Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: medemens Page 1 of 2

Weten

Moeder en kind. Pablo Picasso

Vindt een kind zijn moeder per definitie de liefste van de hele wereld? Is het kind iets aan haar verplicht omdat zij de moeder is en andersom? Of heeft het kind rechten ten opzichte van zijn moeder en vice versa? En, hoeveel houd een kind van zijn moeder en de moeder van haar kind? Hoe valt dat uit te drukken. Dat de moeder-kind relatie onverbrekelijk is, lijkt me duidelijk. Maar gaat dat over ´ houden van´? Het ´houden van´ dat onder de noemer emotie zo populair is. Of gaat het over iets heel anders?

Het eerste wonder

Met of zonder kinderwens raken vrouwen zwanger. Zomaar of gepland. In de rijke wereld wordt een zwangerschap behandeld als een wonder. Alles draait om de baby die in de buik groeit. Alles. Niets in het gedrag van de aanstaande moeder heeft nog iets te maken met wie ze was vóór haar aanstaande moederschap. En in feite is er helemaal niets aan de hand. Je bent gewoon zwanger en het leven gaat verder met al zijn perikelen. Dan wordt een kind geboren. En weer gaat het leven verder. Vraag het aan een arme moeder uit Afrika. Zwanger zijn en bevallen is voor natuurvolkeren als het hebben van bijvoorbeeld een verstuikte enkel voor ons. Je bent lichtelijk gehandicapt door die dikke buik en verder gaat het vanzelf over. Je hebt dan wel een kind in de wieg. Dat wel. En hoe bijzonder is dat? Hoeveel kinderen worden er wereldwijd geboren per jaar? Zo´n slordige 136 miljoen. Veel hé!

En nu zit jij ook met je gewenste of niet gewenste kind. Het wonder is niet: jij en je partner die samen een kind hebben gemaakt – kijk mij nou bijzonder moeder zijn. Nee, dat kind is het wonder van de natuur. Dat is om eerbied voor te hebben. Heel veel eerbied voor een onovertroffen staaltje niet te evenaren biologie. Het ´hebben´ van een kind maakt jou niet bijzonder. Er zijn zoals gezegd 136 miljoen andere vrouwen op de wereld die het ook ´hebben´. Het verheft je niet boven een vrouw zonder kinderen en je kunt er ook geen status aan ontlenen. Wat wel bijzonder is – misschien wel verwonderlijk – is jouw rationele onbekendheid met het fenomeen kind. Je kunt voor alles studeren of leren en niet voor moeder. Moederschap is geen wetenschap. Toch is je schoot ineens gevuld met verantwoordelijkheden waar je geen weet van had dat ze bestonden. Wat nu? Je eigen moeder als rolmodel nemen? Vaak is dat geen optie want je wilt je kind niet opvoeden zoals jij bent opgevoed. Je gaat het zelf uitzoeken. Stap voor stap en als je geluk hebt of als je echt slim bent, heeft je machtige, prachtige, krachtige denken niet de overhand en kun je handelen naar je intuïtie. Dat is volgens mij moederschap. In de jaren die volgen ontwikkelt het kind zich in gelijke tred met jouw moeder-intuïtie. Jouw observeren en handelen wordt gestuurd vanuit een diepere laag. Vanuit een weten, het moeder-weten.

Het tweede wonder

Het kiezen voor kinderen is door het ego ingegeven. Jij wilt een kind als verlengstuk van jezelf. Bewust of onbewust. Het ego speelt een belangrijke rol hier (eigenlijk op alle vlakken waar het verschijnt). Hier zorgt het voor het voortbestaan van het menselijke ras. Daarbij krijg je een gratis spiegel aangeboden, helemaal alleen voor jezelf, maar die bonus heb je niet meteen in de gaten. Jouw kind neemt wat je geeft en dat geeft hij weer terug. Instant en op lange termijn. Dus als moeder heb je twee keer plezier van een egocentrische keuze. Je bent kortstondig blij en trots – wat zal de buitenwereld wel niet van me vinden – ik ben moeder!? En je kunt heel wat te weten komen over jezelf. Privé therapie van de bovenste plank.

Iedere bewuste of onbewuste keuze heeft gevolgen en schept verplichtingen. In dit geval verplichtingen naar het kind toe. Naar het kind dat je niet ´hebt´. Het heeft jou. En jij verplicht je vanaf het moment dat de baby licht ziet, om onvoorwaardelijk alle tools mee te geven die het kind nodig heeft om zijn eigen leven vorm te geven. Vanuit het moeder-weten. Vanuit die diepere laag. Daar weet je ook dat ieder kind iets anders nodig heeft. Kinderen over één kam scheren? Daarmee doe je altijd één tekort.

Dan komt de fase van volwassen worden, de puberteit. Hier verandert je verplichting. De tools heb je gegeven, het gebruik ervan uitgelegd en samen heb je geoefend. Je verplichting is vanaf nu onvoorwaardelijk afstand nemen, observeren en vertrouwen. Zo krijgt de opgroeiende mens alle ruimte om zich te ontplooien tot een eigen mens. Met wat er in zijn aard en genen zit en met wat hij heeft meegekregen schept het, creëert het zijn persoonlijkheid.

Het derde wonder

Het moeder-weten heeft zijn werk gedaan. Na veel vallen en opstaan, links- en rechtsaf gaan en soms rechtdoor, na veel onderzoek en ladingen blauwe plekken weet het volwassen kind nu ook. Het moeder-weten is getransformeerd in het moeder-volwassenkind-weten. En dat maakt werkwoorden als houden van of liefhebben overbodig en inhoudloos. Het is niet iets wat je doet. Het is, of je wilt of niet. Die ervaring kenmerkt het begin van een nieuwe fase in je leven. Vrij van verplichtingen. De tijd is aangebroken om keuzes te maken die jouw verdere ontwikkeling ten goede komen. Van het moeder-weten naar het moeder-volwassenkind-weten door naar het grote weten. En dat is misschien wel het derde wonder.

Mijn Foto op Dinsdag #PHOT naar een idee van Karin Ramaker.

Coen, Coener, CoenSt

My First AK-47 by CoenSt

My First AK-47 by CoenSt

Genomineerd te worden voor een kunstprijs is heel wat. Zeker als je geselecteerd wordt met 11 anderen uit zo’n 470 inzendingen voor de Van Lanschot Bankiers Kunstprijs 2015. Dat geeft de kunstenaar moed. En die eigenschap – moed – is wat Coen drijft in het leven.

What’s in the name? “Coen/koen” – de koene ridder – is het middeleeuwse equivalent voor dapper/moedig. Toen Coen in de jaren negentig van de vorige eeuw kunst begon te maken onder de naam
CoenSt ” vond ik dat een logische keuze. De overtreffende trap van dapper/moedig. Dacht ik.

Zijn leven lang toont hij die moed. In het diepe springen is hem niet vreemd. Niet zozeer van een klif de oceaan in. Wel in het leven. En dat maakt Coen in mijn ogen een moedig mens. Tegen de stroom http://www.coenst.comin ondernemen, verliefd worden, landverhuizen, kunst maken. Ik noem er een paar. Echt de oceaan inspringen vraagt om overwinning van angst.

Een duik nemen in de maatschappij waardoor de gevestigde orde wordt verstoord, is andere koek.

De oceaan ontvangt je heus wel. De maatschappij wordt bang en wil niet zien of horen wat haar zekerheden bedreigt. Dat is een menselijke angst die lastig te overwinnen is. Dáár heeft een mens moed voor nodig.

CoenSt’ kunst wordt vaak gezien als extreem. Maar is dat zo? Kan kunst extremer zijn dan de werkelijkheid? Nee. Kunst is vele malen milder. Per slot van rekening hoef je er alleen maar naar te kijken. Het is een object. Je kunt het ook nog aanraken… en er verandert
niets. Kunst wordt pas extreem als je gelooft wat je erover denkt. Als je een oordeel vormt, gebaseerd op wat jij als waarheid hebt aangenomen in je leven.

Een wapen is slecht. Oh ja?

CoenSt zegt:

“It takes three to tango”.

Het wapen, de mens en zijn vijand.

Dan rijst bij mij meteen de vraag: wie is dan de vijand? En mijn antwoord is dan meteen: De vijand is niet een ander mens; de vijand zijn jouw gedachten over jezelf en je medemens. Tja, want volgens mij begint alle oorlog in je hoofd. Nergens anders.

My first AK is de titel van het werk dat werd genomineerd. Daar begint het toch? Bij het eerste speeltje dat een mensenkind in handen krijgt. Dat is het moment dat het eerste verhaal geboren wordt dat uiteindelijk je levenshouding bepaalt. En hoeveel moed is er nodig om dát te onderzoeken. Om uit te vinden waar jouw meningen en oordelen op zijn gebaseerd.


Want stel dat je die zou veranderen? Wie ben je dan nog? Misschien een mens zoals de mens is bedoeld:

een sterveling met een ruim hart voor jezelf en de ander, gevuld met goedheid, schoonheid, barmhartigheid en waarheid.


Coen, Coener, CoenSt: dank je voor de glimmende spiegel die je met je kunst voorhoudt. Ik stem op jou!

Van Lanschot Bankiers Kunstprijs 2015 Coen Verharen

 

Voor een moeder zonder kind

Voor een moeder zonder kind ...

Soms lees ik dingen die blijven hangen. Zoals bovenstaande zin die een tijdje geleden door @domineerolinka (dominee Rolinka Klein Kranenburg) werd getweet. Waarom die bleef hangen? Misschien omdat ik er zelf nooit over had nagedacht? Dus mijn eerste reactie was: natuurlijk niet, want een vrouw zonder kind is geen moeder. Ik schrok van die reactie, slikte hem in en toen zat ie in mijn maag. Onverteerbaar. En als iets onverteerbaar is dan kan ik niet anders dan het aandacht geven.

Eerst op internet gezocht naar Sara van Gennip van wie de zin afkomstig is en las een stuk uit Godenzonen. Haar woorden raakten mij. Zoals de ene zin.

Mijn eerste reactie deed me schrikken omdat die zonder nadenken er was en voortkwam uit algemene afspraken waarop onze samenleving is gebouwd. En de afspraak dat een vrouw pas moeder heet als zij een kind heeft, is daar eentje van.

En dat is niet waar! Daarom is een ander woord nog nooit bedacht. Het is niet nodig want:

Iedere vrouw is moeder. Ook zonder kind.

Een vrouw – met of zonder kind – is van nature een bindende en stuwende kracht. Haar zinvol, gedisciplineerd handelen dat voortkomt uit oer wijsheid is gericht op behoud en verbeteren van de aardse samenleving, op het voeden van haar omgeving met het goede – letterlijk en figuurlijk. Ze inspireert tot het streven naar innerlijke vrede en gezondheid opdat het menselijk ras overleeft.

Onvoorwaardelijk de mensheid dienen zit in de genen van de vrouw. De eeuwen hebben dat dienen weliswaar niet veel goed gedaan. Het kwam terecht (en zit daar vaak nog steeds) in het hokje ondergeschikt en minderwaardig. Blij toe dat de emancipatie tot leven kwam en dat het haar doel heeft gediend.

Dat onze samenleving nu helemaal op hol is geslagen doordat het verzopen is in de materie heeft veel gevolgen. Eentje daarvan is dat de vrouw zichzelf anders ziet dan wie ze is. Om zichzelf vrij te vechten en gelijk te stellen aan de man – gevolg van de emancipatie – heeft ze haar rol als verbinder ingeruild voor een meer mannelijke, ego-gedreven houding. De vrouw wil aandacht en lijkt met die houding te zeggen: “kijk mij nou vrouw zijn en moeder worden”. Het zwanger zijn krijgt als gevolg daarvan iets exclusiefs. De buik met uitpuilende navel is prominent aanwezig in het straatbeeld. En als het kind dan is geboren, verschuift de aandacht van moeder naar kind, het kind is heilig en de moeder denkt dat ook te zijn. Verwarring compleet. Bij de ouders en kinderen.

De tijd waarin wij leven vraagt om met verve verbinding te maken met ons zelf en om gedisciplineerd handelen. Het is nu echt zaak om een stap verder te gaan dan de nuttige emancipatie van de vorige eeuw. Een extra mijl zou er gelopen moeten worden in de richting van het VROUW ZIJN. Wanneer 51% van de vrouwen dat zou doen – haar eigen waarde zou kunnen zien, voelen, ervaren, koesteren en uitdragen – zou de aarde vrede kennen.

En weet je? HET KAN!

Want iedere vrouw is moeder. Ze is eeuwig zwanger van

oer wijsheid. Nu moet het nog geboren worden.

Ik hou van mij

Vanochtend ging ik naar een lezing. Waarover? Tja … hoe leg ik dat uit zonder dat allerlei vooroordelen zich in jouw hoofd vormen?  Ik leg het gewoon uit. Ik weet namelijk dat ieder oordeel dat een ongemakkelijk gevoel veroorzaakt, over jezelf gaat. Dus let goed op wat je straks denkt.

De lezing was een uitleg over begrippen die voor de sterfelijke mens lastig te begrijpen zijn. Niet omdat we dom zijn. Wel omdat onze mentale wereld grenzen kent als het gaat over het bevatten van wat zich buiten ons universum van tijd en ruimte afspeelt. Die begrippen komen voor in een boek dat ik lees. Dat boek heet Urantia en handelt over onder andere de geschiedenis van onze aarde, het universum, de superuniversa, God en het leven en onderricht van Jezus. In ruim 2000 pagina’s wordt beschreven en uitgelegd hoe het eigenlijk zit.

De lezing werd gegeven door Karen Huigsloot die goed is ingevoerd in deze materie en haar uitleg van voor mij ingewikkelde niet overzichtelijke begrippen, tijdperken, godheden en persoonlijkheden was grandioos eenvoudig. Goede tekeningen ter illustratie en weinig woorden.

Karen werd tijdens de lezing een aantal keren geïnterrumpeerd door heren in de zaal die haar verhaal blijkbaar niet duidelijk genoeg vonden. Ze gaven commentaar en haalden er van alles bij dat binnen dit kader niet bijdroeg aan de uitleg en wel haar verhaal vertroebelde. Het liep gelukkig goed af. Met wat sturing van Jaap Terra, voorzitter van Urantia Nederland met een talent voor “geweldloos communiceren”, heeft onverstoorbare Karen standvastig haar hele uitleg kunnen geven en het publiek was zeer tevreden.

Het verbaasde mij dat een toehoorder zomaar, ongevraagd iemands verhaal onderbreekt en zichzelf daarin bijna verliest. Zonder luisterend oor voor spreker en publiek. De eigen wereld overstijgt de realiteit.

Ik denk dat de heren het goed bedoelden. Ze wilden Karen helpen. En daar zit nou dat addertje onder het gras. Het hielp Karen niet en dat hadden ze niet in de gaten. Onvoorwaardelijk dienstbaar zijn aan je medemens is geen sinecure als je niet weet welke gedachte je doet handelen. Grondige zelfkennis ligt ten grondslag aan de dienstbaarheid waarover in de heilige boeken en in het Urantia Boek wordt gesproken. Om tot zelfkennis te komen is liefde voor jezelf een voorwaarde. Is die zelfliefde en het daaruit voortvloeiende zelfinzicht er niet of maar half dan is een mens altijd uit op andermans liefde, goedkeuring of waardering. Daar gaat de boodschap niet over. De inhoud van de boodschap leven, daar gaat het om en dat betekent niet alleen handelen. Zelfonderzoek hoort daarbij.

Het streven naar dat zelfinzicht beschouw ik als levenskunst. Daar helpt de inhoud van het Urantia Boek mij bij. En alle mensen in mijn omgeving zoals vandaag Karen met haar heldere geest, de interrumperende heren én Jaap met zijn feilloos gekozen woorden.

Page 1 of 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: