Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: yoga Page 1 of 7

Vipassanā-meditatie

Photo by Mattia Faloretti on Unsplash.com

[português]  [English]

Afgelopen zondag ben ik opnieuw gestart met meditatielessen geven. Negen deelnemers dienden zich aan en voor hen wil ik nog eens uitleggen wat we eigenlijk aan het doen zijn. En wie weet spreekt het jou ook aan. Je bent van harte welkom om eens mee te doen. De data staan op de website van Yoga Studio Marvão.

Over de Boeddha gaan veel verhalen. Over hoe hij een prinsenzoon van rijke huize was en dat hij graag wilde weten wat zich buiten de muren van het landgoed van zijn familie afspeelde. Dus ging hij op pad. Daar, in de buitenwereld kwam hij het echte leven tegen.

De Boeddha leefde dat leven een tijdje voluit. Omdat hij niet gelukkig werd van alle wereldse uitspattingen, zag hij in hoe complex het leven eigenlijk is en ging op zoek naar het geheim van een stabiel, prettig en vredig leven.

De Boeddha identificeerde zeven gemoedstoestanden – anusaya’s – die bijna altijd leiden tot ongeluk of ontevredenheid.

1. zintuigelijk verlangen
2. manifestatiedrang
3. agressie, haat, boosheid
4. hoogmoed, je beter (of minder) voelen dan anderen
5. onjuist begrip van de werkelijkheid
6. twijfel, onzekerheid
7. onwetendheid of gebrek aan realiteitsbesef, onbewustheid.

De diepste oorzaak van de anusaya’s is onwetendheid. Vooral onbewustheid en een slordige interpretatie van wat er in ons omgaat zorgt ervoor dat de anusaya’s de kans krijgen zich te manifesteren en vervolgens gaan we niet wijs om met die emoties, gedachten en gevoelens.

Die onwetendheid zorgt ervoor dat we ons gaan hechten aan plezierige gedachten en gevoelens. We laten ons door van alles afleiden (sociale media bijvoorbeeld) en bouwen weerstand op tegen wat onplezierig is. Het onplezierige stoppen we ver weg ergens in ons lichaam en hechten ons steeds meer aan de buitenwereld. Alsof die buitenwereld een drug is die onze onplezierige gevoelens kan verdoven. We worden steeds banger te verliezen wat we hebben, of erger nog, we worden bang niet te kunnen bezitten wat we willen hebben.

De Boeddha bewandelde vele wegen en he geheim diende zich op een dag aan. Het bleek eenvoudig en voor iedereen te leren.

Het ontwikkelen van opmerkzaamheid.
Want opmerkzaamheid brengt inzicht en leidt tot acceptatie van het leven zoals het zich aandient.

De Boeddha beschrijft twee wegen om tot dat inzicht te komen.

1. Samatha-yānika: het ontwikkelen van opmerkzaamheid op basis van kalmtemeditatie.
2. Suddha-vipassanā-yānika: het direct ontwikkelen van opmerkzaamheid.

De eerste weg – kalmtemeditatie – is heel geschikt voor mensen die tijd hebben zich terug te trekken uit de maatschappij. Want het trainen van diepe vormen van concentratie (dat is kalmtemeditatie) vraagt veel tijd en een lang verblijf in afzondering.

De tweede weg is voor mensen zoals jij en ik. We staan midden in de maatschappij, leiden een druk leven en willen toch die opmerkzaamheid ontwikkelen om tot inzicht te komen, met innerlijke vrijheid als gevolg. Bij deze weg wordt natuurlijk ook concentratie ontwikkeld. Alleen in lichtere vorm dan bij de eerste weg.

Zodra je begint met vipassanā, pas je het eigenlijk meteen toe in je dagelijks leven. Want in de vipassanā observeer en registreer je wat zich afspeelt in je lichaam en je denken. Dus alle dagelijkse mentale en fysieke ervaringen worden gebruikt als meditatieobject.

Je kunt vipassanā- of inzichtmeditatie beschouwen als levenstherapie. Het heeft namelijk een zuiverende en genezende werking op ons karakter en het verstrekt ons intuïtief inzicht in het vergankelijke en onbeheersbare leven. We leren beter omgaan met blokkades en problemen en ontwikkelen stabiliteit in het omgaan met alledaagse ervaringen.

Uithangbord

IMG_2947 kopie

Het is gelukt. Na twee jaar staat mijn studio erop! G7. Kijk maar: Yoga Studio Marvão.

Toen ik daar begon was dit lijstje niet compleet. Het hele bord was na een tijdje verdwenen. Het frame stond er wat armoedig bij. Zo armoedig dat ze tijdens Kerstmis een armetierig kerstboompje erin hadden geplaatst met wat lichtjes. Om de entree wat op te vrolijken. Dat hielp in mijn ogen niet.

Wanneer je deze foto ziet denk je misschien ook: jeetje, grijze lucht, een oude auto op de achtergrond en een grote garagedeur. Het klopt helemaal wat je ziet. De entree zie je niet. Die zit links. Mooie grote glazen schuifdeuren, een immense ontvangsthal en een trap naar de eerste etage. Daar is mijn studio naast de kapper, de tandarts en de privé-kliniek. Er is ook nog een flexwerkplek met alles erop en eraan en een bedrijf dat land onderhoudt en tuinen aanlegt.

Beneden zit de wasvrouw, de schoonheidsspecialiste, een bar annex pizzeria en de vrouwelijke manager van het gebouw. Er is een grote vergaderruimte en het kantoor van de grootste aannemer van ons dorp. Dan zijn er nog meerdere paviljoens zoals ze dat hier noemen met garages waar auto’s worden gerepareerd, een bierbrouwer, een bedrijf dat bouwmaterialen verkoopt en een bedrijf die daar de opslag heeft van producten, conserven uit de streek.

Meer divers wordt het niet. Het is altijd gezellig, er is altijd tijd voor een praatje of een koffie of een biertje. En dat er op zondag als ik in de ochtend meditatieles geef, een van de monteurs toch in zijn garage aan de slag gaat, beschouw ik dat als de beste uitdaging om te leren mediteren.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

New kid on the block

Heid Dyer doceert in Yoga Studio Marvão

[English]  [português]

Mijn yogastudio loopt boven verwachtingen. Toen ik hier aankwam in 2016 had ik geen plan voor een nieuwe studio. Toch kwam die er. Tegen wil en dank. Want eigenlijk zag ik het helemaal niet zitten om opnieuw de verplichting op te nemen om wekelijks lessen te geven. Nu geef ik met veel plezier vier lessen in de week en de nodige workshops tussendoor. Ik ben nog altijd Leone Holzhaus dankbaar dat ze toentertijd bleef vragen of ik weer les ging geven. Ik dacht toen: één lesje, okay dan. Nu heb ik een pand en een volledig ingerichte studio met veel deelnemers. Het leven zit vol verrassingen. Mijn kennissen- en vriendenkring groeit hard en het goede nieuws is dat zo’n 85% van de deelnemers Portugees zijn. Ik amuseer me bovenmatig met deze levensinvulling. Daarbij blijf ik topfit.

De markt is groter dan vier lessen per week. En ik ga niet meer doen dan wat ik nu doe. En toen verscheen Heidi Dyer op mijn pad. Vers uit de Verenigde Staten, heeft zij zich hier gevestigd. Heidi is ook yogadocent. Zij doceert Yin Yoga en Restauratieve Yoga. Daarbij is zij opgeleid als therapeutisch masseur. Heidi kwam vorige zomer bij mij op les en ze bleef. Nu gebruikt ze mijn studio op de woensdagen om een eigen praktijk op te bouwen. In de middag massages en in de avond lessen. Op de vierde zondag van de maand organiseert Heidi een workshop met een speciaal onderwerp. Afgelopen zondag – de eerste keer en de klas zat vol met 10 deelnemers waaronder ik – hebben we twee uur getraind in diepte ontspanning (restauratieve yoga) en het uitbalanceren van de chakra’s. Dat doet ze trouwens nu al deels in Portugees. Het was een groot succes. Woensdagavond herhaalt ze haar workshop voor de mensen die er niet in pasten afgelopen zondag.

Wat een verrijking voor Yoga Studio Marvão. Een groeiende gemeenschap met degelijk opgeleide mensen, komt de regio ten goede. De synergie (1+1=3) is voelbaar. Vanochtend na de yogales stonden we bij de bar in het gebouw waar de studio is gevestigd, in het zonnetje koffie te drinken met een aantal deelnemers en we waren het er allemaal over eens dat we lekker bezig zijn. Met zijn allen. En dat is het enige waar het leven over gaat. Vind ik.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Februari


Ik kom zojuist binnen omdat ik nog een #PHOT wil schrijven. Na een ochtend yogales en vanmiddag werken in de tuin, heb ik geen idee waarover ik ga schrijven. Dus wordt het onderwerp dat waar het er de hele dag over gaat.

Het landleven begint hier op gang te komen. De zon schijnt en het kriebelt om de tuin schoon te maken en het toch willen aanleggen van een ware moestuin. Met hulp van zoon die hier is. Iedereen, ook in de yogales, praat over de beste manieren om dat te doen, welke zaadjes te kopen en waar. Wordt het volgens de Portugese traditie of permacultuur? Dat laatste klinkt heel aantrekkelijk, want er is weinig tot geen water nodig en de tuin doet het vanzelf. Je hoeft niet te zwoegen in de hitte. En het land blijft heel. Het is goed voor natuur en mens dus.

Alles wat nieuw is boeit. Vriendin Karin gaat één van haar bedden op die manier aanleggen, kijken of het werkt in dit klimaat. We spreken met een aantal vriendinnen af dat we haar gaan helpen om zelf te leren. De Fransman Philip Forrer is de inspirator en wordt uitgebreid besproken. YouTube is handig. Daar vind ik alle informatie. Het is verrassend en in eerste instantie ongeloofwaardig. En het laat me al een tijdlang niet los. Permacultuur wordt hier veel toegepast door de import mensen die hier zijn komen wonen met het idee ‘off-the-grid’ te zijn. Dus helemaal zelfvoorzienend. Ik heb het met eigen ogen gezien. Het werkt.

Het hele permacultuur verhaal komt volgens mij uit Japan. Van Masanobu Fukuoka. Zijn werk als rijstverbouwer heeft veel stof doen opwaaien. Er is een boekje over zijn werk verschenen met de mooie titel The One-Straw Revolution. Dat boekje is een meditatie. Ook Philip Forrer praat over hem, werkend en zijn Jardin du Graal die indrukwekkend is. Op zijn blote kakkies in de aarde.

Als je nu echt wilt weten hoe dat werkt, misschien niet om het zelf te doen, maar gewoon om te horen hoe ontzettend veel goede dingen er in de wereld gebeuren, ga dan naar de linkjes. Permacultuur heeft de toekomst, voor akkerbouw en aarde. Zoals waterstof in plaats van fossiele brandstoffen. Ik denk dat het belangrijk is te weten dat er misschien wel veel meer goede ontwikkelingen voor de aarde plaatsvinden, dan slechte of ongezonde . Via de reguliere media hoor je daar niets over, want goed nieuws.

Goed, ik ga nog les geven straks en zaterdag gaan we op stap om zaadjes te kopen en zo. Intussen studeer ik op het hoe en wat.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 7

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: