Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Karin Ramaker

Draagtijd

IMG_4041

Sommige mensen lijken makkelijker te leven met scheuren dan met gelijmde naden. Een wand die opnieuw geverfd is om een scheur te verdoezelen blijf je altijd zien. Misschien niet in het begin, dan is alles even netjes weggewerkt. Later komt het er weer doorheen. Het is een illusie.

Wat je hierboven leest is een citaat uit het roman debuut van Karin Ramaker.

Ze schrijft staccato. Gebruikt weinig woorden en korte zinnen. Vanaf het begin zuigt het verhaal over Ester mij steeds verder naar binnen. Ik kan niet meer terug. Wat onderhuids speelt komt langzaam en zeker naar boven. Het verhaal blijft trekken tot aan de laatste letter.

Een depressie raakt degene wie het overkomt en het raakt ook de omgeving. Soms zo diep dat het een scheur blijft. Zoals in het geval van Ester. Haar moeder lijdt aan depressie. Ester wordt van kleins af aan lichamelijk en psychisch verwaarloosd. Haar jeugd hangt van liefdeloosheid en verwarring aan elkaar. Ester ziet de scheur pas onder ogen als niets meer goed gaat in haar leven, dat ze trouwens helemaal voor elkaar lijkt te hebben. Jaren heeft ze erover heen geverfd. Totdat de verf niet meer beklijft. De scheur gaat nooit weg – de schade is gedaan – en de scheur waarnemen voor wat het is, maakt het leven leefbaar.

Een mooi boek dat dicht op de huid zit. Nee, het zit net onder de huid.

 

Grand Canyon

Het moment van inzicht was er ineens. Zomaar. Terwijl ik de financiële administratie zat te doen waar ik een broertje dood aan heb. Niet dat zoiets ingewikkeld is. Nee, dat niet. Het is de administratie van een bedrijf waar ik voor werk; en daar wringt de schoen. Ik wil namelijk helemaal niet voor iemand anders werken of een ondersteunende rol spelen in het leven van een ander. Een steuntje in de rug zijn voor degene die graag in de lime light staat. Ik kots ervan en ik was al een tijd misselijk. Het liefst zou ik nu stoppen om eindelijk invulling te kunnen geven aan wat ik het allerliefste doe: luisteren naar mensenverhalen, praten met de vertellers en erover schrijven. Stel je voor dat dat werkelijkheid is? Hoe neem ik die stap: van full time werken voor een ander naar full time werken voor mezelf.

Deze prachtige baan kreeg ik in mijn schoot geworpen op een moment in mijn leven dat ik een vast inkomen goed kon gebruiken. Ik werd gevraagd. Alsjeblieft? Het leek een wonder. Ik dacht nog: voor een jaartje. Dat geeft me tijd om iets voor mezelf op te bouwen en in ieder geval om een huis te huren. Inmiddels ben ik drie jaar verder en heb me weer in de luren laten leggen door mezelf. Door te luisteren naar mijn omgeving en door het geld. De omgeving vertelt me zonder ophouden dat het de mooiste baan is die je je als mens kunt wensen en het geld sust me in slaap. In de eerste maand wist ik al dat dit niet eeuwig ging duren. Ik dacht: ik zet hier alles in de rekken, zorg dat er een projectadministratie is en dat iedereen zijn verantwoording neemt. En dan ben ik weg. Dienstbaar zijn is me met de paplepel ingegoten dus zonder moeite ging ik steeds langer werken en bleef ik andermans paden effenen. Een valkuil zo groot als de Grand Canyon en toch stapte ik erin. Toen het tot me doordrong dat ik moeite had met tijd maken voor het schrijven van mijn vaste columns nam de misselijkheid toe. Ja, ik kreeg zelfs maagpijn waardoor ik niet meer kon slapen.

Die slapeloze nachten waren mijn redding. Eindelijk tijd om mijn leven te overzien. Hoe was het allemaal zo ver gekomen? Toen ik terugkwam in Nederland wilde ik niets liever dan mijn schrijverschap uitbouwen, via blog, columns en boeken. Ik had al een column vóór die tijd en nu heb ik er twee. Een geluksvogel ben ik. Karin Ramaker kwam in het vizier en ik volgde bij haar een blog workshop en we dronken koffie. Ik was op de goede weg totdat ik in die valkuil stapte. Nergens meer tijd voor behalve werk. En het was de schuld van iedereen. Ik verzon in de nacht allerlei scenario’s en dan viel ik weer in slaap. Maar veranderen ho maar. En ineens wist ik het. Vanmiddag. En nog wel tijdens het overmaken van mijn eigen salaris. Maagpijn weg, energiepijl omhoog, blijheid, opluchting. Dat is allemaal mijn deel. Instant. Gewoon door te zien wat de oplossing is zonder ook maar iets te hebben veranderd. En ik vermoed dat Blog Away NL e-cursus #4 de beste start is.

Deze blog schreef ik in het kader van Blog Away NL e-cursus # 4

Follow my blog with Bloglovin

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: