Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Liefde Page 1 of 3

Liefde voor twee

Het grote terras had als overkapping een door de vorige eigenaar in elkaar geknutseld raamwerk van oude, verroeste buizen, houten balken en plastic en ijzerdraad. Dat raamwerk steunde op twee enorme horizontale houten balken van uitstekende kwaliteit die weer steunden op vier verticale betonnen palen. Ook in goede staat. Vanaf de grond groeide een enorme blauwe regen die de uitzichtkant van het terras en het hele raamwerk boven het terras afsloot. Het was er donker en de betonnen vloer bezaaid met bladeren.

Blauwe regen. Ik weet nu wel waarom die zo heet. Het regent bladeren.

Als eerste, zelfs toen de verbouwing van het huis nog niet in gang was, zijn we begonnen met het weghalen van de blauwe regen en het raamwerk. Dagen later was de klus geklaard. De boel kaal. De zon op het beton. De dikke stammen van de blauwe regen nog maar 50 centimeter hoog. Het voelde als een bevrijding. Coen heeft toen deze prachtige overkapping gefabriceerd die ook nog waterdicht is. Wat een feest van licht en kleur.

“Mijn” Coen is geen knutselaar. Hij is kunstenaar.

Maar nu die blauwe regen. Die bleek het eeuwige leven te hebben. De hele zomer ben ik blijven snoeien en mopperen want het enige dat hij wilde was weer de kopse kant dicht maken en de overkapping. Alleen had hij geen goed houvast meer. Expres weggehaald in de hoop dat hij zou verdwijnen. Ik wilde de blauwe regen niet. Uitgraven was geen optie, daarvoor was de plant al te gehecht aan ons stukje aarde. Maar ik – de eigenaar van dit terrein – wilde hem echt niet. Maar ja, heb ik wat te willen?

De herfst en winter kwamen en gingen voorbij. De lente ontvouwde zich in volle glorie en zo ook de blauwe regen. Die bleef ondanks zijn lijden, groeien. Dat gaf mij te denken.

Hij nam geen afscheid van de plek waar hij geboren was. Ondanks de weinige liefde die hij van mij ontving. Hij deed doodgemoedereerd opnieuw van zich spreken en zei: “Ik kan liefhebben voor twee!” Meer Portugees wordt het niet. Het lijden en liefhebben ineen, verzuchtte ik. Amar pelos dois, zong de onoverwinnelijke Salvador Sobral op het Songfestival. En toen gebeurde het. Ik voelde dat het gedrag van de eigenwijze blauwe regen die zoveel had moet lijden, mij uitnodigde tot liefhebben.

Ik heb natuurlijk eerst mijn spijt betuigd over de harde aanpak en beloofd dat hij mocht blijven. Voor zolang hij dat wil. En met die belofte verscheen de oplossing.

Daags daarna liep ik bij de Agriloja, een groot bedrijf waar tuinspullen worden verkocht. En daar viel mijn oog op die klimrekken. Hop, in mijn kar. Ik zag het helemaal voor me. Twee klimrekken op afstand van elkaar. Zo blijft het uitzicht, kan hij groeien en bloeien – binnen mijn perken dat dan weer wel – en zijn wij beschut tegen de late middagzon want die oplossing had ik nog niet gevonden.

Liefhebben voor twee. Dat te voelen en ervaren in iedere cel, heeft mijn wereld opnieuw veranderd. Door die volhouder heb ik een nog mooier – want gekaderd – uitzicht op het leven, is er schaduw en de regen straks weer blauw.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.

Weten

Moeder en kind. Pablo Picasso

Vindt een kind zijn moeder per definitie de liefste van de hele wereld? Is het kind iets aan haar verplicht omdat zij de moeder is en andersom? Of heeft het kind rechten ten opzichte van zijn moeder en vice versa? En, hoeveel houd een kind van zijn moeder en de moeder van haar kind? Hoe valt dat uit te drukken. Dat de moeder-kind relatie onverbrekelijk is, lijkt me duidelijk. Maar gaat dat over ´ houden van´? Het ´houden van´ dat onder de noemer emotie zo populair is. Of gaat het over iets heel anders?

Het eerste wonder

Met of zonder kinderwens raken vrouwen zwanger. Zomaar of gepland. In de rijke wereld wordt een zwangerschap behandeld als een wonder. Alles draait om de baby die in de buik groeit. Alles. Niets in het gedrag van de aanstaande moeder heeft nog iets te maken met wie ze was vóór haar aanstaande moederschap. En in feite is er helemaal niets aan de hand. Je bent gewoon zwanger en het leven gaat verder met al zijn perikelen. Dan wordt een kind geboren. En weer gaat het leven verder. Vraag het aan een arme moeder uit Afrika. Zwanger zijn en bevallen is voor natuurvolkeren als het hebben van bijvoorbeeld een verstuikte enkel voor ons. Je bent lichtelijk gehandicapt door die dikke buik en verder gaat het vanzelf over. Je hebt dan wel een kind in de wieg. Dat wel. En hoe bijzonder is dat? Hoeveel kinderen worden er wereldwijd geboren per jaar? Zo´n slordige 136 miljoen. Veel hé!

En nu zit jij ook met je gewenste of niet gewenste kind. Het wonder is niet: jij en je partner die samen een kind hebben gemaakt – kijk mij nou bijzonder moeder zijn. Nee, dat kind is het wonder van de natuur. Dat is om eerbied voor te hebben. Heel veel eerbied voor een onovertroffen staaltje niet te evenaren biologie. Het ´hebben´ van een kind maakt jou niet bijzonder. Er zijn zoals gezegd 136 miljoen andere vrouwen op de wereld die het ook ´hebben´. Het verheft je niet boven een vrouw zonder kinderen en je kunt er ook geen status aan ontlenen. Wat wel bijzonder is – misschien wel verwonderlijk – is jouw rationele onbekendheid met het fenomeen kind. Je kunt voor alles studeren of leren en niet voor moeder. Moederschap is geen wetenschap. Toch is je schoot ineens gevuld met verantwoordelijkheden waar je geen weet van had dat ze bestonden. Wat nu? Je eigen moeder als rolmodel nemen? Vaak is dat geen optie want je wilt je kind niet opvoeden zoals jij bent opgevoed. Je gaat het zelf uitzoeken. Stap voor stap en als je geluk hebt of als je echt slim bent, heeft je machtige, prachtige, krachtige denken niet de overhand en kun je handelen naar je intuïtie. Dat is volgens mij moederschap. In de jaren die volgen ontwikkelt het kind zich in gelijke tred met jouw moeder-intuïtie. Jouw observeren en handelen wordt gestuurd vanuit een diepere laag. Vanuit een weten, het moeder-weten.

Het tweede wonder

Het kiezen voor kinderen is door het ego ingegeven. Jij wilt een kind als verlengstuk van jezelf. Bewust of onbewust. Het ego speelt een belangrijke rol hier (eigenlijk op alle vlakken waar het verschijnt). Hier zorgt het voor het voortbestaan van het menselijke ras. Daarbij krijg je een gratis spiegel aangeboden, helemaal alleen voor jezelf, maar die bonus heb je niet meteen in de gaten. Jouw kind neemt wat je geeft en dat geeft hij weer terug. Instant en op lange termijn. Dus als moeder heb je twee keer plezier van een egocentrische keuze. Je bent kortstondig blij en trots – wat zal de buitenwereld wel niet van me vinden – ik ben moeder!? En je kunt heel wat te weten komen over jezelf. Privé therapie van de bovenste plank.

Iedere bewuste of onbewuste keuze heeft gevolgen en schept verplichtingen. In dit geval verplichtingen naar het kind toe. Naar het kind dat je niet ´hebt´. Het heeft jou. En jij verplicht je vanaf het moment dat de baby licht ziet, om onvoorwaardelijk alle tools mee te geven die het kind nodig heeft om zijn eigen leven vorm te geven. Vanuit het moeder-weten. Vanuit die diepere laag. Daar weet je ook dat ieder kind iets anders nodig heeft. Kinderen over één kam scheren? Daarmee doe je altijd één tekort.

Dan komt de fase van volwassen worden, de puberteit. Hier verandert je verplichting. De tools heb je gegeven, het gebruik ervan uitgelegd en samen heb je geoefend. Je verplichting is vanaf nu onvoorwaardelijk afstand nemen, observeren en vertrouwen. Zo krijgt de opgroeiende mens alle ruimte om zich te ontplooien tot een eigen mens. Met wat er in zijn aard en genen zit en met wat hij heeft meegekregen schept het, creëert het zijn persoonlijkheid.

Het derde wonder

Het moeder-weten heeft zijn werk gedaan. Na veel vallen en opstaan, links- en rechtsaf gaan en soms rechtdoor, na veel onderzoek en ladingen blauwe plekken weet het volwassen kind nu ook. Het moeder-weten is getransformeerd in het moeder-volwassenkind-weten. En dat maakt werkwoorden als houden van of liefhebben overbodig en inhoudloos. Het is niet iets wat je doet. Het is, of je wilt of niet. Die ervaring kenmerkt het begin van een nieuwe fase in je leven. Vrij van verplichtingen. De tijd is aangebroken om keuzes te maken die jouw verdere ontwikkeling ten goede komen. Van het moeder-weten naar het moeder-volwassenkind-weten door naar het grote weten. En dat is misschien wel het derde wonder.

Mijn Foto op Dinsdag #PHOT naar een idee van Karin Ramaker.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: