Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: hond

De camouflage hond

IMG_4338

Wanneer ik in de winter met teckel Koos wandel, lijkt hij af en toe te verdwijnen. Zijn vacht heeft dezelfde kleuren als de bladeren van de fluweeleiken die in de herfst op de grond zijn gedwarreld. Nu verdwijnt Koos niet zo snel. Hij kent de weg als geen ander. Hij wacht soms geduldig op mij in plaats van ik op hem.

Op deze wandeling had hij enorm lang staan treuzelen en was ik rustig verder gelopen. Hij rook allerlei interessants. Misschien de geur van schapen die net langs waren gekomen? De geur van de waakhonden die in de nacht door de velden dwalen? Ik weet het niet. Dan kan ik roepen wat ik wil, Koos doet zijn ding. Hij is en blijft een teckel.

Ik wacht en wacht en dan bekruipt me toch het gevoel dat er iets mis is. Zo’n onbestendig angstgevoel dat nergens over gaat. Dat verhaal van die teckel in de duinen bij Zandvoort of Bloemendaal zit nog altijd in mijn hoofd. Die was daar tijdens een wandeling verdwenen en maanden later vonden de eigenaren hem. Hij liep vrolijk te struinen en zag er uitstekend uit. Toen ze hem wilde oppakken rende hij gauw weer weg. Ik weet trouwens niet of die teckel ooit weer thuis is gekomen.

Dat gevoel van bang zijn dat er iets gebeurt, is een raar dingetje. Herken je dat? Het beheerst de mensheid. In het groot en in het klein. Dat kan de eerste gedachte zijn als je wakker wordt en dan beheerst het onbewust je dag. Het zit gecamoufleerd achter iedere handeling of gedachte. Je ziet het niet en het is er wel. Ik ken niemand die dat gevoel niet kent. Alle grote leiders, kleine baasjes en de zogenaamde “gewone” man handelen allemaal uit angst. De een is bang om te verliezen wat hij heeft, de ander om niet te krijgen wat hij wil hebben. De een is bang om niet aardig gevonden te worden, de ander voor afwijzing.

Inmiddels – na jaren oefening – ben ik me bijna instant bewust van dat wat sluimert achter een gedachte. Dat is prettig. Het geeft mij de keuze erin mee te gaan of het te laten voor wat het is. Het maakt mijn leven zorgelozer en lichter.

Nu merkte ik meteen die opstijgende zorg over iets dat helemaal niet aan de hand is. Dan kan ik wel tegen mezelf zeggen: ah, dat doet Koos niet en zeker weten doe ik het niet. Is er ook maar één ding in het leven dat ik zeker weet? Nee. Niets. Er bestaat geen controle. Dat is schijn. We maken het onszelf wijs ter geruststelling. Alles verschijnt toch zoals het verschijnt. Terwijl ik met mezelf sta te praten, hoor ik hem. Nee, ik hoor niet hem, ik hoor de blaadjes ritselen. Ineens zie ik Koos. Hij loopt op een drafje. Heeft zeker een kwaad geweten.

De hond als leermeester

Zijn mand meet 1.50 meter. Hij past er in.

Nou … daar ligt hij dan. Uitgebreid te slapen. Het is vroeg in de middag en hij neemt het ervan. Ik weet zeker dat hij de halve ochtend toen ik aan het lesgeven was, ook heeft liggen slapen. Op de oprit. Honden slapen een groot deel van de dag en normale honden ook de hele nacht. Maar ja, dit is wat je noemt een waakhond. Hij draagt zijn naam – Che – met enige trots en alsof hij Che Guevara zelf heeft gekend, voldoet hij volledig aan de drang naar vrijheid en gelijkheid voor iedereen.

Zo ook vannacht. Hij kwam om vier uur de slaapkamer binnen en maakte me wakker met een lik over mijn wang. Daarna liep hij naar de keukendeur. Zachtjes grommend en met ingehouden blaf. Heen en terug en heen en terug. Ik deed de keukendeur voor hem open. Geruisloos verdween hij de stikdonkere nacht in. Ik luisterde. Hoorde geen andere honden of wat je noemt onraad. Na een half uur was hij terug. De rest van de nacht bleef hij onrustig. Ik heb hem niet nog een keer naar buiten gelaten. Ben af en toe in slaap gevallen en verzeilde in vreemde dromen. Che ook. Hij lag te kletsen in zijn halve slaap. Die hond wil altijd alles delen van wat hem overkomt en dat begint meestal nog voordat mijn wekker gaat en nu ook in de nacht dus.

Onuitgeslapen en met het ongemakkelijke gevoel dat sinds deze hond bij ons in huis is, mijn stilte ochtenden zijn verdwenen, ben ik les gaan geven. En wat meer is, met het gevoel dat ik het slachtoffer ben. Bozig dus. Al rijdend naar het dorp dacht ik terug aan de rust in huis met alleen teckel Koos.

Die doet gewoon zijn eigen ding zoals een teckel betaamt en bemoeit zich niet met mij. Ik kon in stilte opstaan. Hoefde niets of niemand aandacht te geven. Alleen mezelf. Stilzitten, wakker worden, yoga doen. Dat waren nog eens tijden.

Wat is de realiteit? Che is in mijn leven. Tegen wil en dank. Hij is een, lieve,  goedaardige hond, uitermate waakzaam en hij heeft gevoel voor humor. Die hond kan ik kunstjes leren, zoals mensen kinderen kunstjes leren en de waakzaamheid blijft. Want een hond laat zich niet afleiden van wat hij graag doet. Daarbij slaapt hij gewoon de rest van de dag verder als hij een nachtje heeft gemist.

En ik? Op de terugweg naar de boerderij verscheen de oplossing. Ik doe voortaan Che na. Ik laat me niet langer afleiden en blijf gewoon doen wat ik graag doe. Stil zijn in de ochtend. Ik ga hem dat kunstje leren. En als het nodig is doe ik net als Che een power nap. Klaar voor de volgende ronde.

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: