Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Sicilië

Mijn vader

IMG_4325 (1)

… En hij was in de Zandstraat geboren, vlak boven het paard in de stal …

Ik weet niet hoe dit extreem Amsterdamse liedje verder gaat. Mijn Haagse vader Cornelis Steur zong het soms uit volle borst. Op zijn Haags. Dat dan weer wel. In welk buitenland we ook woonden, dat lied klonk regelmatig door het huis. Hij kon eigenlijk best goed zingen, realiseer ik me nu.  Zelf werd hij geboren in 1916. Op deze dag. 5 januari. In Den Haag.

Toen mijn moeder hem in 1941 in Indië ontmoette vond zij zijn accent erg interessant. Iets nieuws in het zo voorspelbare Indië met die zogenaamde welopgevoede, saaie jongens. Haar woorden hè. Haar leven is daarna nooit meer saai geweest en het leven van mijn zus Patricia en mij ook niet.

Op de foto zijn we aan het strand in Sicilië waar we toen woonden. Hij was een van de eerste die op het land naar olie ging boren. Hij deed proefboringen. En natuurlijk was er vrije tijd.

Patricia staat achter hem. Ik sta er wat nonchalant en stoer bij. We komen net uit het water. Mijn moeder nam de foto.

Als er nou een periode zou zijn die ik nog wel eens zou willen beleven is het deze. Het leven leek toen wel een feestje soms.

 

Straatmeisje

Bronte, Sicilië. 1954. We staan voor de deur van ons huis in de schaduw, mijn moeder (rechts), Grietje (de vrouw van de assistent van mijn vader), Patricia en ik met de bal.

Herinneringen leven niet zomaar een eigen leven zoals een ongecontroleerde gedachtegang dat welk lijkt te doen. Herinneringen zijn altijd aanwezig en het is de omstandigheid die zorgt dat ik een gebeurtenis van vroeger bewust weet.

Door het leven te leven krijgen herinneringen steeds een nieuw laagje en dat laagje is zoals ik nu word gezien. Ik zou het kunnen vergelijken met de jaarringen van een boom. Je ziet de bast maar de ringen niet. Zonder die jaarringen zou de bast niet bestaan. Volgens mij zit dat ook zo bij de mens. Althans, zo ervaar ik het.

Wanneer ik bijvoorbeeld ’s ochtends vroeg de vogels hoor fluiten, dan sta ik stil en luister. Het fluiten haalt mij weg uit mijn gedachten en brengt mij naar waar ik nu ben; op de boerderij in Marvão en dan volgen er nog veel meer herinneringen. De lange wandeling gisteren in de vroegte voordat het echt warm werd. Gasten ontvangen, in de moestuin werken en tegelijk verzinnen wat er straks gegeten wordt in de schaduw van de olijfbomen. Die heerlijk geurende tomaten. In ieder geval pasta. Later in de keuken kies ik de pasta uit en dat is het moment dat ik steevast wordt teruggezogen naar een plek die ik liefheb. Alsof ik er weer ben.

Vijf jaar oud en ik woon in Bronte, een dorpje halverwege de helling van vulkaan Etna op het eiland Sicilië. Het is koel in de straat aan de kant waar de schaduw is. Daar speel ik met mijn zus op de stoep. De grote, lage ramen van de huizen staan open. Wanneer ik er voorbij slenter voel ik de koelte die in het huis hangt naar buiten stromen. En ik ruik.

Ik ruik eten zoals dat alleen maar op Sicilië geurt.

Ik stop bij een van de ramen die laag genoeg is om leunend op de vensterbank en staand op mijn tenen naar binnen te turen. Eerst zie ik niets. Het zonlicht buiten is zo fel dat mijn ogen even moeten wennen. Na een tijdje ontwaar ik in de schemering een vrouw. Ze staat aan een lange houten tafel en snijdt met een groot mes een uitgerolde plak deeg in repen. Kaarsrecht.

“Ciao”, zeg ik. Ze groet terug. Ze laat zich niet uit haar concentratie halen. Ik kijk in stilte toe en ruik de salsa die op het houtvuur staat te pruttelen. Boven haar hangen aan waslijnen slierten spaghetti te drogen. Dik en dun. En ze hangt er meer bij. Nu is ze klaar. Ik maak een praatje zoals kleine Hollandse meisjes dat met Siciliaanse moeders doen. Haar eigen kinderen zijn op school. Mijn zus en ik leren lezen en schrijven van onze moeder en we hebben gelukkig vaak pauze. Naar goede Siciliaanse gewoonte knijpt ze liefdevol in mijn wang (au) en geeft een koekje.

Ik moet glimlachen als ik me realiseer dat het deze gelaagde herinnering is die bepaalt welke pasta mijn gasten vandaag te eten krijgen en dat er een zak cantuccini op tafel komt bij het dessert.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: