Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: thinking

Emotie en fatsoen

middelvinger

De tijd waarin wij leven is turbulent. De onderhuidse onvrede druppelt langzaam uit de vette huid van het volk. En het werd tijd. Onvrede met gekozen leiders moet worden geuit. Het functioneert als correctie. Wanneer leiders geen tegengas krijgen, halen ze zichzelf in, worden overmoedig en te blij met zichzelf. Dat het volk zo laat aan de bel trekt – en het is nooit te laat – komt door de materiële welvaart waarin het is ondergedompeld. Dat maakt de mens onverschillig, onbewust en onnadenkend.

Aan de manier van uiting geven aan die onvrede is merkbaar dat decennia lang geen aandacht is besteed aan het trainen van fatsoen, aan het leren controleren van emoties (stokpaardje van Confucius). Emoties zijn prachtig. Laat ik dat voorop stellen. Ze leiden tot bewustwording en alleen dan als ze eerst worden begrepen door degene die de emoties ervaart. Onbegrepen zijn het ongeleide projectielen die het begin van de afbraak van onze zo moeizaam verworven civilisatie inluiden. Dat geldt voor de wereld en voor ieder mens persoonlijk.

Onze kostbare, moeizaam bevochten en verworven vrijheid van meningsuiting is verworden tot geschreeuw en gescheld. Tolerantie en vrijheid hebben zichzelf ingehaald. Net als de leiders. Doorgeslagen vrijheid roept onvrijheid op en doorgeslagen tolerantie roept intolerantie op. Het is gedrag van mensen die in een vrij land in alle luxe met een vrije opvoeding zijn grootgebracht waarbij ongeremdheid heilig is verklaard. Beheersing en fatsoen zijn van “vóór de oorlog”. Hoe om te gaan met emoties en onze onbetaalbare vrijheid is onbekend terrein. En nu komt de aap uit de mouw.

Zonder restricties bestaat er geen vrijheid of tolerantie.

Dat is de ijdele, grillige droom van onevenwichtige, wispelturige mensen (Urantia pag. 906).

Zonder discipline is de mens verloren. In de geschiedenis van de mensheid zijn civilisaties groot geworden dankzij goede regulering. Het sociale mechanisme biedt namelijk een mate van zekerheid en bescherming tegen een terugval naar de verschrikkelijke antisociale omstandigheden van vroeger.

Vroeger was het leven een strijd om het bestaan; daarna ging het over het verhogen van het levenspeil. Nu en in de toekomst zal het gaan over de kwaliteit van het denken.

Byron Katie

Daarom is het van het allergrootste belang dat gedachten (allemaal veroorzaakt door een onbewuste emotie) worden onderzocht waarmee de emotie instant wordt gekend. Pas wanneer de mens begrijpt wat hem drijft kan er met fatsoen worden gereageerd en geregeerd. De civilisatie kan doorgroeien naar een nog hoger peil in plaats van terugvallen naar de primitieve strijd om het bestaan.

Een bijkomstigheid die het denken nog meer verward is het misbruik van het prachtige internet. De afleiding en versnippering van aandacht zijn ongekend groot. Zo komt een mens nooit toe aan het ontwikkelen van bewustzijn. En dat is natuurlijk ook de bedoeling. Want een volk dat niet nadenkt en geen geestelijk leven heeft of ontwikkelt, laat alles gewoon gebeuren zolang het maar zijn natje en droogje heeft. Zo kan de regelgeving uitgroeien tot een doel op zich in plaats van een bijdrage te zijn aan de mensheid en civilisatie. De pensioenen naar Europa (wat dat in de praktijk ook moge betekenen) is het meest recente voorbeeld van leiders die geen tegengas krijgen en overmoedig zijn geworden en een volk dat slaapt. Vanaf mijn woonstee in Portugal verbaas ik me dat er niemand de barricades opgaat. Dat geen enkele krant onderzoek doet. Het gaat nog steeds veel te goed.

En het is echt waar: het volk krijgt de leiders die het verdient.

ACHTERGRONDINFORMATIE
Riny Boeijen reageerde op het “pensioenverhaal” wat niet blijkt te kloppen. Hierbij voeg ik pdf van een artikel hierover in de Gelderlander van 8 juli 2016 geschreven door Deborah Jongejan. Brussel komt niet aan ‘ons’ pensioen[:en]middelvinger

The times we live in are turbulent. The subcutaneous discontent slowly oozes from the fat skin of the people. And this was about time. Discontent with chosen leaders should be expressed. It functions as a correction. Whenever there is no counteracting the leaders, they will overhaul themselves, become cocky and overly happy with their actions. People sounding the alarm so late – and it is never too late – is due to the material prosperity in which they are submerged. This makes the human being indifferent, unconscious and thoughtless.

By the way the discontent is being expressed it is obvious that during decades no attention has been given to the training of decency; learning to control emotions (favourite theme of Confucius). Emotions are important. I do want to put that first. They trigger awareness; and only if they are understood by the person who has the emotions. When not understood they are like unguided missiles that announce the beginning of the dismantling of our so hard-worn civilization. This is applicable to the world and to each individual.

Our precious, hard-won free speech has turned into screaming and scolding. Tolerance and freedom overhauled itself. Like the leaders did. Freedom that has reached the tipping point evokes lack of freedom and tolerance that has reached the tipping point evokes intolerance. It is the behaviour of people who live luxurious lives in a free country and who received a free upbringing whereby unboundedness has been declared holy. Control and decency seem to be concepts from “before the war”. How to deal with emotions and our invaluable freedom is unknown terrain. And look at us now.

Without restrictions there is neither freedom nor tolerance.

Liberty without restrictions is the vain and fanciful dream of unstable and flighty human minds (The Urantia Book page 906).

Without discipline the human being is lost. In the history of mankind civilizations became grand thanks to good legislation. The social mechanism provides a degree of certainty and protection against a decline back to the horrible anti-social circumstances of the past.

In the old days life was a struggle for existence; then it was about upgrading the standard of living. Now and in the future life will be about the quality of the thinking.

Byron Katie I think it is of the utmost importance that thoughts (all caused by an unconscious emotion) are being investigated in order to know the emotion instantly. Only when the individual understands what makes him tick one can react and lead with decency. Civilization can continue growing to an even higher lever instead of declining to the primitive struggle for existence.

A concomitant that confuses the thinking even more is the abuse of the fantastic Internet. The distraction and dispersion of attention are unprecedented. In this way a human being will never come to de development of consciousness. And of course that is the intention. While a nation that does not think and does not have or has developed a spiritual life, allows everything to happen as long as it has its comforts. In this way the legislation can grow into an aim in itself instead of being a contribution to humanity. The European government is a great example. Leaders not being counteracted become overconfident and nations stay asleep.

And it is true: the nation gets the leaders it deserves.[:]

Ieder gezin een hectare grond

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Nu wij één hectare grond bezitten moest ik ineens denken aan een serie boeken die ik ooit las. Van de Rus Vladimir Megre over de jonge vrouw Anastasia en haar boodschap voor de wereld. Zijn boeken staan in de zweefhoek van de boekhandel. Een hoek die ik net zo min oversla als die van de kookboeken, de denkers, de top tien literatuur en niet te vergeten de tijdschriften. Toentertijd heb ik daar iets over geschreven en dat ga ik nu kort herhalen. Vanwege Poetin en de actualiteit.

De simpele boodschap over die 1hectare en het aardse leven van de mens spreekt me aan. Of het allemaal waar is, weet ik niet en weet je, dat interesseert me ook niet zo. Het boeit me om te lezen over de vermeende onbegrensdheid van de mens. Dat alleen al het automatisch geloven van willekeurige – niet-onderzochte – gedachten de onbegrensdheid wegneemt. Ik heb het over alle informatie die wij klakkeloos voor waar aannemen en dus ook het dagelijkse bombardement van de media. Anastasia vertelt allerlei over de mens in zijn wereld en geeft een oplossing die leidt naar een vreedzame samenleving waarin alle mensen een goed leven hebben.

En die oplossing is: geef ieder gezin één hectare grond waarop het zijn eigen huis kan bouwen en zijn eigen micro-economie kan ontwikkelen. Zelfvoorzienend en wat over is verhandel je met de buren (barteren). Geen overconsumptie en geen honger meer. Geen vervuiling, geen besmet en gekunsteld eten meer. En, geen stress en gejaag meer. De mens als deel van de natuur of beter gezegd: de mens maakt dankbaar gebruik van wat de aarde hem biedt. De aarde maakt het voor de mens mogelijk om een mooi leven te leiden. Dat was in ieder geval de bedoeling.

De eenvoud van Anastasia’s oplossing verbaasde me. Ik wilde het graag geloven en ook ik ben geconditioneerd dus ging die boodschap er niet helemaal in bij mij. Er bleef altijd een twijfel in mijn achterhoofd over hoe dat dan moet. Hoe kun je ieder gezin één hectare geven? De wereld is overbevolkt. Er is niet genoeg grond en niet genoeg voedsel.

Totdat ik een artikel las in Ode Magazine (tegenwoordig The Optimist) van oktober 2009 nº 120 met de titel Laat de immigranten maar komen van Nathalie Rothschild. Daarin schrijft ze over Jason Riley (toen commentator van The Wall Street Journal) en zijn boek Let Them In: The Case For Open Borders. Riley op zijn beurt, haalt in zijn boek de econoom Thomas Sowell aan. En dát citaat gaf bij mij de doorslag. Het kan wél, die ene hectare per gezin. Ik citeer het artikel:

(…) Thomas Sowell merkte op dat de gehele huidige wereldbevolking gehuisvest zou kunnen worden in de Amerikaanse staat Texas, in vrijstaande bungalows – met vier mensen per huis – en met een doorsnee tuin. (Texas is vergelijkbaar met de oppervlakte van Duitsland en Polen samen). Reken het maar uit: 691.021.206.689 vierkante meter in Texas, gedeeld door de wereldbevolking van grofweg 6.600.000.000 is 104,6 vierkante meter per persoon. En de bevolkingsdichtheid van al die mensen in Texas zou dan nog altijd drie keer minder zijn dan die van Amsterdam (…)

Een verdere berekening met globale getallen laat het volgende zien:

Oppervlakte gehele aarde: 510 miljoen km2

Oppervlakte vaste land: 150 miljoen km2; 15.000.000.000 hectaren

Wereldbevolking: 7 miljard

Aantal gezinnen (3,5 leden per gezin): 2 miljard gezinnen

Stel dat 8.000.000.000 hectaren “niet bruikbaar” zijn dan blijven er nog 7.000.000.000 hectaren over waarvan ieder gezin 1 hectare krijgt (= 2.000.000.000 hectaren).

Totaal bruikbare hectaren 7.000.000.000
Per gezin 1 hectare -/-2.000.000.000
Blijft over 5.000.000.000
Totaal niet bruikbare hectaren +/+8.000.000.000
Onbewoond oppervlakte 13.000.000.000

Dat betekent dat er nog 130.000.000 km2 vasteland is waar geen mensen wonen.

Deze berekening is vast en zeker kort door de bocht en ik geloof toch dat het mogelijk is. Het uitdelen van de hectaren. Met een welwillende en weldenkende overheid is het te implementeren. Blijkbaar is Poetin dit in Rusland op kleine schaal al aan het doen (internet gaf me die informatie) en ik weet niet met welke intentie.

www.froot.nl

www.froot.nl

Denk je eens in: niemand meer op een flat, genoeg water en voedsel, schone lucht om in te ademen en ruimte om te creëren, samen met de natuur. Volgens mij zijn dat de ingrediënten voor een gelukkig leven.

Er is maar één obstakel: de wereldeconomie die wil blijven groeien en weet je: aan alles komt een einde. En met dat einde ontstaat een begin …

[:en]

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Now that we own one hectare of land I all of a sudden remembered a series of books that I once read (2008). Of the Russian writer Vladimir Megre about a young woman named Anastasia and her message for the world. In the bookstore his books can be found in the New Age corner. The one I always check out as I do with the sections of the cookbooks, the thinkers, and the top ten literature and not to forget the magazines. In those days I wrote something about Anastasia and I am going to repeat that here. Because of Poetin and the current developments.

The simple message of this series about human life on this earth appeals to me. If it is true, I don’t know and you know what? I don’t really care. It does fascinate me to read about the alleged infiniteness of the human being. The automatic belief of random – not investigated – thoughts, take away the infiniteness. I am talking about all information that we copy blindly as truth and hence also the daily bombardment of the media. Anastasia tells all sorts of things about the human being and his world and comes with a solution that could lead to a peaceful society where all humans have a good life.

The solution is: give every family one-hectare of land to build its own house and develop its own micro-economy. Self-sustainable and if there is more than you need, you can trade with your neighbours (barter). No more over-consumption and no more hunger. No more pollution, no more infected and artificial food. And what’s more, no more stress and agitation. Human as part of nature or better said: the human being that gratefully makes use of what earth has to offer. This blue planet makes it possible for all humans to lead a beautiful life. At least that seemed to be the intention.

The simpleness of Anastasia’s solution surprised me. I truly wanted to believe it and as I am a human being as well, I also have been conditioned by the world. That’s why I could not take this message for true. A doubt in the back of my head about how this could work persisted. How can each family be given one hectare? The world is overpopulated. There is not enough land and not enough food.

Until I read an article in Ode Magazine (nowadays called The Optimist) of October 2009, nº 120 titled Let The Immigrants Come In of Nathalie Rothschild. (Originally published in www.spiked-online.com. She writes about Jason Riley (then commentator of The Wall Street Journal) and his book Let Them In: The Case For Open Borders. In his book Riley quotes the economist Thomas Sowell. And that quote was decisive for me. It can be done, one hectare per family. I quote from the article:

‘As the economist Thomas Sowell has noted, “In reality, the entire population of the world today could be housed in the state of Texas, in single-story, single-family houses – four people to a house – and with a typical yard around each home”. Don’t believe him? Do the math: 7,438,152,268,800 square feet in Texas, divided by the world population of roughly 6,600,000,000, equals 1,126 square feet per person. And in terms of population density, Texas would still be less crowded than the Bronx is today.’
Some more magic calculation with global numbers shows this:

Total surface of the earth: 510 million km2
Surface land area: 150 million km2 : 15.000.000.000 hectares
World population: 7 billion
Number of families/households (3,5 members per household): 2 billion households.

Assuming that 8.000.000.000 hectares are “unsuitable”, 7.000.000.000 hectares are suitable of which each household will be granted 1 hectare (= 2.000.000.000 hectares).

Total suitable hectares 7.000.000.000
Per household 1 hectare -/-2.000.000.000
Remaining 5.000.000.000
Total unsuitable hectares +/+8.000.000.000
Inhabited surface 13.000.000.000

This implies that there will be 130.000.000 km2 of inhabited land.

This calculation surely is an over-simplification (yes they say I’m a dreamer, and I’m not the only one) and although it is not my competence, I do believe that it’s possible: the distribution of hectares. With a benevolent and sensible government it could be implemented. It seems (so I heard via Internet) that in Russia, Poetin is doing this on a small scale (and I don’t know his intention).

www.froot.nl

www.froot.nl

Imagine: nobody living in apartments, enough water and food, clean air to breath and space to create, together with nature. To me those are the ingredients for a happy life.

There is only one small obstacle: the word economy that insists on growing … and there is an end to everything. And with that end, a new beginning comes into existence.

[:]

Is de tweede keer anders?

Valley of the Hobbits

Valley of the Hobbits

Ook nu we teruggingen had ik geen verwachtingen. Ik had wel een beetje idee van het grote plaatje. Ruimte, stilte, zon en dicht bij de natuur. Van de dingen die er altijd zijn en nooit veranderen. Toen – in 2005 – had ik niet eens nagedacht over hoe het dagelijks leven eruit zou zien. Over het kleine plaatje. Behalve dat ik als een razende de taal moest leren. In de opbouw werden mij de dingen aangereikt die nodig waren. Nooit alles tegelijk. Zo was het mijn hele leven al gegaan. Geen twijfels, geen zorgen.

Dit maal liep het na zes jaar mis. De financiële bronnen droogden op. De wereld met haar crisis kreeg de schuld. Eén gedachte bleef drammen: terug naar Nederland. Om geld te verdienen. Hoe? Wist ik niet. En wederom werd me alles meteen aangereikt. Slaapplaats, werk, eigen huis. De dingen verschenen. Dat wel.

Alleen had twijfel een vaste plek veroverd in mijn hoofd. Eerst in de verte en van lieverlee kwam het steeds dichterbij en nam het mij over. Ik ging nadenken over het nemen van beslissingen. Altijd weer die vragen: Wat nu? Waarom? Doe ik het wel goed? Heb ik het eigenlijk wel goed gedaan in mijn leven? Hoe was ik als moeder? Hoe ben ik als Oma? Ben ik wel goed genoeg? Wat heeft het leven voor nut gehad tot nu toe? Hééft het leven eigenlijk wel zin? Hoe straks? Moet ik altijd blijven werken? Zit ik wel in de juiste relatie?

Ik dacht na en dacht na alsof mijn leven er vanaf hing. Alsof een mens met zijn denken een beslissing kan nemen die goed voor hem is?!

Ik leek wel mijn moeder. Zij twijfelde in haar latere leven ook en maakte zich over iedereen zorgen. Dat was nog het ergste. Daar betrapte ik mezelf op.

Dat ik me steeds meer zorgen maakte over alles en iedereen.

Zelfs over mijn team in de studio, over de politiek, over de hele wereld. Ik herkende mezelf niet meer. Er moest iets gebeuren. Ik weet dat zelfonderzoek de enige weg naar helderheid is en oh jee … wat kan een mens zichzelf een rad voor ogen draaien. Ik besloot te emigreren naar binnen. Naar vergeten terrein. Daar zag ik dat twijfel angst is. Angst is gebrek aan vertrouwen in het grote plaatje. En, waar angst is, is geen ruimte voor zaken die het hart aangaan. Ik was dus bang geworden. Dat projecteerde ik op alles dat ik liefhad. Bang voor wat? Bang om te vertrouwen. Bang voor wie? Bang voor mezelf. Een autorit door de golvende vlakten van Alentejo was genoeg om tot dit inzicht te komen. Instant gebeurde dat. Ik zag in een oogwenk die uren leek te duren mijn hele leven. Weg twijfel, weg angst. Dank.

En nu woon ik weer hier. Opnieuw met een open hart en dit keer wel met het complete plaatje. De cirkel is rond.

Ja dus. De tweede keer voelt heel anders. Het is alsof ik iets weet wat ik toen niet wist. Over dat grote plaatje. Het kleine plaatje blijft appeltje eitje. Tenzij de Nespresso cups niet kunnen worden afgeleverd op ons adres in de vallei van de hobbits.

Nespresso delivery succeeded!

Nespresso delivery succeeded!

P.S. Dank je Rolinka Klein Kranenburg voor het stellen van de vraag. Het bracht me naar mijn hart.

Valley of the Hobbits

Valley of the Hobbits

Moving back this time I also had no expectations. I had a slight idea of the bigger picture. Space, quiet, sun and close to nature. Of the things that always are and never change. Back then – in 2005 – I never even thought about what daily life would be like – about the smaller picture. Except that I knew I had to learn the language like mad. While building up, necessary things were handed to me. Never all at once. My whole life had been like that. No doubts, no worries.

This time, after six years things went wrong. Financial sources dried up. The world and its crisis got all the blame. One thought persisted: back to Holland. To earn money. How? Didn’t know. And again everything was handed to me instantly. A place to sleep, work, a house of my own. These things appeared. Yes.

Except that in my mind doubt became imperative. At the beginning from a distance and gradually it came closer and took me over. Again and again those questions: What now? Why? Am I doing things right? Did I actually do the right things in my life? How was I as a mother? How am I as a grandma? Am I good enough? What use did life have up to now? Does life have any use? How about things to come? Do I have to keep on working forever? Am I in the right relationship?

As if my life depended on it the thinking went on and on. As though a human being can take a right-for-him decision with his thinking!?

I seemed to resemble my mother. In her later life she also started doubting things and worrying about everybody. That is the worst part. I caught myself there.

Worrying more and more about everything and everybody in my life.

Even about my team at the studio, about politics, about the whole world. I couldn’t recognise myself. Something had to happen. I know self-investigation is the only way to clearness and oh my God … a person can surely pull the wool over his own eyes. I decided to immigrate into my self. To neglected area. There I noticed that doubt is fear. Fear is lack of confidence in the bigger picture. And, where there is fear, there is no place for business of the heart. So, I became frightened. I projected that on everything I loved. Afraid of what? Afraid to have faith. Afraid of whom? Afraid of myself.

A car drive through the undulating landscape of Portuguese Alentejo was enough to have this insight. It happened instantly. At a glance that seemed to last for hours, I saw my whole life. The doubt was gone, as was the fear. Thanks for that.

And now I live here anew. Again with an open heart and this time indeed with the complete picture. Full circle.

So yes, second time around feels totally different. It is as though I know something now that I didn’t know then. About the bigger picture that is. The smaller picture is easy peasy as ever. Unless, the Nespresso cups cannot be delivered at our address in the valley of the Hobbits.

Nespresso delivery succeeded!

Nespresso delivery succeeded!

P.S. Thank you Rolinka Klein Kranenburg for asking this question. It took me to the heart.

 

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: