Bij de start van een yogales. Twee leerlingen in gesprek. Ana Paula en Zé Paulo. Beiden kwamen naar “de achtertuin van God” voor een slower life. Zij ontwerpt tassen en meer, hij heeft nu een boerderij,  verbouwt biologische groenten en verkoopt online of op de biologische markt.


Alles verandert. Altijd weer. Ieder jaar, iedere maand, iedere week, iedere dag, ieder uur, iedere minuut, ja zelfs iedere seconde. Niets blijft hetzelfde. Het universum niet, jouw eigen lichaamscellen niet en alles wat daar tussenin zit. Van regeringen tot zelfs landsgrenzen.

Het aanbreken van de lente zoals nu gebeurt, brengt verandering. Doordat de zon zich meer vertoont, de temperaturen milder worden en de bloemen verschijnen, verander jij ook. Je humeur is zonniger, je stemming milder en na een koude, donkere en introverte winter ontluik je. Je hebt gedurende dat koude seizoen de tijd gehad om jezelf van binnen te bekijken, op te ruimen wat je in de weg zat, misschien wel om je uit te spreken met alle gevolgen van dien. En wie weet afscheidnemen. Aan het eind van de winter is er in ieder geval bijna altijd een nieuw inzicht dat de lente nog spannender maakt.

Het ritme van de natuur is het menselijke ritme. Wat je ziet gebeuren in de natuur reflecteert in jou. Weet je waarom? Jij bent natuur. Je bent niet hoger, lager of meer. Nee, jij bent natuur. Zoals een boom of een plant verandert gedurende het jaar, zo verandert ook jouw lichaam. De cellen waaruit je maag is opgebouwd bijvoorbeeld vernieuwen iedere 21 dagen. Stel je voor: je hebt dus binnen een maand een nieuwe maag!?

Al die grote en kleine veranderingen gebeuren niet omdat ze gebeuren. Er zit volgens mij een tot in de puntjes uitgekiend plan achter. Volgens een strak ritme wordt dat uitgevoerd. Net zoals je ademhaling en je hartslag. Dat wordt toch zomaar voor je gedaan. Dat levensritme zou eigenlijk heilig moeten worden verklaard en de belangrijkste leidraad in ieders leven zijn. De maatschappij is de weg kwijt met zijn 24-uurs economie. We werken om geld te verdienen om meer te kunnen bezitten. Of hebben alles al en dan is er de angst om het kwijt te raken. Er is een kunstmatig ritme ontstaan, werken, slapen, media – sociaal of niet –, vakantie, werken, ziek, burn-out, overspannen en meer. Het is een schijnleven. Welk ritme je jezelf ook oplegt, het word je ondergang.

Dat heilige ritme, daar heb je niets over te zeggen. Dat gaat gewoon door. Ook als de mensheid op geheel eigen wijze met zijn zelfbedachte ritme waarmee hij zijn slavenbestaan in stand houdt, is ondergegaan.

Dat klinkt dramatisch en het is een ritme. De Romeinen gingen ook ten onder tenslotte. Het heilige ritme zit in je, altijd, 24 uur per dag. Je hoeft alleen maar stil te worden in je hoofd om het te kunnen ontdekken. Ik denk wel eens, als 51% van de mensheid naar dat heilige ritme zou luisteren, dan zou er vrede zijn, genoeg te eten en te drinken voor iedereen en rust in de tent. Dan is er tijd voor vriendschappen, om samen te spelen en om de wereld een nog mooiere plek te maken.

Het is bijna zomer. Jij krijgt net zoals de natuur de kans om wakker te worden. Neem waar en je zult zien dat alles altijd voor je neus ligt. Je hoeft het alleen maar te zien en op te pakken.

(deze column verscheen eerder in Vision Magazine)

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.