Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Marvão Page 1 of 19

Een boek


De meesten van jullie weten inmiddels dat mijn echtgenoot Coen Verharen een creatief is die nooit lang draalt over een project. Het mag onderhanden zijn maar vooral niet te lang. Hij handelt de dingen in een noodtempo af. Of het nou kunstwerken zijn of projecten op het land – ook dat zijn kunstwerken volgens Coen, meestal rust hij niet voordat de klussen geklaard zijn. Dat is voor het kalme, kabbelende platteland waar we wonen soms opvallend. De boeren doen de dingen op hun dooie akkertje. Niemand rent, niemand vindt dat iets af moet. Want, het komt allemaal wel af. Op de juiste tijd. Die niet vooraf bepaald kan worden.

Ik vermoed dat Coen dat tempo nog heeft overgehouden van zijn reclametijd. Daar moest ieder project het liefst gisteren klaar zijn. En het interessante was dat bij de introductie van computers niemand méér tijd over had. De dingen moesten nog sneller. Ik kan het weten want de laatste vier jaar van het bestaan van reclamebureau VDL & VDL was ik erbij.

Coen had deze winter ook een projectje. Hij ging een boek schrijven over die reclametijd. Stel je voor. Een boek vol anekdotes. Ik vermoed dat iedere tijd en iedere professie zijn eigen verhalen kent en ik geloof zeker dat wat er mogelijk was in de jaren tachtig van de vorige eeuw een unicum is geweest.

Ook dit project met de titel Niet lullen maar poetsen had Coen snel afgerond. Nog voordat het boek af was had hij bestellingen – betaald en al – binnen. Zijn marketingachtergrond heeft hem nog niet in de steek gelaten.

Het voelt wat nostalgisch om die verhalen terug te lezen. Het waren mooie tijden. We hebben echt verschrikkelijk gelachen. De tijden nu zijn anders en gelukkig kunnen we nog steeds verschrikkelijk lachen. Om andere dingen. Zelfs in deze Coronatijd. We hebben wel makkelijk praten vanuit de voortuin van God. Want zo ervaren wij het prachtige gebied rondom Marvão in Portugal. Van de lockdown merken wij niet veel. Ons leven verandert er niet door. Alleen bij het boodschappen doen wat we beperken tot een keer in de week of minder.

Coen vertelde me trouwens dat er nog 15 exemplaren over zijn van de eerste druk. Dus je kunt nog bestellen. Misschien wel een opsteker en vrolijke noot om te lezen over 20 jaar reclame avontuur in betere tijden. Alles kon en alles mocht.

En zoals Coen is toevertrouwd stuurde hij mij de complete gegevens voor het geval je wilt bestellen. Een aanrader! Trouwens over niet al te lange tijd volgt er nog een boek, dit keer door ons twee geschreven.

Niet lullen maar poetsen is verkrijgbaar op voorinschrijving en vooruitbetaling. Wat kost die grap?
Voor afnemers binnen Europa € 27,50 (incl. verpakkings- en verzendkosten).
Buiten Europa € 32,50 (incl. verpakkings- en verzendkosten).

Wanneer de posterijen van Portugal meewerken, ligt het een week of twee weken na bestelling in je bus.

Wijze van voorinschrijving / betaling:
Naam
Volledig (verzend) adres
Aantal exemplaren
Betaling op rekeningnummer NL 64 INGB 0797 5787 49 t.n.v. C. Verharen
Onder vermelding van: Niet Lullen maar Poetsen

De voorraadkast


Denk jij nou ook dat ieder weldenkend huishouden – hoe groot of hoe klein ook – wel een voorraadje eten in huis heeft? Een reserve voor het geval er geen boodschappen gedaan kunnen worden. Door wat voor omstandigheden dan ook.

Misschien omdat ik een kind ben van ouders die zwaar hebben geleden in de Japanse concentratiekampen in de Tweede Wereldoorlog en misschien omdat ik behoor tot de eerste naoorlogse generatie oftewel de babyboomers. Ik weet uit de verhalen dat er gebrek kan zijn aan van alles. Dat zoiets een reële mogelijkheid is. Misschien heb ik daarom altijd een voorraadje in huis. Nu zelfs meer omdat ik op het platteland woon en niet zomaar even naar een winkel kan lopen of fietsen. Gewoon, uit praktisch oogpunt niet uit angst voor gebrek.
Mijn moeder was zuinig met eten. Gooide weinig weg en zeker geen rijst.

“Rijst gaat huilen als je het weggooit”, zei ze en dan keek ze je streng aan. Het zit er in gebeiteld bij mij.

Mijn toenmalige schoonmoeder kon geen zeep weggooien, nog niet de laatste millimeter van een stukje zeep. Dat zal ik ook nooit vergeten.

“De hongerwinter was erg maar dat er ook nog gebrek aan zeep was, dat vond ik verschrikkelijk”, zei ze en dat hoor ik haar zeggen iedere keer als ik het laatste restje van een stuk zeep in mijn handen heb.

Zij wreef al die stukjes met wat water op elkaar zodat het weer een handzaam blokje werd en tot op het laatste opgebruikt kon worden. Dat kon vroeger nog toen de zeep nog kwaliteit had. Met die fabriekszepen lukt je dat niet. Met de handgemaakte zepen van een vriendin van mij kan dat juist weer wel. En nu hoor ik jullie denken. Dat is niet hygiënisch! Je moet een zeeppompje gebruiken. Ik kan jullie geruststellen die heb ik ook staan in huis. Alleen voor mezelf permiteer ik me die luxe van een echt stuk zeep. Zonder plastic, zonder rotzooi. Wel vol olijfolie en geurende kruiden.

Mijn huidige schoonmoeder had vroeger in de kelder blikken met suiker, rijst, zout, kaarsen en lucifers. Precies wat we hier nog steeds hebben om mee te beginnen. Niet in blikken maar gewoon in hun originele verpakking.

Laatst ging ik even langs bij mijn vriendin Leone Holzhaus, de kunstenares. Ze woont een dorpje verderop met haar hond Kitty en heeft inmiddels haar atelier thuis ingericht. Want schilderen is voor haar een noodzaak. Haar winkel annex atelier in het kasteel van Marvão is door de Corona pandemie noodgedwongen gesloten. Leone is een actieve vrouw die veel wandelt, heerlijk kan koken en uitermate goed voor zichzelf zorgt. Zij woont in de oude dorpskroeg annex kruidenierswinkeltje dat ze met alle respect voor authenticiteit heeft verbouwd. Soms met wat professionele hulp en veel doet ze zelf. Wanneer je de voordeur opendoet sta je in de winkel. De planken en schappen zijn er nog en dat is nu haar voorraadkast. Brandschoon. De voorraadpotten glimmen je tegemoet. De deur in het midden van de kast leidt naar de keuken.

Die kast intrigeert me. Iedere keer weer. Leone is zo praktisch en goed georganiseerd. Ze heeft altijd een voorraad zoals deze. De meeste voorraadkasten in huizen zitten ergens verstopt en volgepropt. Meestal zijn de planken te diep zodat je niets meer terug kunt vinden waardoor de kast in no time een zootje is. Kijk, daar heeft Leone geen last van. De liefde en het respect voor voedingsmiddelen straalt er van af en de kast lijkt een stilleven. Het klopt echt: wat je aandacht geeft, groeit op alle gebied, ook in schoonheid.

 

Page 1 of 19

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: