Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: geest

Allemaal idee-fixe

Schapen die niet schrikken vind ik vreemde kostgangers

Kijk ze kijken. Ik kwam de hoek om gewandeld en zij tilden heel kalmpjes hun koppen op. Ze bewogen nauwelijks. Ze deden niets behalve mij met verwonderde ogen aankijken. Zelfs teckel Koos van den Buxushaege die naast me stond kon hen niet deren.

Schapen die niet schrikken vind ik vreemde kostgangers. Ze moeten wegrennen onder luid gerinkel van hun bellen.

Ha … een idee-fixe! En wel deze: schapen zijn vluchtdieren dus moeten ze bij het zien van mensen wegrennen.

De rest van de wandeling liet het me niet los. Want is dat niet wat wij mensen de hele dag doen? Waanvoorstellingen maken over gebeurtenissen en over onze medemensen. Om houvast te hebben in het leven. Zekerheid te vergaren. Bijgeloof te scheppen om onze angsten te sussen. Alles buiten onszelf in plaats van binnen onszelf. We zijn onafgebroken druk. We willen de hele wereld onder controle hebben en vergeten daarbij dat we zelf bestaan. Meegesleept in de waan van de dag is er geen ogenblik dat we met onszelf zitten. In ieder geval: niet genoeg ogenblikken. Anders zouden niet zoveel mensen de weg kwijt zijn.

Volgens mij is nu toch echt de tijd aangebroken om in ieder geval een beginnetje te maken met het ontdekken en waarderen van onszelf. Als mens op deze aarde. Zonder de poespas van het doen om waardering te krijgen. Van de ander. Maar wel met een gerichte zoektocht naar binnen toe met als doel te leren begrijpen wat er in je hoofd allemaal wordt gedacht en welke emoties dat oproept.

Want als je begrijpt hoe jouw hoofd werkt dan is een tevreden leven een fluitje van een cent.

Toen ik ooit ontdekte dat ik helemaal zelf in de hand heb welke gedachte ik geloof en als houvast gebruik, veranderde mijn wereld instant. Het heeft heel wat inspanning, pijn en discipline gekost om consequent gedachten te “ondervragen” die mijn leven ongemakkelijk maakten. En dat kost het – hoewel in mindere mate – nog steeds. Het gebeurt nu automatisch. Zoals bij het zien van de schapen. Ieder idee-fixe kan mij iets vertellen over mezelf.


Hoe beter ik mezelf begrijp, hoe makkelijker ik in de wereld pas en hoe minder het nodig is om de wereld te begrijpen. Want dat laatste is allemaal interpretatie, allemaal idee-fixe.


Was in 2016 de verkiezing van Donald Trump niet het allermooiste voorbeeld hiervan? Toen kwam er pas naar buiten dat bijna niemand iets van de wereld begrijpt. Waarom? Omdat de kudde comateuze mensen zekerheden zoekt bij regeringen en economieën. Marionetten. Lichamen die geregeerd worden door de materie en waarvan de geest slaapt. Ze zien eruit als de schapen op deze foto.

Verandering is lastig. Het is makkelijker om gedisciplineerd verslaafd te zijn aan drugs (zoals “spullen”) dan gedisciplineerd met regelmaat stil te zitten. Wie wil nu zijn zogenaamde zekerheden kwijt. Wie zou je nog zijn, waar zou je nog over kunnen praten als je geen angstig slachtoffer meer bent en wel een mens in al zijn kracht?

Zou de mens zichzelf kennen dan kan hij niet anders dan met gelijkgestemden het leven invulling geven wetend dat de aarde dat prachtige leven mogelijk maakt. De aarde is er “gewoon”. Net als de dieren. En wij mensen kunnen ons door deze gaven compleet ontwikkelen met behulp van geest die we “gewoon” hebben. Een zegening … die zo groot is dat hij nog niet gezien kan worden in al zijn grootsheid.

Mijn opdracht voor 2017 is:

Ik zet al mijn discipline in om te leven volgens de natuurwetten en om mijn denken te scherpen. Dan doet geest als vanzelf van zich spreken.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik heb een geest

big_riva-aquarama-s-main3530Lieve G.,

De ochtenden vind ik hier tot nu toe het mooist. De zon die opkomt achter de berg, de natuur die weer kleur krijgt en mijn vrees voor de donkere nacht die in één hap verslonden is door het licht. 
Dat ogenblik ervaar ik als bevrijdend en iedere ochtend neem ik me voor die toestand van rust in mijn hoofd vast te houden, de hele dag en ook de avond en de nacht. Jij, G., weet natuurlijk als geen ander dat een mens niet zonder angst kan leven. Dat zou onmenselijk zijn en gevaarlijk lijkt me. Zonder angst hoeft het levende mechanisme dat mens heet per slot van rekening niet op zijn hoede te zijn. Niets wordt herkend als levensbedreigend, ik zou maar in het wilde weg leven en waarschijnlijk veel te hard van stapel lopen.

Nu, na al die weken wordt mijn blik wel steeds meer helder. De kunst is – en zeg me als het niet zo is – om de angst te ervaren en niet de overhand te laten krijgen. Dat geldt ook voor die andere beperking: honger. Gelukkig kon ik tot nu toe iedere dag een visje vangen en bramen plukken.

Grappig eigenlijk hoe ik nu pas – hier op dit onbewoonde eiland – angst en honger duidelijk ervaar als een beperkend mechanisme. Het maakt me onrustig en het drijft wel mijn bewustzijn omhoog. Maar ook weer niet echt heel hoog omdat ik mijn best moet doen om te overleven. En dat is de beperking.

Waarom kan ik hier in die eindeloze stilte op dit zilte strand en het hoger gelegen bos niet tot hoger bewustzijn komen? Ik moet toch wat? Zonder internet, mobiele apparaten, mijn vrienden en familie. Zeeën van tijd om mezelf van binnen te bekijken. In de levende wereld zou ik een moord doen voor zoveel tijd. Vandaar dat ik heb besloten het nu en hier te doen. Dit is mijn kans. Van de nood een deugd maken heet dat toch?

En dan ontdek ik dit. Ik weet dat ik vertel wat jij allang weet. Het gaat ook niet om bevestiging hoor. Ik moet schrijven om mijn denken te ordenen en vooral om mezelf te begrijpen. Gelukkig dat ik mijn schrift en vulpen bij me heb en zelfs extra inktpatronen. Alsof ik wist wat me te wachten stond.

Ik heb ontdekt dat ik niet alleen maar een fysiek mechanisme ben. Ik heb een geest. Die is er. Echt. En hij staat mij ter beschikking.

Ik kan met mijn vrije wil de geest die in mij zit, inschakelen om keuzes te maken. Om angst te overwinnen, om honger te beschouwen totdat ik wat te eten heb. Iedere keer als ik een grens over ben gegaan, iets fysieks heb overwonnen met behulp van de geest, kom ik in rustiger vaarwater. Dan wordt het stil in mijn hoofd. En dan gebeurt het: ik besluit daarna altijd de lat wat hoger te leggen. Dus ik schep iets nieuws om te overwinnen. Stap voor stap klim ik de berg op. Iedere dag een stukje verder. Trouwens wel fijn dat ik mijn Victorinox zakmes bij me heb zeg. Bijna hadden ze het geconfisqueerd op het vliegveld. Na lang soebatten mocht ik het houden. Dat mes dat helpt enorm bij het maken van een pad door het struikgewas.

Straks op de top is het eiland van mij, dan beheers ik angst en honger en ben ik vrij. Ik weet zeker dat ik dan fluitend naar beneden loop en dat daar op het strand de beloofde Riva ligt die mij terugbrengt, naar het vaste land.

Zo te leven is voor mij de enige weg G. Mijn streven naar inzicht gaat nou eenmaal altijd gepaard met het overkomen van ingewikkeldheden of ik ze nu zelf heb bedacht of dat ze er ineens gewoon zijn. Iedere keer weer een finest hour.

En dat heb ik nu gezien G. Ingewikkeldheden zijn beperkingen die een mens vrijer kunnen maken. Het klinkt wat paradoxaal en zo ervaar ik het wel.

Als ik maar de balans kan houden tussen het levende mechanisme dat ik ben en de geest die ik heb.

Ja ik weet dat je weet G. Al vanaf het begin. Ik zie je al voor me terwijl je deze brief leest. Dus stuur nou maar die Riva. Het is volgens mij tijd voor een Chianti met een stukje brood en olijfolie.

Verlichting

Laat ik nou altijd gedacht hebben dat de zogenaamde verlichting overal zit behalve in mijn lichaam. En jij? Ik dacht dat het in mijn geest was waar een lampje ging branden. Of misschien wel in mijn ziel. Hoewel geest ietsje meer tastbaar is naar mijn idee. Daar kan ik nog wel bij verzinnen dat mijn denken er iets mee te maken heeft. Maar dan wel het niet bewuste deel daarvan. Het deel dat ik associeer met: ik word gedacht. Want wat kan ik er eigenlijk aan doen dat er van alles in mijn hoofd wordt gedacht. Of misschien begint verlichting wel in mijn ziel. Maar ja, dat is wel een erg abstract begrip. Kan ik het vasthouden? Nee. Kan ik het aanraken? Nee. Het is. Misschien en misschien niet. Maar mijn lijf. Dat kan ik vastpakken. Dat kan ik voelen en het mooie is: ik kan er alles, echt alles mee voelen. Aardser bestaat niet. En nu weet ik het. Daar zit de verlichting. Zodra je iedere vezel en iedere cel in je lijf kunt voelen. Zonder ophouden. Daar begint de verlichting.  Het maakt nu niet uit wat er gedacht wordt in mijn hoofd. Of wat ik allemaal doe om mezelf van de straat te houden. Of om geld te verdienen. Mijn lijf en het jouwe ook hoor, is één met ALLES wat je ziet en niet ziet. Echt, ik sla nu om de haverklap een zucht van verlichting met een oneindige glimlach om mijn mond. Jezus, wat is dat mooi.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: