet aan.”

    Er is een wil. Dat is je kracht. Wil om te overleven ten eerste. En vanaf daar verder.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: