Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: schrijven Page 1 of 2

Het spoor terug

IMG_3998 (1) kopie

Infinity series 1 #2

Tegenover mijn bureau hangt een kunstwerk van Coen (CoenSt). Iedere dag wanneer ik achter mijn bureau zit te schrijven, zie ik dat kunstwerk. Zeker als ik opkijk om na te denken, valt het werk in mijn oog. Het intrigeert me in hoge mate. Iedere keer opnieuw. In plaats van nadenken over de volgende zin rust mijn oog op een spoor zonder begin en zonder einde. Soms is de lijn serieus en soms is het een dans. Soms ingewikkeld en soms een fluitje van een cent.

Na een tijdje spoorvolgen is mijn hoofd leeg en schrijf ik verder. De woorden vloeien uit mijn vingertoppen via het toetsenbord het scherm op. Ik weet trouwens allang dat ik beter niet kan nadenken als ik schrijf. Ik ervaar dat als een belemmering. Dan verschijnen er gekunstelde, zogenaamde intellectuele zinnen en is de simpelheid ver te zoeken. Dat oneindige spoor helpt mij dus bij het schrijven van mijn boek. Deze foto nam ik aan het einde van de middag. De zon staat een korte periode zo laag dat het licht het huis kan binnenstromen onder het dak van de veranda door. Het resultaat is dit licht. Het werk heeft ineens meer diepte.

Naast het kunstwerk met de naam Infinity series 1, #2 (siliconekit op canvas) hangt een gebruiksvoorwerp uit Australië. Een didgeridoo uit de aborigines cultuur. Deze klassieke versiering bestaat uit stippellijnen. Het is geen oneindige lijn zoals de ene van de Infinity. Ze hebben een begin en een einde. Toch passen die twee werken wonderwel naast elkaar. Aan de andere kant van de Infinity hangt trouwens een Fender elektrische gitaar, een zwart-witte met blankhouten hals.

Dat is dus mijn uitzicht als ik opkijk van mijn beeldscherm. Op mijn yoga studio hangen ook werken van Coen uit de periode Infinity. Acryl op doek en stift/inkt op papier. Er is altijd wel iemand in de klas die ik zie kijken en vorsen. Ondanks de stilte en bescheidenheid van de werken, vraagt die ene lijn altijd aandacht. Waarom? Vraag ik me wel eens af. Wat is er nou zo leuk aan het volgen van een lijn?

Gewoon een spelletje of is het volgen van een vastliggend spoor zo rustgevend omdat de wereldse sporen zoveel verleidelijke zijsporen hebben? Ik weet het niet. Dit ene spoor, deze ene lijn komt in ieder geval de voortgang van mijn boek ten goede. Het brengt mij steeds weer terug naar waar het over gaat en waarom ik het schrijf.

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Wat een mens denkt is zelden waar

Marvao, Alentejo, Portugal

Marvao, Alentejo, Portugal

Afgelopen september waren Coen en ik voor het eerst na vijf weer jaar weer terug in Portugal. Met vakantie. Terug in het land van de saudades (het land waar het verlangen/de heimwee heerst naar iets dat nog niet heeft bestaan) met de gedachte dat we daar nu wel veilig naar toe konden zonder overvallen te worden door gevoelens als: “waarom waren we hier ook alweer weggegaan?”.

Deze gedachte bleek en wassen neus, zoals de meeste gedachten dat zijn. Ingebeeld om de mens te overtuigen van zijn gelijk omtrent een keuze en om het gevoel omtrent die keuze te smoren. En het mooiste van mens-zijn is dat alles instant kan veranderen. Vooropgesteld dat de angst om te “vliegen” is verdwenen, het gevoel is toegelaten en daarmee de vleugellam makende gedachten uitgeschakeld.

Wat een mens denkt is zelden waar.

Het golvende landschap van Alentejo trok aan ons voorbij toen het gebeurde. Ineens was het doodstil in mijn hoofd. Geen enkele gedachte. Ik voelde mezelf zitten. Keek naar mijn voeten of ik er nog wel was. Ja, ik zat in de auto naast Coen. Ik keek hem aan. Hij keek naar mij. Mijn mond viel open terwijl de saudades van dit land door iedere porie naar binnen stroomden. Het was alsof de trillingsfrequenties van het land gelijk waren aan mijn menselijke frequentie. Het bleef stil in mijn hoofd terwijl die extatische ervaring plaatsvond. Ik voelde me één met mezelf, met Coen, met alles om mij heen en de natuur. Het leek uren te duren. Weer keek ik Coen aan. Dat was het moment waarop we beiden wisten dat dit het land is om te zijn.

Later kwamen de gedachten terug en ondanks vele gesprekken met oude vrienden aldaar en met elkaar hebben die gedachten geen voet aan de grond gekregen. We hebben hele lijsten gemaakt met voor- en tegenargumenten. De enige tegenargumenten hadden te maken met kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden. En dat zijn uiterst belangrijke argumenten om niet meer te bewegen in het leven dat altijd voortschrijdt totdat het tot stilstand komt. Ook de crisis gerelateerde financiële reden waarom we in 2011 zijn terugkomen is niet meer geldig. Immers we hebben een bescheiden pensioen.

Dus, Coen en ik gaan met dankbaarheid mee met de beweging die het leven ons biedt en gaan terug naar Portugal. Daar zullen we genoeg tijd en ruimte hebben om kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden te onthalen op een heerlijk verblijf in de beeldschone natuur. En als jullie er allemaal niet zijn dan heb ik tijd om te schrijven aan een familieroman die ik al jaren denk te willen schrijven.

Een verhuisdatum is nog niet bekend. Het hangt af van de verkoop van ons appartement in Den Haag dat vanaf komende week te koop staat en het lijkt ons wel wat om  vóór de zomer van 2016 in Portugal te wonen.

Zonder blog vaar ik niet wel

Infinity - CoenSt 2014 Infinity – CoenSt 2014

Waarom zou ik eigenlijk willen bloggen? Soms, geïnspireerd door top-bloggers als Karin Ramaker, ga ik aan de slag en meestal krijg ik er een lichte stress van. Waarom eigenlijk? Tot nu toe in mijn leven is gebleken dat schrijven voor mij de beste manier is om te kunnen begrijpen. Daarom schrijf ik nu eindelijk over of ik wel (of niet) moet bloggen en om erachter te komen waarom ik het soms als een spanningsveld ervaar.

Nu bijvoorbeeld, word ik niet gehinderd door een stressgevoel. Ik onderzoek nu iets dat al lang speelt en eindelijk tot me doordringt. Dat kost tijd en kan alleen zonder buitenwereld die binnenkomt. In de stilte, want daar begint het mij op te vallen.

Zou ik schrijven over wat ik doe in het dagelijks leven dan zou dat spanning geven die ontstaat vanuit de gedachte dat het moet. Iedere week, iedere dag of in ieder geval regelmatig. Ook al heb ik een intense werkdag gehad. En daar zit het verschil volgens mij.

Zolang een blog een gedachte onderzoek is, vind ik het prettig.

Dat doe ik al jaren zonder te publiceren. Voor mij heeft dat niets met de buitenwereld te maken en alles met mijn binnenwereld. Het is mijn hulpmiddel om tot begrip te komen. En zodra ik me verplicht voel te schrijven ( een verplichting die ik mezelf dan ga opleggen) haak ik steeds weer af.

Bloggen gaat natuurlijk voor een deel over de buitenwereld, want een blogger wil wel gelezen worden. Als dat niet zo is, zou een dagboek volstaan. Dan volgt de vraag waarom een schrijver zijn gedachtespinsels wil delen. Waarom wil een kunstenaar exposeren? Bevestiging? Hmmm … dat zou kunnen. Het woord dat in mijn hoofd valt is: REFLECTIE. Ik lees andermans schrijfwerk, ik kijk naar andermans kunstwerk en herken iets. Dat is altijd iets van mezelf zal later blijken.

Delen van wat ons beweegt draagt bij aan onze zelfkennis. Andermans werk zet mij aan tot nadenken, voelen, herkauwen, verteren en opnemen of uitspugen. Net zolang tot ik het weet voor mezelf. Ik kan dus alleen maar groeien door de ander en door mezelf. De wisselwerking; daar gaat het om.

En dan nu nog dat spanningsveld: zodra ik schrijf omdat ik heb bedacht (zonder stiltetijd tussen de ervaring en het schrijfsel) dat ik moet schrijven gaat het mis. Wanneer ik blog nadat ik heb gedacht, gevoeld, herkauwd en verteerd, is het gevoelswerk en geen denkwerk meer. Wat ik dan schrijf lijkt uit het luchtledige te komen (en dan te weten dat de lucht niet ledig is). Die woorden die ik al schrijvend uitspuug zijn werkelijk van mij.

Ik begrijp het!

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: