Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: schrijven Page 1 of 2

Koude benen en een stil hoofd

IMG_4334

Even wandelen met Koos

Het is dinsdag en dat is de dag van de week dat ik al jaren een blog plaats over het leven in Portugal. In de meeste gevallen schrijf ik die 500 woorden op dezelfde middag. Er is altijd wel een aanleiding en meestal is dat een foto. En vandaag heb ik niets. Dat gebeurt zelden.

Ik blader door mijn foto’s, kijk in de map concepten en ideeën. Niets kan me boeien. Ja, wel een stuk over burn-out en Rudolf Steiner en daar heb ik nu geen zin in. Dat zijn van die onderwerpen die meer tijd vragen en ik heb nog een uur voordat ik naar de studio ga om les te geven. Dus dat gaat hem niet worden. De observatie van Steiner boeit mij enorm. Hij schreef daar al over in 1921. Niet dat hij het woord burn-out gebruikt. Oh nee, ik ga daar nu niet over schrijven.

Wat er vandaag anders was dan anders is dat ik een afspraak had. Een vriendin die een uur rijden naar het zuiden woont, kwam naar yogales vanochtend. We hadden elkaar maanden niet gezien. Na de les dronken koffie in het café beneden in het gebouw met nog andere yoga-deelnemers. Daarna zijn we naar het restaurant(je) getogen hier in het dorp. Dat zat vol. We kregen de laatste tafel bij de bar vlakbij de deur. Je weet dat openbare plekken hier zelden worden verwarmd in de winter. De airco met warme lucht zit in het restaurantgedeelte en niet bij de deur die steeds opengaat voor nieuwe gasten en achter hen weer in het slot valt. Meestal hou ik mijn jas aan. Dat neemt niet weg dat ik na een uur wel afgevroren benen heb. Ineens verscheen Coen – hij wist dat we daar waren – en we hebben bijgepraat. Het was goed eten en gezellig. Na een bezoekje aan ons huis, is vriendin rond drie uur teruggekeerd naar Elvas. Tijd zat dus om nog een blog te schrijven en te zorgen dat mijn benen weer warm worden.

Een normale dinsdag is voor mij yogales geven, geen koffie, geen lunch buiten de deur en wel thuis met Coen en misschien een wandeling met hond Koos en dan schrijven.

Het verschil is dat ik nu geen leeg hoofd heb en anders dus wel. Dat is niet erg want het was oergezellig. Ik weet nu wel heel zeker dat stilte voor mij de ruimte is waarin een verhaal ontstaat. Ik kan hele middagen – ik schrijf bijna altijd in de middagen – in de doodste stilte aan mijn boek werken. Zonder muziek. Alleen het geluid van de kachel of de vogels buiten. Ook voor Coen die nu zijn reclamemanmemoires op papier zet, is dat de enige manier om te schrijven. Je hoort dan alleen onze bijna geruisloze toetsenborden.

De stilte is mijn favoriete plek. Daarom houd ik zo van de natuur, van de ruimte om me heen, van de leegte van het landschap. Daarom houd ik zo van mijn yogamat. Daar zijn vergroot mijn innerlijke stilte, zelfs als ik les geef. En hoe stiller ik kan zijn, hoe groter mijn creativiteit en capaciteit om die stilte over te dragen. Aan het einde van de les duurt het altijd even voordat iedereen opstaat en het leven weer instapt. En dat moment, net voordat de leerlingen hun ogen opendoen, ervaar ik als ware stilte. Daar doe ik het voor.

Inmiddels zijn mijn benen warm en ben ik klaar voor de volgende les. Trouwens dat stuk over Steiner komt nog wel een keer. Beloofd.

Het spoor terug

IMG_3998 (1) kopie

Infinity series 1 #2

Tegenover mijn bureau hangt een kunstwerk van Coen (CoenSt). Iedere dag wanneer ik achter mijn bureau zit te schrijven, zie ik dat kunstwerk. Zeker als ik opkijk om na te denken, valt het werk in mijn oog. Het intrigeert me in hoge mate. Iedere keer opnieuw. In plaats van nadenken over de volgende zin rust mijn oog op een spoor zonder begin en zonder einde. Soms is de lijn serieus en soms is het een dans. Soms ingewikkeld en soms een fluitje van een cent.

Na een tijdje spoorvolgen is mijn hoofd leeg en schrijf ik verder. De woorden vloeien uit mijn vingertoppen via het toetsenbord het scherm op. Ik weet trouwens allang dat ik beter niet kan nadenken als ik schrijf. Ik ervaar dat als een belemmering. Dan verschijnen er gekunstelde, zogenaamde intellectuele zinnen en is de simpelheid ver te zoeken. Dat oneindige spoor helpt mij dus bij het schrijven van mijn boek. Deze foto nam ik aan het einde van de middag. De zon staat een korte periode zo laag dat het licht het huis kan binnenstromen onder het dak van de veranda door. Het resultaat is dit licht. Het werk heeft ineens meer diepte.

Naast het kunstwerk met de naam Infinity series 1, #2 (siliconekit op canvas) hangt een gebruiksvoorwerp uit Australië. Een didgeridoo uit de aborigines cultuur. Deze klassieke versiering bestaat uit stippellijnen. Het is geen oneindige lijn zoals de ene van de Infinity. Ze hebben een begin en een einde. Toch passen die twee werken wonderwel naast elkaar. Aan de andere kant van de Infinity hangt trouwens een Fender elektrische gitaar, een zwart-witte met blankhouten hals.

Dat is dus mijn uitzicht als ik opkijk van mijn beeldscherm. Op mijn yoga studio hangen ook werken van Coen uit de periode Infinity. Acryl op doek en stift/inkt op papier. Er is altijd wel iemand in de klas die ik zie kijken en vorsen. Ondanks de stilte en bescheidenheid van de werken, vraagt die ene lijn altijd aandacht. Waarom? Vraag ik me wel eens af. Wat is er nou zo leuk aan het volgen van een lijn?

Gewoon een spelletje of is het volgen van een vastliggend spoor zo rustgevend omdat de wereldse sporen zoveel verleidelijke zijsporen hebben? Ik weet het niet. Dit ene spoor, deze ene lijn komt in ieder geval de voortgang van mijn boek ten goede. Het brengt mij steeds weer terug naar waar het over gaat en waarom ik het schrijf.

Zen cadans

Mijn tijgertafel zucht onder gewicht van de albums

Waarom vind ik het lastig om opnieuw in een schrijfritme te komen? Ik zat in een prachtige cadans tot eind november vorig jaar. Allerlei onverwachte en verwachte gebeurtenissen grepen plaats in mijn leven en dus in dat ritme. Nu is het al half januari. En nu pas is er weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Vorige week dacht ik nog: laat maar zitten. Dat boek komt er nooit.

Sinds vandaag is de rust weergekeerd in mijn leven. Alles wat op de rit gezet moest worden staat op de rit – niet dat ik de illusie koester dat ik ooit iets onder controle zal hebben. En ineens lag mijn agenda op mijn bureau en was ik mijn schrijfmiddagen aan het inplannen. Morgen pak ik het weer op. Dat verraste me zowaar.

Ik bekijk het brievenarchief en de fotoalbums weer met een nieuw oog. Ze voelden als vijanden de afgelopen week en werkelijk waar, het zijn weer vrienden geworden.

Zo snel kan een omslag plaatsvinden. Bij mij dan. Heen en terug. Straks zit ik weer in de zen cadans. Ik verheug me!

Wie zei dat nou ook alweer: It is all in the mind!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Wat een mens denkt is zelden waar

Marvao, Alentejo, Portugal

Marvao, Alentejo, Portugal

Afgelopen september waren Coen en ik voor het eerst na vijf weer jaar weer terug in Portugal. Met vakantie. Terug in het land van de saudades (het land waar het verlangen/de heimwee heerst naar iets dat nog niet heeft bestaan) met de gedachte dat we daar nu wel veilig naar toe konden zonder overvallen te worden door gevoelens als: “waarom waren we hier ook alweer weggegaan?”.

Deze gedachte bleek en wassen neus, zoals de meeste gedachten dat zijn. Ingebeeld om de mens te overtuigen van zijn gelijk omtrent een keuze en om het gevoel omtrent die keuze te smoren. En het mooiste van mens-zijn is dat alles instant kan veranderen. Vooropgesteld dat de angst om te “vliegen” is verdwenen, het gevoel is toegelaten en daarmee de vleugellam makende gedachten uitgeschakeld.

Wat een mens denkt is zelden waar.

Het golvende landschap van Alentejo trok aan ons voorbij toen het gebeurde. Ineens was het doodstil in mijn hoofd. Geen enkele gedachte. Ik voelde mezelf zitten. Keek naar mijn voeten of ik er nog wel was. Ja, ik zat in de auto naast Coen. Ik keek hem aan. Hij keek naar mij. Mijn mond viel open terwijl de saudades van dit land door iedere porie naar binnen stroomden. Het was alsof de trillingsfrequenties van het land gelijk waren aan mijn menselijke frequentie. Het bleef stil in mijn hoofd terwijl die extatische ervaring plaatsvond. Ik voelde me één met mezelf, met Coen, met alles om mij heen en de natuur. Het leek uren te duren. Weer keek ik Coen aan. Dat was het moment waarop we beiden wisten dat dit het land is om te zijn.

Later kwamen de gedachten terug en ondanks vele gesprekken met oude vrienden aldaar en met elkaar hebben die gedachten geen voet aan de grond gekregen. We hebben hele lijsten gemaakt met voor- en tegenargumenten. De enige tegenargumenten hadden te maken met kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden. En dat zijn uiterst belangrijke argumenten om niet meer te bewegen in het leven dat altijd voortschrijdt totdat het tot stilstand komt. Ook de crisis gerelateerde financiële reden waarom we in 2011 zijn terugkomen is niet meer geldig. Immers we hebben een bescheiden pensioen.

Dus, Coen en ik gaan met dankbaarheid mee met de beweging die het leven ons biedt en gaan terug naar Portugal. Daar zullen we genoeg tijd en ruimte hebben om kinderen, kleinkinderen en familie en vrienden te onthalen op een heerlijk verblijf in de beeldschone natuur. En als jullie er allemaal niet zijn dan heb ik tijd om te schrijven aan een familieroman die ik al jaren denk te willen schrijven.

Een verhuisdatum is nog niet bekend. Het hangt af van de verkoop van ons appartement in Den Haag dat vanaf komende week te koop staat en het lijkt ons wel wat om  vóór de zomer van 2016 in Portugal te wonen.

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: