Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: verhaal Page 1 of 2

Weten

Moeder en kind. Pablo Picasso

Vindt een kind zijn moeder per definitie de liefste van de hele wereld? Is het kind iets aan haar verplicht omdat zij de moeder is en andersom? Of heeft het kind rechten ten opzichte van zijn moeder en vice versa? En, hoeveel houd een kind van zijn moeder en de moeder van haar kind? Hoe valt dat uit te drukken. Dat de moeder-kind relatie onverbrekelijk is, lijkt me duidelijk. Maar gaat dat over ´ houden van´? Het ´houden van´ dat onder de noemer emotie zo populair is. Of gaat het over iets heel anders?

Het eerste wonder

Met of zonder kinderwens raken vrouwen zwanger. Zomaar of gepland. In de rijke wereld wordt een zwangerschap behandeld als een wonder. Alles draait om de baby die in de buik groeit. Alles. Niets in het gedrag van de aanstaande moeder heeft nog iets te maken met wie ze was vóór haar aanstaande moederschap. En in feite is er helemaal niets aan de hand. Je bent gewoon zwanger en het leven gaat verder met al zijn perikelen. Dan wordt een kind geboren. En weer gaat het leven verder. Vraag het aan een arme moeder uit Afrika. Zwanger zijn en bevallen is voor natuurvolkeren als het hebben van bijvoorbeeld een verstuikte enkel voor ons. Je bent lichtelijk gehandicapt door die dikke buik en verder gaat het vanzelf over. Je hebt dan wel een kind in de wieg. Dat wel. En hoe bijzonder is dat? Hoeveel kinderen worden er wereldwijd geboren per jaar? Zo´n slordige 136 miljoen. Veel hé!

En nu zit jij ook met je gewenste of niet gewenste kind. Het wonder is niet: jij en je partner die samen een kind hebben gemaakt – kijk mij nou bijzonder moeder zijn. Nee, dat kind is het wonder van de natuur. Dat is om eerbied voor te hebben. Heel veel eerbied voor een onovertroffen staaltje niet te evenaren biologie. Het ´hebben´ van een kind maakt jou niet bijzonder. Er zijn zoals gezegd 136 miljoen andere vrouwen op de wereld die het ook ´hebben´. Het verheft je niet boven een vrouw zonder kinderen en je kunt er ook geen status aan ontlenen. Wat wel bijzonder is – misschien wel verwonderlijk – is jouw rationele onbekendheid met het fenomeen kind. Je kunt voor alles studeren of leren en niet voor moeder. Moederschap is geen wetenschap. Toch is je schoot ineens gevuld met verantwoordelijkheden waar je geen weet van had dat ze bestonden. Wat nu? Je eigen moeder als rolmodel nemen? Vaak is dat geen optie want je wilt je kind niet opvoeden zoals jij bent opgevoed. Je gaat het zelf uitzoeken. Stap voor stap en als je geluk hebt of als je echt slim bent, heeft je machtige, prachtige, krachtige denken niet de overhand en kun je handelen naar je intuïtie. Dat is volgens mij moederschap. In de jaren die volgen ontwikkelt het kind zich in gelijke tred met jouw moeder-intuïtie. Jouw observeren en handelen wordt gestuurd vanuit een diepere laag. Vanuit een weten, het moeder-weten.

Het tweede wonder

Het kiezen voor kinderen is door het ego ingegeven. Jij wilt een kind als verlengstuk van jezelf. Bewust of onbewust. Het ego speelt een belangrijke rol hier (eigenlijk op alle vlakken waar het verschijnt). Hier zorgt het voor het voortbestaan van het menselijke ras. Daarbij krijg je een gratis spiegel aangeboden, helemaal alleen voor jezelf, maar die bonus heb je niet meteen in de gaten. Jouw kind neemt wat je geeft en dat geeft hij weer terug. Instant en op lange termijn. Dus als moeder heb je twee keer plezier van een egocentrische keuze. Je bent kortstondig blij en trots – wat zal de buitenwereld wel niet van me vinden – ik ben moeder!? En je kunt heel wat te weten komen over jezelf. Privé therapie van de bovenste plank.

Iedere bewuste of onbewuste keuze heeft gevolgen en schept verplichtingen. In dit geval verplichtingen naar het kind toe. Naar het kind dat je niet ´hebt´. Het heeft jou. En jij verplicht je vanaf het moment dat de baby licht ziet, om onvoorwaardelijk alle tools mee te geven die het kind nodig heeft om zijn eigen leven vorm te geven. Vanuit het moeder-weten. Vanuit die diepere laag. Daar weet je ook dat ieder kind iets anders nodig heeft. Kinderen over één kam scheren? Daarmee doe je altijd één tekort.

Dan komt de fase van volwassen worden, de puberteit. Hier verandert je verplichting. De tools heb je gegeven, het gebruik ervan uitgelegd en samen heb je geoefend. Je verplichting is vanaf nu onvoorwaardelijk afstand nemen, observeren en vertrouwen. Zo krijgt de opgroeiende mens alle ruimte om zich te ontplooien tot een eigen mens. Met wat er in zijn aard en genen zit en met wat hij heeft meegekregen schept het, creëert het zijn persoonlijkheid.

Het derde wonder

Het moeder-weten heeft zijn werk gedaan. Na veel vallen en opstaan, links- en rechtsaf gaan en soms rechtdoor, na veel onderzoek en ladingen blauwe plekken weet het volwassen kind nu ook. Het moeder-weten is getransformeerd in het moeder-volwassenkind-weten. En dat maakt werkwoorden als houden van of liefhebben overbodig en inhoudloos. Het is niet iets wat je doet. Het is, of je wilt of niet. Die ervaring kenmerkt het begin van een nieuwe fase in je leven. Vrij van verplichtingen. De tijd is aangebroken om keuzes te maken die jouw verdere ontwikkeling ten goede komen. Van het moeder-weten naar het moeder-volwassenkind-weten door naar het grote weten. En dat is misschien wel het derde wonder.

Mijn Foto op Dinsdag #PHOT naar een idee van Karin Ramaker.

Een keuze die eigenlijk geen keuze is

images

Ik heb iets ontdekt. Ik ontken mezelf. De reden? Gewoon een reden die voor heel veel mensen geldt. Mijn zelfbeeld – het verhaal over mezelf vormgegeven vanaf dag 1 op aarde – heeft eigenlijk 0% met mij te maken. Dat heb ik ontdekt.

Mijn leven ging ongeveer zo:

Ik begin niet aan dingen omdat ik fouten zou kunnen maken en mensen mij daarom niet meer aardig zouden kunnen vinden. Hun mening voedt mijn verhaal over mezelf. Wanneer dat toch gebeurt, die fout en het oordeel van de ander, hef ik hooghartig mijn hoofd (want trots ben ik!) en vertrek.

images-1

Om vervolgens ergens anders opnieuw te beginnen. Totdat ik weer tegen een fout aanloop. Dat is een patroon. Na vele keren blijkt het niets op te leveren behalve onrust.

Dus ga ik onderhandelen. Over een fout. Ik verdoezel hem een beetje, praat alles glad en manipuleer de betrokkenen zo dat er toch waardering is. Maar weet je, alles wat ik onder het tapijt zwiepte, kwam toch tevoorschijn.

images-2

Dus dat onderhandelen is het ook niet.

Een neerslachtige periode vol twijfel volgt. Wat nu? Ik zit met mezelf. En daar zal ik het mee moeten doen. Dan is er één keuze. Ik blijf zitten in mijn verhaal of ik ga op onderzoek (met of zonder professionele hulp) in mezelf. In mijn denken.

Ik leg alles wat ik geloof en voor waarheid aanneem onder een loep.

Een proces van vallen en opstaan volgt. Langzaam kom ik te voorschijn. Op het moment dat ik kon zeggen: ik hou van dit mens! was ik genezen. Toen wist ik dat het echt niet uitmaakt welke kant ik opga, wat ik doe of wat ik moet. Het gaat alleen maar over de manier waarop ik de dingen doe. Dat brengt mij tevredenheid.

Jaren later viel mijn oog op deze woorden:

images-3

En dacht meteen: Pfffff …! Mijn levenswandel samengevat in een paar woorden. Tegelijkertijd voelde ik opnieuw de enorme opluchting die ik ervoer in het stadium van aanvaarding. Het leven is toen ineens zo makkelijk geworden. Ik zit nu – alleen, zonder adviseurs en complimentgevers – in mijn eigen boot en ga stroomafwaarts, kundig laverend langs obstakels.

Maar voordat het zover is!

Er zijn mensen die neerslachtig blijven omdat ze niet kunnen aanvaarden dat wat er is, goed is. Voor mij was die aanvaarding het omslagpunt. Het punt waarop de wal het schip keert. In de neerslachtige fase dacht ik gelijk te hebben over wat de wereld mij allemaal aandeed. Of erger nog, dat ik mezelf – bewust of onbewust – de schuld gaf van de status waarin ik verkeerde. In beide gevallen ben ik slachtoffer. Maar dan ook 100%.

unknown

Volgens mij is dat het gevolg van de eeuwige zoektocht naar Liefde, Goedkeuring en Waardering. Daarover wordt heel wat onderhandeld en oorlog gevoerd. De hele dag door tot zelfs in bed met een geliefde. Eigenwaarde nul en van de ander wordt verwacht dat op te krikken. HOPELOOS. Toch hebben alle mensen geleerd vooral eerst van een ander te houden en het woordje ik niet al te vaak te gebruiken. De samenleving die een godsdienst als grondslag heeft, is ermee doordrenkt. En echt, geen ouder, opvoeder of leraar doet het met opzet. Ze weten niet beter.

De woedefase zal uiteindelijk zinloos blijken. Ongemak brengt het. Ruzie maken met anderen om je eigen gelijk te halen. Dat staat gelijk aan ruziemaken met jezelf. De oorlog van binnen woedt door tot het niet meer kan. Tot een mens het opgeeft en bedenkt dat het misschien toch handig is om te onderhandelen. Met stroop vang je nu eenmaal meer vliegen.

unknown-1

En dat alles omdat je in je onwetendheid ontkent dat jij een volwaardig mens bent dat van zichzelf mag houden alsof het leven je lief is. Dat is de grootste drempel om overheen te stappen wil je tot aanvaarding komen. Ja, zogenaamd van de ander houden (altijd onder voorwaarden) is je expertise.

Ik heb het omgekeerd en ga nu zonder “huwelijkse voorwaarden” met mezelf om. Dat wordt echt geen mens geleerd. En wat blijkt. Ineens is de hele wereld goed.


…. ALSOF HET LEVEN JE LIEF IS ….


Pas in het vijfde stadium, het stadium van aanvaarding, wordt zichtbaar dat het ingepeperde altruïsme niet zo’n goede zaak is. Omdat het in 99% van de gevallen gaat over voorwaardelijk geven en houden van. Je wilt waardering terug ontvangen. Of liefde of goedkeuring. En dat betekent oorlog in de breedste zin van het woord. Wakkere mensen helpen eerst zichzelf en dan de wereld. Dat is volgens mij de juiste volgorde.

En nu komt het. Wat er bij mij niet ingaat en wat ik dan ook echt niet begrijp is dat door de eeuwen heen al die opvoeders en godsdienstmensen niet goed hebben gelezen. Ik heb veel heilige boeken onder ogen gehad en NERGENS staat dat je niet van jezelf mag houden of dat jij als mens minder belangrijk bent dan de andere mensen. In de bijbel staat zelfs het HEILGE MOETEN – het enige dat je als mens MOET doen – met dikke letters kort en krachtig beschreven:

unknown-1

(Al het advies dat ik de ander geeft is voor mij bedoelt. Ik luister dus goed naar mezelf).

EN: Wat jij niet wilt dat jou geschiedt doe dat ook een ander niet of moderner gezegd:

images-4

(Dus als ik mezelf minderwaardig behandel, dan doe ik het met jou eigenlijk geen haar beter).

Voor mij betekenen beide uitspraken;images-6Ik MOET al mijn wilskracht inschakelen om een begin te maken met het goed zijn voor mezelf. Zou de mens daarom zo’n sterke wil hebben? Daarna volgt het delen van mijn goedheid met de wereld vanzelf. Met het grootste gemak, zonder voorwaarden.

img_5556

Mijn oorlog heb ik voor een groot deel gestreden en de vrede die mij daarmee ten deel valt is essentieel voor de wereldvrede. Wanneer jij ook die ene drempel neemt – die van aanvaarding – dan is het bereiken van het omslagpunt (maar 51% van alle mensen) naar wereldvrede een fluitje van een cent.[:]

Coen, Coener, CoenSt

My First AK-47 by CoenSt

My First AK-47 by CoenSt

Genomineerd te worden voor een kunstprijs is heel wat. Zeker als je geselecteerd wordt met 11 anderen uit zo’n 470 inzendingen voor de Van Lanschot Bankiers Kunstprijs 2015. Dat geeft de kunstenaar moed. En die eigenschap – moed – is wat Coen drijft in het leven.

What’s in the name? “Coen/koen” – de koene ridder – is het middeleeuwse equivalent voor dapper/moedig. Toen Coen in de jaren negentig van de vorige eeuw kunst begon te maken onder de naam
CoenSt ” vond ik dat een logische keuze. De overtreffende trap van dapper/moedig. Dacht ik.

Zijn leven lang toont hij die moed. In het diepe springen is hem niet vreemd. Niet zozeer van een klif de oceaan in. Wel in het leven. En dat maakt Coen in mijn ogen een moedig mens. Tegen de stroom http://www.coenst.comin ondernemen, verliefd worden, landverhuizen, kunst maken. Ik noem er een paar. Echt de oceaan inspringen vraagt om overwinning van angst.

Een duik nemen in de maatschappij waardoor de gevestigde orde wordt verstoord, is andere koek.

De oceaan ontvangt je heus wel. De maatschappij wordt bang en wil niet zien of horen wat haar zekerheden bedreigt. Dat is een menselijke angst die lastig te overwinnen is. Dáár heeft een mens moed voor nodig.

CoenSt’ kunst wordt vaak gezien als extreem. Maar is dat zo? Kan kunst extremer zijn dan de werkelijkheid? Nee. Kunst is vele malen milder. Per slot van rekening hoef je er alleen maar naar te kijken. Het is een object. Je kunt het ook nog aanraken… en er verandert
niets. Kunst wordt pas extreem als je gelooft wat je erover denkt. Als je een oordeel vormt, gebaseerd op wat jij als waarheid hebt aangenomen in je leven.

Een wapen is slecht. Oh ja?

CoenSt zegt:

“It takes three to tango”.

Het wapen, de mens en zijn vijand.

Dan rijst bij mij meteen de vraag: wie is dan de vijand? En mijn antwoord is dan meteen: De vijand is niet een ander mens; de vijand zijn jouw gedachten over jezelf en je medemens. Tja, want volgens mij begint alle oorlog in je hoofd. Nergens anders.

My first AK is de titel van het werk dat werd genomineerd. Daar begint het toch? Bij het eerste speeltje dat een mensenkind in handen krijgt. Dat is het moment dat het eerste verhaal geboren wordt dat uiteindelijk je levenshouding bepaalt. En hoeveel moed is er nodig om dát te onderzoeken. Om uit te vinden waar jouw meningen en oordelen op zijn gebaseerd.


Want stel dat je die zou veranderen? Wie ben je dan nog? Misschien een mens zoals de mens is bedoeld:

een sterveling met een ruim hart voor jezelf en de ander, gevuld met goedheid, schoonheid, barmhartigheid en waarheid.


Coen, Coener, CoenSt: dank je voor de glimmende spiegel die je met je kunst voorhoudt. Ik stem op jou!

Van Lanschot Bankiers Kunstprijs 2015 Coen Verharen

 

Voelen is een verhaal

“Dat voel ik zo!”. Deze uitspraak die helemaal past in deze tijd wordt zelden tegengesproken. Gebeurt dat wel dan zijn de rapen gaar. Want hoe kan iemand anders nou weten wat jij moet voelen? Wat zegt die uitspraak eigenlijk? Dat je gevoel hebt? Dat je geen ouderwetse rationalist bent? Misschien meer het emo type?  Ik kan er allerlei betekenissen aangeven en het zegt niets over jou. Wel over hoe je oordeelt over het leven. Ik vertrouw niet op mijn gevoel. Het is de grootste manipulator die ik tot nu toe ben tegengekomen.. Er gebeurt iets elektromagnetisch in mijn hersenen en vervolgens floept er ongevraagd een gedachte in. Daar word ik me van bewust en dan ga ik actief nadenken. En dat actieve nadenken brengt een gevoel teweeg. Zoiets. Helemaal niet betrouwbaar dus. Want al dat nadenken is gebaseerd op alles wat je gelooft dat waar is. En die waarheden heb je nooit getoetst aan jezelf. Het zijn gewoon verhalen. Wel vertrouw ik op mijn intuïtie. Mijn weten. Dat is de enige zuivere verbinding met mezelf.

Page 1 of 2

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: