Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: Portagem

De stray cats van de Sever


De Rio Sever vormt bij ons over een bepaalde lengte de grens met Spanje. Bij een grensrivier denk ik al gauw aan oevers die je bijna niet kunt zien met het blote oog en een woeste waterstroom. Alleen strijders met een vet hart waagden de oversteek. Nou, zo is dat hier niet.

Het is een smal riviertje (circa 20 meter en minder) dat ontspringt in het gebergte van São Mamede. Hij stroomt dan bergafwaarts naar het noordoosten, vormt een tijdje de grens met Spanje en komt uiteindelijk samen met de Taag, in Spanje. Het water van de Sever is internationaal, zoals het water van de Taag zelf. Dat is trouwens de langste rivier van het Iberische Schiereiland met zijn 1.007 kilometer. De Tajo (Spaans) ontspringt ergens in het achterland van de oostkust in het midden van Spanje en stroomt van oost naar west. Gedurende 716 kilometer door Spanje, dan vormt de rivier 47 kilometer lang de grens met Portugal alvorens Portugal binnen te stromen onder de naam Tejo om pas 275 kilometer later uit te monden in de Atlantische Oceaan bij Lissabon.

De Rio Sever – daar wilde ik het eigenlijk over hebben – is waar wij wonen een begrip. Het riviertje trekt veel toerisme uit eigen land en daarnaast voornamelijk uit Spanje. Zomers is het de koelste plek uit de regio en in Portagem hebben ze het goed begrepen. Er is een stuk rivier omgetoverd in een openbaar zwembad. Het ijskoude water van de Sever stroomt er doorheen en alle blaadjes en takjes die meekomen met de stroom worden keurig tegengehouden door een net. Er is ook een wandelbrug van de ene naar de andere oever waar natuurlijk door jonge branieschoppers vanaf gedoken wordt terwijl de meisjes staan te giechelen langs de kant. Aan de oever wordt gepicknickt in de schaduw van de immens hoge populieren.

Ook is er een prachtig sportcomplex met een 25 meter wedstrijdbad, maar daar moet je dan voor betalen. En wel € 1,50 voor een hele dag met parasol en ligbed of een plek op het minutieus geschoren groene gras. De vele restaurants rondom dit complex hebben grote terrassen aan de rivier met een overvloed aan schaduw van de platanen. Het is er koel in de zomeravonden en heerlijk toeven. Naast alle gasten zijn er altijd wilde katten. Die struinen de terrassen af naar iets te eten. De weldoorvoede viervoeters weten precies waar ze moeten zijn en zoals mensen zijn laten ze regelmatig wat vallen.

Gisteren was ik bij de Sever en liep langs verlaten en keurig aangeveegde terrassen. Geen gasten, geen katten. De winterzon was warm en de lucht strakblauw. Het water kabbelde rustig. Ik dacht: hoe komen al die katten nou aan hun eten in de winter? Mijn vraag werd direct beantwoord toen ik naar links keek. Ze worden gewoon bijgevoed door de restauranthouders.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Perkoetoet

Wanneer ik door het dorp Portagem rij richting Portalegre leidt de weg langs een van de oudste restaurants van het dorp waar de Alentejaanse keuken van zich doet spreken. O Restaurante Mil-Homens. Het kleine witte pand met zijn felrode deuren en nieuwe luifel gesponsord door een koffiemerk, trekt altijd mijn blik.

Op een dag hing er een vogelkooitje buiten. Met een echte zangvogel erin. Dat had ik nog niet eerder gezien. Misschien was die vogel altijd wel in huis en nu het zomer is mag hij naar buiten. Want nu ik er op let zie ik in al die dorpjes waar ik doorheen rij richting de grote stad bij redelijk wat huizen die kooitjes buiten hangen.

Ik vind altijd al dat Portugal in bepaalde opzichten op Indonesië lijkt – dat vond mijn Indische moeder ook trouwens – en nu met die zangvogels in kooitjes buiten helemaal.

Want ook voor een Indonesiër in stad of kampong is het niet ongebruikelijk om vogels in een kooi te houden. Op de veranda. Soms hangen die kooien aan een heel lange stok op de binnenplaats waarlangs ze overdag naar boven worden gehesen en ´s avonds weer worden binnengehaald. Zoals het hijsen en strijken van de vlag. Ik begreep nooit zo goed waarom er vogels worden gehouden met die verpletterende natuur om de hoek. Na wat navraag bleek dat er serieus wordt geluisterd naar het gefluit en dat luisteren geeft rust. Zeg maar, dat het een moment van bezinning is. Een korte meditatie waarbij met behulp van het vogelgezang voor een ogenblik in het “nu” geleefd kan worden. Sinds ik dat weet, luister ik naar vogels met een ander oor. Toen, op reis in Indonesië, had ik als gast van dit prachtige land weinig keuze dan te doen wat mijn Indonesische gastheer deed. Stilstaan bij de schoonheid van het gezang. Er was één vogel bij die met zijn gefluit indruk maakte. De perkoetoet. Perrrrkoetoet. De r hield hij wat langer aan leek het en het koetoet kwam er kort en bondig achter aan. Steeds weer. De monotonie bracht me al snel in die meditatieve staat. Na een tijdje knikte de gastheer me toe en vroeg me of ik nu begreep waarom?

Een jaar later liep ik zoals iedere dag het pand binnen van de redactie van Moesson  – het enige Indische tijdschrift ter wereld – waar ik toen werkte. Het was rond negen uur in de ochtend en midwinter. Ik hing mijn jas op in de gang en hoorde geen stemmen binnen. Dat is vreemd voor een Indische gezelschap. Ik deed voorzichtig de deur open. Perrrrkoetoet, stilte, perrrrkoetoet. De hele redactie zat achterovergeleund achter zijn bureau. Als in een trance. Ik keek rond op zoek naar de kooi. Die was er niet. Wat dan? Ik keek naar collega Madeleine. Ze gebaarde met haar wenkbrauwen. Ik volgde de beweging. De cassetterecorder. De hoofdredacteur had één vinger bij de stopknop en in zijn ogen de dromerige blik van de Indonesiër in Jakarta. De rook van zijn shaggie krinkelde traag naar boven. Wij waren doodstil en lieten ons bezweren door de vogel. Totdat de onvermijdelijke telefoon begon te rinkelen.

Deze foto is gebruikt in het kader van #Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: