Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

The age of leisure

img_2624.jpg

Ik ben een week in Nederland. Gezellig. Familie en vrienden zien en spreken. Toch zie ik iedere keer meer op tegen dat reisje naar de lage landen. Om allerlei redenen, zoals koud, druk, vol, gebouwen, auto’s en heel veel mensen. En al die redenen winnen nog niet van het plezier dat ik beleef aan alle ontmoetingen en logeerpartijen.

Ik ben redelijk op de hoogte van de ontwikkelingen in de landen waar de westerse “civilisatie” op zijn hoogtepunt lijkt te zijn. Alhoewel ik bespeur dat die hier en daar ook al over de rand is gevallen. Vind ik hè! Mijn mening dus!

Dat zit hem in kleine dingen die het snelle leven moeten veraangenamen. Ja, ja the age of leisure is al een tijdje bezig. Mensen hebben haast. Verdieping is geen leisure en de schermpjes zorgen voor instant gratification. Ook heel leerzaam natuurlijk.

Ik zat aan een prachtig kerstdiner bij mijn zus Patricia en zwager Theo. Met tien man, vrouw, kind (in alle leeftijden). Het was een prachtavond, oergezellig en heerlijk eten.

De biologische kalkoen van Anton Jacobs was helemaal geprepareerd afgeleverd. Uitgebeend en gevuld. Alleen de poten en vleugels waren klassiek. Die kon je gewoon kluiven. Dat uitgebeende kalkoenlijf is om het snijden simpel te maken. Ik heb het bestudeerd. En in de praktijk werk het prima. Het mes gleed er doorheen. Want een kalkoen “slachten” na bereiding vergt tijd en ervaring. En nu verschenen er keurige plakken kalkoen met vulling.

Ik dacht: “Wow, the age of leisure, what a pleasure!”

Omdat ik zelf nogal afgelegen woon waar de jaren vijftig van de vorige eeuw eigenlijk de norm zijn, heb ik de irritante gewoonte om te vergelijken. Maar ja, als je vergelijkt, verliest er altijd eentje. Dus dat heeft geen nut. Daar ben ik mee gestopt. Bewust. Maar onbewust schijnt het stiekem door te gaan. Ik lijk wel geprogrammeerd. Het is echt makkelijker iets nieuws te leren dan iets ouds niet meer te doen. Let maar op.

Zojuist sta ik in de keuken bij mijn oudste zoon. Ik wacht op het water voor de thee en mijn oog valt op een fles olijfolie. Ik lees het etiket. Mijn mond valt open. Vegetarisch. Hoe dan? Ik sla op hol.

Mensen weten niet dat het van olijven wordt gemaakt en dat olijven van een boom komen?

Of bestaat er carnivore olijfolie?

Zo erg kan het toch niet zijn gesteld met de algemene ontwikkeling?

Ineens betrap ik mezelf op mijn conditionering over de westerse civilisatie boven de Pyreneeën.

Ik lees nog eens: … Ohhhh, het is een advies voor gebruik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Baden in luxe

Next

Stiller wordt het niet

3 Comments

  1. C. Verharen

    T’is inderdaad wel een heel vreemd(e) etiket / tekst. Bestaat er ook zoiets als harde olijfolie…?!?!
    XC

  2. ik begrijp het niet eens! vegetarische vis?

Leave a Reply to Karin Ramaker ➚ (@metkcom) Cancel reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: