Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: #PHOT Page 1 of 27

Op de fiets

1952, Den Haag, Schenkweg. Mijn moeder Els, ik voorop, Patricia achterop en mijn vader Kees die met ons gaat fietsen maakt de foto.

[English]  [português]

Een fiets met twee kinderzitjes was de normaalste zaak van de wereld. Vroeger. In Nederland. Eentje voor. Voor de jongste. En, eentje achter. Voor de oudste. Waar je als oudste altijd voorop mocht zitten werd je toch mooi van deze plaats weggepromoveerd zodra de tweede kon zitten. Dat was namelijk voor grote kinderen. Daar moest je als oudste dan blij mee zijn. Met als uitzicht de rug van je moeder of van je vader.

Nu ik dit zo schrijf zou dat ook zomaar wel eens een kindertraumaatje extra kunnen zijn. Ik weet het niet. Eerst staan de eerstgeborenen hun unieke plaats af aan een tweede en dan worden ze later nog eens naar achteren gezet.

Maar ik ben de jongste en heb daar dus geen last van. Als jongste heb ik heel andere problemen om te tackelen. En daar gaan we het nu niet over hebben.

Sinds hier een nieuw bedrijfje is gestart dat railbikes verhuurt om het in onbruik geraakte spoor op en neer te fietsen – als plezierig uitstapje – word ik geconfronteerd met een herinnering van heel andere orde. Ook hier is – zoals in de hele wereld – bekend dat Hollanders fietsers zijn en aangezien ook ik uit Nederland kom, denken de Portugezen dat ik fietsen leuk vind.

Toen mijn jongens klein waren, leg ik hun dan geduldig uit, toen fietste ik alles. Verplicht. Door weer en wind. Niet alleen met twee kinderen aan boord maar ook nog met alle boodschappen. Dagelijks.

Van supermarkten en tweede auto was nog niet echt sprake. Wel van de kruidenier, slager en groenteboer op de hoek. Ik heb in die jaren alle straten van Den Haag wel doorkruist.

Mijn stratenkennis was zo goed als die van de klassieke taxichauffeur. Zeker toen kinderen nog allemaal bij elkaar in de straat gingen spelen. Halen en brengen was aan de orde van de dag. Of het nou stormde, regende of niet. Ik heb voor mijn gevoel mijn knieën daarmee stuk gefietst. Of dat waar is? Ik weet het niet. Ik denk van wel. Tegen de tijd dat de jongens alles zelf konden fietsen toen ze zo’n negen jaar oud waren en zelf ook naar de sportclub konden gaan, ben ik opgehouden met dat zware werk en mezelf bezworen dat nooit meer te doen. Het heeft minstens vijf jaar geduurd voordat mijn knieën weer redelijk normaal functioneerden. En gelukkig is dat zo gebleven tot op de dag van vandaag. Dus fietsen is voor mij een gepasseerd station. Ik loop liever kilometers dan dat ik ooit nog een pedaal rond trap.

En dan word ik hier, in the middle of nowhere, geconfronteerd met dat oude besluit. In een land waar fietsen zo impopulair is als de fado zingen in Holland. Iedere keer leg ik weer beleefd uit dat ik een hekel heb aan fietsen. En dan komt iedereen met het advies, dat het leuk is, zo midden in de natuur en dat het niet zwaar is (hoezo niet zwaar, een vals plat omhoog gedurende een uur of zo) en dat je samen fietst. Dus de lasten zijn verdeeld.

Ik hoor de verhalen aan, zie af en toe deelnemers terugkomen en denk dan bij mezelf: echt niet!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

A Beast, Beauty & Bollocks

Artist CoenSt in front of one of his artworks titled: Beauty and a Beast

[português]  [English]

Voor mijn man Coen zijn het spannende weken en dan vooral voor CoenSt de kunstenaar. Hij is al weken bezig met de voorbereidingen en het inrichten van zijn overzichtstentoonstelling die zaterdag 1 juni om 17 uur wordt geopend.

De locatie is nog geen kwartier rijden van onze boerderij. Het is de enorme wachtkamer van het voormalige station van Marvão-Beirã. Twee keer per dag rijdt Coen op en neer om de tentoonstelling vorm te geven. Hij is niet alleen conceptueel kunstenaar. Coen is ook een uitermate handige klusser. Dat heeft vele voordelen. Hij kan het allemaal zelf. Timmeren, zagen, verven, boren en meer. Hij heeft hulp van de uitbaters van de zaal, Lina en Eduardo van Guesthouse Trainspot. Zij vinden het net zo spannend als CoenSt. Het is namelijk voor het eerst dat deze zaal wordt gebruikt als tentoonstellingsruimte.

Vandaag na mijn lessen ben ik gaan kijken naar de vorderingen. Het ziet er nu al indrukwekkend uit. Coens werk hoort in een grote ruimte. De tentoonstelling die de naam draagt A Beast, Beauty & Bollocks, is ingedeeld in drie fasen die nu zichtbaar worden.

The Beast
Daar vind je zijn werk waarin de AK-47 een hoofdrol speelt. Soms verborgen, soms recht in je gezicht. Het geeft je te denken.

The Beauty
Zijn serie “Infinity” staat hier centraal. De oneindige lijn is het middel waarmee hij tekent en schildert. Het is mijn lievelingswerk. Een streling voor het oog.

Bollocks
Conceptuele kunst met een knipoog naar de wereldgeschiedenis of is het toch serieus bedoeld? Dat is voor de kijker om uit te maken.

Ik vind het knap hoe Coen met weinig middelen zo’n enorme ruimte weet in te richten. Hij is een multi-talent en dat wisten wij allemaal al. De galeries in Nederland durfden zijn werk niet te exposeren omdat het te confronterend is met als belangrijkste argument dat mensen dat niet boven de bank willen hebben. Nu hangt en staat het hier in die enorme ruimte. Dwalen over deze tentoonstelling prikkelt de zintuigen en de geest en het maakt je bewust van alle overtuigingen die je hebt. CoenSt werk komt goed tot zijn recht.

Je bent natuurlijk welkom bij de opening of later. De tentoonstelling opent dus op 1 juni en blijft twee maanden te zien tot 1 augustus.

Openingstijden zijn voorlopig (in Portugal is alles mogelijk): donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 16:00 tot 20:00 uur. De kunstenaar is zelf aanwezig of anders kun je zeker een wijntje met hem drinken in de aangrenzende Bar Cais Coberto van Railbike Marvão.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Het verschil tussen Koos en mij

Gisteren las ik bij mijn ontbijt een artikel over meditatie. Dat is niets bijzonders. Voor mij. Zeker nu er zoveel wetenschappelijke onderzoeken worden gedaan naar de effecten van meditatie op het brein. Want ik weet dat meditatie werkt op de conditie van lichaam en geest. Uit ervaring. Uitleggen kan ik het niet dus blijf ik met vragen zitten waarvan ik de antwoorden hoop te vinden in boeken of artikelen.

Ik las een – voor mij – nieuw werkwoord: catastrophize. In het Nederlands bestaat het niet (tenminste, niet in de Van Dale). Ik zou het vertalen als “in catastrofen denken”. Een continu stroom van gedachten over alles dat mis kan gaan in het leven. Van het missen van de bus, iets dat je vergeten bent te doen, tot een aanslag of een oorlog in je leven of zelfs de dood. Specifiek die gedachten worden geproduceerd door een bepaald deel van je brein (ook wel je apenbrein genoemd) en die komen opzetten (want dat lijken gedachten te doen, die zijn er ineens) zodra je gaat stilzitten om in meditatie te gaan. Dat apenbrein klets de hele dag en als je stilzit, kun je het goed horen. En niet alleen als je begint met niks doen. Ook als je ’s ochtends wakker wordt en nog in een twilight zone zit. Soms merk ik, vooral bij verblijf in die overgangszone, dat er doemgedachten verschijnen en vraag me altijd af waarom dat is. In de werkelijkheid is er helemaal niets aan de hand en toch … .

Tegenwoordig ben ik me er bewust van en dat alleen al activeert weer andere delen van mijn brein waardoor de aap in mijn hoofd naar de achtergrond verdwijnt. Net zo snel als de catastrofes komen opzetten, verdwijnen ze dan weer. Het langdurig of in ieder geval regelmatig trainen van je brein heeft zoveel voordelen dat iedere tien minuten die je dagelijks in stilte doorbrengt een grote winst opleveren. Zelfs zoveel winst dat je meer en meer empathie voor jezelf ontwikkelt en minder streng oordeelt over jezelf, de ander en de wereld. Het gevolg is een helder hoofd en een lichter leven.

De rest van de dag ben ik op het land geweest, heb ik meer zaadjes gezaaid voor de moestuin en nieuwe kussens gemaakt voor twee bankjes die in de tuin staan. Kortom een creatief zonovergoten dagje. Met een kopje thee keek ik na gedane arbeid om me heen en zag ineens Koos op het trappetje naar de veranda liggen.

Tja, zou een hond ook een apenbrein hebben? Zou een hond ook “catastroferen”?

Nee, echt niet. Teckel Koos al helemaal niet. Die denkt alleen aan eten. Koos lijkt trouwens de halve dag – zo niet de hele – te mediteren. Zijn empathie voor zichzelf is 100% ontwikkeld. Overdag slapen – zoals hier op het trappetje – en als het donker wordt op de omliggende terreinen de zwijnen verjagen met zijn stoere geblaf. Om daarna op de late avond lui op de bank te liggen dromen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vooruit met de geit

Geiten bij Galegos

Het weer wordt met de dag beter. Soms met wat wind en voortrazende wolken aan de hemel, te weinig regen en het is goed toeven in het zonnetje. Zeker voor mij, want ik weet wat de zomer hier brengt. Vooral veel zon, veel droogte en gelukkig veel schaduw om in te zitten.

Het is altijd heerlijk cruisen over de landweggetjes en met dit weer, raampje open, zonneklep naar beneden is het genieten. Het ruikt naar lente. Bloemen verschijnen, mimosa’s staan in volle bloei en alle dieren zijn blij.

Op weg naar Spanje rij ik soms binnendoor langs de kleinste wegen. Ik rijd rustig want je weet nooit of er net na de bocht een Portugees stilstaat met zijn auto om te praten met zijn buurman. Of dat er dieren op de weg lopen zoals hier.

Een kudde geiten. Uitgebroken. Ze doen zich tegoed aan al het verse groen op de landerijen van de buren. Over de muurtjes klimmen en springen ze. Door de hekken wringen ze zich en ook weer terug. Ik stop want ze gaan niet opzij. Pas als ik wat gas geef gaan ze voor mijn auto uitlopen. Aangezien ik niet wil dat ze in Spanje uitkomen stop ik opnieuw, laat de auto op de weg staan – geleerd van de Portugezen – en stap rustig uit. Maak een omtrekkende beweging – geleerd van mijn oude border collie – en ja hoor, de geiten lopen terug naar waar ze horen. Dat vermoed ik tenminste. Want ze twijfelen geen moment bij het betreden van een terrein over een vervallen muurtje.

Daarna vervolg ik mijn weg. Ik heb toch een foto genomen en ik schrijf er weer over. Hoe vaak ik zo’n tafereel ook zie, ik kan het niet nalaten. Het stemt me blij.

Trouwens op de betonnen elektriciteitspaal staat een teken, een vlaggetje. Dat is de signalering van de grote wandeling langs de smokkelroute naar Spanje en terug. Een prachtige wandeling die je lang zal heugen!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 27

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: