Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Spanje Page 2 of 5

Oh, oh, Den Haag

IMG_8680 kopie

Het natuurpark waar onze boerderij ligt, is vrij uniek in Portugal. Het Parque Natural de Serra de São Mamede is namelijk redelijk bevolkt voor een natuurpark. De mensen leven van het land of wonen in de vele stadjes en dorpen. De meeste andere parken zijn nauwelijks bevolkt en dus: puur natuur.

Toch heb ik vrienden en familie die het hier eenzaam, afgelegen, saai en achtergebleven vinden. Meestal kijken ze mij zorgelijk aan als ik vertel over mijn leven hier. Of is het een bedenkelijke blik? Ik weet het niet zo goed. Hun opmerkingen – waarlijk gezegd of tussen de regels door hoorbaar – neem ik serieus. Want, want zien zij, dat ik niet zie? Ben ik dan blind? Toen ik als zelfbenoemd stadsmens namelijk deze plek ontdekte, viel alles stil in mijn hoofd. En dat was het.

Is het hier eenzaam? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Eenzaam? Het is hier een drukte van belang. De buren, de winkeltjes, de bars en restaurants. Ja, zelfs op straat wordt de auto gestopt om elkaar te begroeten. Dat is onvermijdelijk in Portugal. Iedereen zoent, geeft handen, praat over de familie en het weer. En nu natuurlijk over de politiek met de gemeenteraadsverkiezingen voor de deur.

Is het hier afgelegen? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Afgelegen van wat? Binnen vijf minuten ben ik in mijn dorp. Binnen een half uur rijden heb ik provinciestadjes die veel te bieden hebben. Keuze genoeg. Binnen een uur rijden heb ik grote steden die alles te bieden hebben. En dát aan beide zijden van de grens. Dus in Spanje en in Portugal.

Is het hier saai? Ik vind van niet.
Want wat betekent dat? Saai? In vergelijking met wat? Ik vermoed dat het te maken heeft met de entertainmentindustrie in de grote steden. Je kunt naar de bioscoop, theater, concertzaal en musea. Maakt dat het leven minder saai dan op het land?

Is het hier achtergebleven? Ik vind van niet.
Het aanbod aan vermaak in Marbella, Den Haag, Amsterdam, op Ibiza, in Toscane of aan de Côte d’Azur is hier afwezig. Net als geld, overdaad, toeristenindustrie, rafelige randjes en grote en kleine boeven. De jaren vijftig van de vorige eeuw zo voelt het hier. Voor mij is dat niet achtergebleven. Voor mij is dat een verworvenheid.

En aan dit alles moest ik denken – geloof het of niet – toen ik in een enorme outlet store in Badajoz liep en deze gympen zag van het Spaanse merk El Ganso.

De gedachtereeks kwam sneller op gang dan het licht:

… Haagse kleuren – Haha!…

… Stad – Ah! de Vijverberg …

… Bijenkorf – winkelen met mam en Patricia ..

… Voorhout – De Posthoorn …

… Familie en vrienden – druk – thank God for social media …

… ADO! Zouden die gympen ook in de ADO store te koop zijn?

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT (foto op dinsdag), een blogexperiment van Karin Ramaker

Het land en de zee

Castilla y Léon net boven het gewest Extremadura in Spanje.

Mijn ogen hebben ruimte nodig. Mijn oren hebben stilte nodig. Nou ja, nodig? Mijn ogen en oren waarderen de bewegingloosheid en de stilte zeer. Ik heb gemerkt dat voortdurende beweging in mijn beeld en voortdurend geluid – dag en nacht – mij mentaal en fysiek moe maakt. Niet slaperig. Nee, moe.

In zo’n omgeving wordt een alertheid in mij wakker die ik als stressvol ervaar. Achteraf. In het moment is die alertheid een automatische reactie; een manier van leven die ik jarenlang heb toegepast. Zonder het te weten. Snel, reageren, geen tijd te verliezen, alles tegelijk. Kortom klaarwakker voor de wereld om me heen. Is dat erg? Nee, ik denk het niet. Zolang het tenminste niet in strijd is met het innerlijke ritme dat ieder mens heeft. En ik weet opnieuw, dat die manier van leven wel in strijd is met mijn ritme.

Mijn alertheid duidt op waakzaamheid en op voorbereid zijn op wat komen gaat. En om de buiten- en binnenwereld in balans te houden.

Ik leef dan op hoge toeren terwijl ik de versnelling niet hoger kan zetten.

Een manier van leven zit altijd in het hoofd en als het in strijd is met je wezen is het hoofd het eerste dat op tilt gaat. Daarna volgt pas het kunnen voelen van de fysieke vermoeidheid.

Ik kan natuurlijk van het gas af, maar ja, die voet weegt zwaar op het pedaal. Kan ik zomaar die voet optillen? Dat vergt bewustzijn. En om bewustzijn te ontwikkelen is levenservaring nodig.

Ik was een week in Holland. In de Randstad. Vanuit de stilte en de ruimte. Naar de voortdurende ruis en weinig horizon. Na een dag al voelde ik die alertheid opkomen. Alsof ik een kogelvrijvest had aangetrokken. En na vijf dagen van goede gesprekken met mijn geliefde familie, lachen, spelen in het gebulder van de golven aan zee, lekker eten, mooie wandelingen en Hollandse zon zat het vest potdicht.

Op weg naar huis voelde ik het zitten. Loodzwaar. Benauwd. Warm. Hoe verder de reis vorderde, hoe lichter het vest. Ik zag de landschappen waar ik van hou. Eindeloze zeeën van land.

Zeeën die geen geluid maken. Zeeën die mijn innerlijke leven niet overstemmen. In die landschappen kan ik mezelf altijd horen en zien zonder te verdrinken.

Nu ben ik thuis. Ik begrijp nu pas goed waarom ik het landleven zo heerlijk vind, waarom ik de natuur zo helend vind, waarom ik de beweging van de bladeren in de wind als rust ervaar. De natuur vertelt me alles. De natuur leidt mij naar mijzelf. De natuur leidt me naar een stil hoofd en een uitgerust lijf. Naar helderheid, naar bewustzijn.

Ik weet ook dat niet iedereen dat nodig heeft. De meeste mensen die ik ken zeggen rustig te worden van een woeste zee en van de stad. Hoeveel verkeer er ook voorbij raast. Ik niet. Ik wil van binnen kunnen horen en kunnen zien. Zeg maar, naar binnen luisteren en naar binnen kijken. Zonder afleiding. Daarom ben ik diep dankbaar voor de plek waar ik mag leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker

Een jaar later

De zon valt naar binnen door de grote glazen schuifpui die de grens vormt tussen de veranda en de kamer waar mijn bureau staat. Alleen de grens. Want met de deuren open en horren dicht is het alsof ik op de veranda zit. Daar kan ik ook gaan zitten schrijven, maar ja, mijn bureau lijkt wel mijn inspiratie te herbergen. Ik laat me buiten afleiden door de vogels, de insecten, het briesje, hond Koos en zelfs door die ene auto die af en toe langsrijdt.

Het is een jaar later en alles dat een plaats moest krijgen heeft een plaats gekregen. Ik ben zelfs al aan het schuiven geweest met meubels. Dat is voor mij een goed teken. Ik heb dan verbinding met de energie van een nieuw huis. Want ik moet altijd wennen aan een nieuwe plek. Wat is praktisch? Dat weet ik pas na een tijdje. Na een tijdje aftasten en een tijdje het leven leven.

Wat in de uiterlijke wereld gebeurt, vindt ook plaats in de innerlijke wereld. Bijna alles dat daar een plaats moest krijgen heeft een plaats gekregen. Dat vind ik trouwens lastiger dan het huis. Ik word me daar altijd van bewust op het moment dat het huis mijn huis is geworden. Dan begint het echte werk. Tweehonderdvijftig verhuisdozen uitpakken is peanuts vergeleken bij het opnieuw inrichten van mijzelf.

Weet je wat ik het allermoeilijkste vind? Omgaan met vrijheid! Met het invulling geven aan mijn leven zoals ik dat wens.

Voorheen bestond mijn vrijheid uit wat niet ingevulde tijd die overbleef als ik al het andere voor iedereen had gedaan. Mijn ouders tevreden, mijn zus kon haar gang gaan, familie blij, werkgever blij, collega’s uit de wind, en daar aan het einde van die rit bleef ik soms over. Want ja zoals mijn moeder altijd zei: “werk” gaat voor het “meisje”. Die manier van leven had ik me al jong aangeleerd. Eerst de ander dan ik en weet je, ik was daar ontzettend goed ik. Mijn empathie reikte ver. En met plezier. Al begon het wel te tanen de laatste jaren. Ja, ik begon me zelfs te ergeren aan van alles.

Het is een jaar later en ik kan nu mezelf aandacht geven. Zodra ik afwijk van mijn nieuw verworven inzicht heb ik een man die mij acuut corrigeert. Ik schrik me dan een hoedje. Niet van hem hoor, maar van hoe onbewust ik terugval in oude gewoonten.

Ik begrijp maar al te goed vanuit de praktijk nu en niet vanuit de boeken hoeveel inspanning het kost een nieuwe gewoonte aan te leren. Het vraagt om een wakker bewustzijn.

Mijn goed getrainde discipline gebruiken om een nieuwe manier van leven aan te leren. Die opdracht heb ik mezelf gegeven en het begint aan te slaan.

En dan de foto. Die is gemaakt op onze reis naar Portugal een jaar geleden. Daar op die foto begon mijn vrijheid. De weg lag toen open en die ligt nog steeds open. Ik kan namelijk iedere dag opnieuw beginnen.

Deze foto is gemaakt de #PHOT Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.

 

Paasprocessie in aantocht

Op de terugweg naar de parkeergarage na een dag papierwerk in Cáceres, Spanje  kom ik altijd langs een winkel die de raarste dingen verkoopt. Niet alleen raar qua producten maar ook de combinaties in het assortiment die volstrekt onlogisch zijn. En oh wat kijk ik daar graag even in de etalage. Om me te verbazen. Dit keer spande de kroon. Dit had ik nog nooit gezien. Ik moest twee keer knipperen met mijn ogen om te begrijpen waar ik naar stond te kijken.

Alles voor de paasprocessie. Behalve dan het stokpaard (vermoed ik).

Wat dat er nou weer bij doet??

Deze foto is gemaakt in het kader van Foto op Dinsdag, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

 

 

Page 2 of 5

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: