Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Marvão Page 1 of 9

De mimosaboom

IMG_4363
Het weer is voor mij altijd het weer. Ik heb daar eigenlijk geen oordeel over. Ik word niet humeurig van een grijze lucht of van wekenlang regen. Ik ben eigenlijk wel tevreden met wat voor weer dan ook. In Nederland werkte ik altijd (binnen) en het weer speelde daarbij dus geen rol.

Sinds ik in het natuurpark Serra de São Mamede woon in Portugal is er wel iets veranderd. Ik zit zo bovenop wat er buiten gebeurd dat het weer voelbaar is en heel dichtbij net als de natuur. Weken regen achter elkaar betekent overal plassen en modder en water en spekgladde granieten stenen. De luchten zijn zwaar van het grijs en het water . Ik sprak Portugese vrienden die al een aantal jaren op de vakantiebeurs in Utrecht staan om hun naturisten camping Quinta do Maral in Marvão te promoten en natuurlijk het gewest Alentejo. Dat doen ze uitermate goed want hun goed georganiseerde camping wordt bezocht door veel Nederlandse naturisten. Paula en Nuno blijven meestal nog een week of zo om vakantie te vieren in onze Paises Baixos, onze Lage Landen. Ja, we mogen geen Holanda meer zeggen. Dat heeft Nederland zo bepaalt. Het was internationaal te verwarrend die twee verschillende namen.

Nuno en Paula zijn onder de indruk van het mooie Nederland. En terecht. Ze komen op plekken waar ik nog nooit ben geweest. Alleen die grijze luchten waar dan géén regen uitvalt. Dat schept altijd weer verbazing. Ik moest daar over nadenken en terugdenken omdat ik daar nooit op had gelet. En het is waar. Hier betekent grijze lucht in de meeste gevallen regen. Daar zijn we blij mee. We mogen dankbaar zijn dat we juist hier wonen, want dit microklimaat ontvangt veel water in vergelijking tot de rest van Alentejo. Er is weer genoeg water voor de zomer. Bij ons. Zuidelijker in de Alentejo en in de Algarve is dat een heel ander verhaal. De stuwmeren zijn nog lang niet voor de helft gevuld. Dat is zorgelijk.

En nu is hier de zon weer gaan schijnen. Zo uitbundig, zo warm. In de ochtend bij de opgaande zon hangt de damp in de vallei boven de koude rivier die na alle regenval weer volop stroomt. In de middag haalt het kwik zomaar 22 graden of meer. De lucht is strakblauw en ineens is de mimosaboom van de buren geel.

Mensen komen uit hun winterschulp. Er heerst uitbundigheid. De yogalessen zijn weer vol. Het lijkt wel of er blijheid is over het kunnen achterlaten van de donkere dagen. Dagen waarin geen keuze was dan in jezelf te keren, tegen muren aan te lopen en tegen jezelf. En nu, met de zon en de warmte en de bloemen die ontluiken gaat de mens ook weer open. Hun blik is anders en hun houding. Ik zie gretigheid in hun ogen, een lichaam dat wil bewegen en een geest die wil opnemen.

Wij zijn niet anders dan de natuur. Wij zijn de natuur. Het is alleen dat onze capaciteit om verhalen te verzinnen ons wil doen geloven dat we anders zijn, beter zijn, de baas zijn over alles. Ik geloof niets meer daarvan. De natuur waarnemen is genoeg om te weten dat het leven simpel is. Zie de mimosaboom, die verzint geen verhalen.

Ontdekking in Marvão

IMG_6528 kopie

Geloof het of niet. Ik deed een ontdekking op een foto die genomen is November 2016. Af en toe check of alle foto’s wel goed zijn gearchiveerd en zoals bij het bladeren door een fotoalbum, blijf ik soms steken bij een foto. Zoals bij deze.

Dit is in Marvão, het prachtige stadje hier op de berg. Ik sta hier met neef Ferdinand Steur; zijn vrouw Marisca maakt de foto. Zij zijn een paar dagen bij ons op bezoek om te checken – zoals een goede Steur betaamd – of het wel goed is wat zijn nichtje doet. En ja, Ferdinand heeft zijn goedkeuring gegeven.

We staan in de schaduw want toch te warm in de zon, daarbij is dit lichtje veel mooier, zou mijn zus Patricia zeggen.

Ik kijk nog eens goed. Ik zie mijn favoriete tas – er is geen betere qua design; mijn favoriete gympen – ook de beste voor mij. De tas en gympen zijn nog steeds volop in gebruik. Dat lichtblauwe vest vind ik eigenlijk wel leuk staan. Misschien moet ik toch maar weer eens wat kleur in mijn garderobe gooien. Maar daar gaat het hier niet over. En dan mijn stoere neef. Hij is mijn jongste neef, zoon van de jongste broer van mijn vader. Altijd goed gekleed en altijd met the one and only Ray Ban.

Ineens zie ik een man staan in het raam rechtsboven. Jij ook? En nog wel in zijn blootje. Ik kijk nog eens. Nee het is geen tekening. Het is echt een man. Hij kijkt naar ons, of naar Marisca. Dat kan ik niet goed zien.

Toch raar dat ik het nu pas zie!

Marvão is trouwens niet autovrij zoals je ziet. Gelukkig maar, want op het hoogste punt van het dorp zetelen het gemeentehuis, de notaris en het belastingkantoor. Ik moet er niet aan denken als ik die klim steeds te voet zou moeten doen. Heel in de verte boven het poortje zie je de muren van de vesting liggen. Ooit gebouwd door een Moorse warlord met de naam Ibn Marwán die eerder al Badajoz in Spanje had gesticht. Het stadje Marvão is naar hem vernoemd. Ieder jaar wordt hier begin oktober een weekend lang gevierd dat het stadje een Islamitische stichter heeft. Met een Arabisch feestje genaamd Al Mossassa. Drie dagen lang “Dia de Braderia” zoals mijn man Coen dat noemt. De mensen komen van heinde en ver. Volgens mij is dit het enige stadje in heel Europa die dat doet, zijn Islamitische afkomst vieren. De mensen gaan verkleed als oosterlingen, er is muntthee en veel zoetigheid, er zijn valkeniers en slangenbezweerders, een toneelstuk wordt opgevoerd over de warlord, binnen de vestingmuren en er zijn buikdansvoorstellingen. Ja wij hebben hier een heuse eigen buikdansgroep. Wekelijks wordt er geoefend door de lokale schonen.

Je ziet, wij maken wat mee!

Foto op dinsdag

IMG_3549 kopie

Vorige week dinsdag vertrokken ze weer. Mijn oudste zoon met zijn dochter en zoon. Een intensieve week met, plezier, zwemmen, niksen en zomer vieren. Geen cultuur, geen eindeloze wandelingen. Nee, gewoon thuis zijn en vakantie vieren. En de Tour de France kijken.

Op deze foto zie je ons samen. We zijn op het station van Marvão-Beirã. Het station zonder treinen. Alle muren hebben prachtige tegeltableaux van bestemmingen van de treinreizigers. We staan voor Nazaré, een geliefd vissers- en strandoord van oudsher. We gingen kijken naar de tentoonstelling van het werk van Coen die plaatsvond in de grote stationshal waar we dus voor staan.

Mijn kleinzoon had net een nieuw autootje. Zo’n ding met een trekmechanisme en dan gaat ie vanzelf rijden. Hij heeft het doosje nog in zijn linkerhand. Zo nieuw was dat ding. En die auto is natuurlijk belangrijker dan de foto.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

A Beast, Beauty & Bollocks

Artist CoenSt in front of one of his artworks titled: Beauty and a Beast

[português]  [English]

Voor mijn man Coen zijn het spannende weken en dan vooral voor CoenSt de kunstenaar. Hij is al weken bezig met de voorbereidingen en het inrichten van zijn overzichtstentoonstelling die zaterdag 1 juni om 17 uur wordt geopend.

De locatie is nog geen kwartier rijden van onze boerderij. Het is de enorme wachtkamer van het voormalige station van Marvão-Beirã. Twee keer per dag rijdt Coen op en neer om de tentoonstelling vorm te geven. Hij is niet alleen conceptueel kunstenaar. Coen is ook een uitermate handige klusser. Dat heeft vele voordelen. Hij kan het allemaal zelf. Timmeren, zagen, verven, boren en meer. Hij heeft hulp van de uitbaters van de zaal, Lina en Eduardo van Guesthouse Trainspot. Zij vinden het net zo spannend als CoenSt. Het is namelijk voor het eerst dat deze zaal wordt gebruikt als tentoonstellingsruimte.

Vandaag na mijn lessen ben ik gaan kijken naar de vorderingen. Het ziet er nu al indrukwekkend uit. Coens werk hoort in een grote ruimte. De tentoonstelling die de naam draagt A Beast, Beauty & Bollocks, is ingedeeld in drie fasen die nu zichtbaar worden.

The Beast
Daar vind je zijn werk waarin de AK-47 een hoofdrol speelt. Soms verborgen, soms recht in je gezicht. Het geeft je te denken.

The Beauty
Zijn serie “Infinity” staat hier centraal. De oneindige lijn is het middel waarmee hij tekent en schildert. Het is mijn lievelingswerk. Een streling voor het oog.

Bollocks
Conceptuele kunst met een knipoog naar de wereldgeschiedenis of is het toch serieus bedoeld? Dat is voor de kijker om uit te maken.

Ik vind het knap hoe Coen met weinig middelen zo’n enorme ruimte weet in te richten. Hij is een multi-talent en dat wisten wij allemaal al. De galeries in Nederland durfden zijn werk niet te exposeren omdat het te confronterend is met als belangrijkste argument dat mensen dat niet boven de bank willen hebben. Nu hangt en staat het hier in die enorme ruimte. Dwalen over deze tentoonstelling prikkelt de zintuigen en de geest en het maakt je bewust van alle overtuigingen die je hebt. CoenSt werk komt goed tot zijn recht.

Je bent natuurlijk welkom bij de opening of later. De tentoonstelling opent dus op 1 juni en blijft twee maanden te zien tot 1 augustus.

Openingstijden zijn voorlopig (in Portugal is alles mogelijk): donderdag, vrijdag, zaterdag en zondag van 16:00 tot 20:00 uur. De kunstenaar is zelf aanwezig of anders kun je zeker een wijntje met hem drinken in de aangrenzende Bar Cais Coberto van Railbike Marvão.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 1 of 9

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: