v.l.n.r. tante Cor, mijn moeder Els en haar nichtje Maryse. 1946, Amsterdam

Het was een frisse zomerdag in 1961 toen we haar tegen het lijf liepen. Bij de kruidenier op Scheveningen. Op het hoekje bij de Oranjeflats waar wij toen woonden. Ze was lang en dun en ze had Indische handen zoals mijn moeder. Haar felrode lipstick stak af tegen haar ietwat getinte en blank gepoederde gezicht. Ze droeg een zwierige bloemetjesjurk uit de jaren vijftig en ook haar rode hooggehakte schoenen met plateauzolen dateerden uit die tijd.

De begroeting was allerhartelijkst. De adoeh´s en terlaloeh´s vlogen heen en weer, mijn wangen werden fijngeknepen, de Hollanders in de winkel vielen stil en ik vergat van verbazing adem te halen. Maryse bleek een nichtje van mijn moeder. Ze hadden elkaar voor het laatst gezien vlak na de oorlog in 1946. De verbazing was compleet toen ze vertelde waar ze woonde. In de Alkmaarsestraat bij haar moeder tante Cor. Tijdelijk. Maryse was zo vlak voor de overdracht van Nieuw-Guinea aan Indonesië, gerepatrieerd.

Het grote huis van tante Cor met zicht op duinen en zee stond propvol en de keuken ook. Potten, pannen, schaaltjes, borden, flesjes, vergieten en wadjans in alle maten en soorten. Daar waar het zo heerlijk geurde, zwaaide Maryse de scepter. Altijd was er wel een klein stukje aanrecht over om te snijden, te hakken en te oeleken.

Regelmatig zat ik op het krukje naast de ijskast gefascineerd te kijken naar hoe ze het klaarspeelde om in die chaos al die rijsttafels te maken. Meestal kwam mijn moeder helpen. Voor een koempoelan van veertig man stonden ze drie dagen lang in de keuken.

Iedere verjaardag was het raak. Saté’s rijgen deden wij, de kinderen, onder strenge leiding van Maryse. Het roosteren deden de mannen in de tuin, met een borrel erbij. De hele avond aten we, kletsten we en werden er sterke verhalen verteld door oom Karel en oom Ton. Tussendoor deden we in die overvolle keuken de afwas. In het razende tempo van knappe tante Wil. Daarbij zongen we Indische klassiekers en het liefst tweestemmig. We lachten en iedereen danste en danste en danste. Altijd.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.