Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Foto of dinsdag

De weg van de minste weerstand


Het fonteintje bij ons huis verandert met de seizoenen van uiterlijk. Het bronwater dat uit de kraan komt hebben niet alleen wij plezier van. De mussen, de merels en boomklevers nemen dagelijks hun bad en in de zomer komen nog veel meer vogels hier drinken. Ik zie dat uit het keukenraam. Door het dubbele glas kunnen de vogels mij niet zien en ik hen wel. Meestal zien ze zichzelf in het raam en soms denken ze dat ze een nieuwe partner zien. Dan dansen ze voor het raam, tikken ertegen en heel soms vliegen ze er tegenaan. In de meeste gevallen blijft de vogel dan versuft zitten en vliegt na een tijdje weg. Het is pas één keer gebeurd dat er eentje de dood vond. Een jonge mus die in een van de nesten woont onder het dak van de veranda. Die jonge mus bleef niet dood vanwege de botsing met het raam. Nee. Koos de hond was op de veranda en ik ook. Koos sliep. Ik zag het gebeuren in een fractie van een seconde. Het vogeltje belandde op de grond precies voor de neus van Koos. Ik ren naar Koos om hem vast te houden. Net te laat. Hap zei de hond. Vogeltje dood. Tja, de natuur.

Nu zag ik het grasveldje dat naast de waterbak groeit. Midden in de winter. Eerst was er mos en nu dit. Zomaar. Het is voor het eerst dat ze verschijnen uit het graniet. Wonderlijk. Is er dan een voedingsbodem?

Afgelopen zomer hadden we hier op de boerderij voor het eerst een moestuin die we precies op een plek hebben aangelegd waar de grond het armst is. Je bent stadsmens of niet toch? De rest van het terrein is prima en dit stukje nou net niet. Wisten wij veel. Dus hebben we heel erg ons best moeten doen om er iets te laten groeien. Veel water geven en regelmatig bijmesten. Het was niet echt een succes. Op de vorige boerderij had ik een moestuin die natuurlijk in het heetst van de zomer water nodig had, maar alles groeide en bloeide daar de pan uit. Vanzelf. Daar was duidelijk een natuurlijke voedingsbodem. En dat heeft deze boerderij ook, behalve dan dat stukje. Waarom vraag ik me dan af? Gewoon, zeggen mijn buren dan, daar zit allemaal granietstof in de bodem. Daar had je niets moeten planten. Ze hebben meteen het vruchtbare deel aangewezen voor komend jaar. Ik weet nog niet zeker of ik het doe. Op de markt hier koop ik het hele jaar door de groente van een oud mevrouwtje en help daarmee de micro economie draaiende te houden. Dat is ook wat waard. Maar wie weet? Komt tijd, komt raad.

Ik ben gebiologeerd door het grasveldje. Ik kijk er vaak naar en denk dan aan de dramaverhalen over het klimaat. Dat er een verandering gaande is, is duidelijk. Of het allemaal door mensenhanden komt, weet ik niet. Er zijn teveel praatjesmakers die geld willen verdienen en er zijn teveel mensen die die praatjes geloven. Ik ben niet bang dat de aarde ten onder gaat. Die evolueert en zal altijd blijven leven. Onder welke omstandigheid dan ook. Dat heeft de geschiedenis al bewezen en ik zie het hier. Die grassprieten nemen op hun dooie akkertje de natuurlijke weg en als ik dat ook doe in het leven en 51% van de mensheid met mij, dan komt het heus goed.

Baden in luxe

IMG_2573

Iedere ochtend rond half acht zie ik uit het keukenraam dit tafereel. Al een paar weken. Of het nu mooi of lelijk weer is, hij is er.

De merel.

Hij hipt op de rand van de fontein, gevuld met vers bronwater. Hij kijkt rond. Ook naar het raam. Ik sta roerloos als een boom. Wanneer hij de omgeving veilig waant neemt hij een duik.

“Spetter, pieter, pater, lekker in het water,

ga maar vast naar huis,

ik kom een druppel later.”

Het liedje uit Alfred J. Kwak van Herman van Veen klinkt in mijn hoofd.

Zo ziet dat er dus uit: spetter, pieter, pater…

De merel gaat weer op de rand zitten en schudt zijn veren uit. Net als ik vermoed dat hij gaat wegvliegen neemt hij opnieuw een bad. Het ritueel herhaalt zich. Terug op de badrand kijkt hij weer rond.

Ik weet zeker dat hij denkt:

“Zo klaar voor de dag. Wat zal ik eens gaan doen?”

Dan slaat hij zijn vleugels open en weg is ie, de olijfboomgaard in en verder …

Tot morgen misschien.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Lekker liggen

De lijkenhouding. Uit het boek “Yoga anatomie” van Leslie Kaminoff.

Staan, zitten en liggen. Dat kan het menselijk lichaam. Wij maken alle bewegingen vanuit die drie basishoudingen met als middelpunt onze wervelkolom. Je zou dus zeggen dat wij mensen daar heel goed in zijn: in staan, zitten en liggen. Ik geloof er niets van.

Sinds kort heb ik opnieuw een yogastudio in Marvão met een gestaag groeiende groep leerlingen. Nu tegen de veertig. Haarscherp zie ik daar hoe bijna niemand kan staan, zitten of liggen op een manier waar het lichaam baat bij heeft. Is dat erg? Krom staan met scheve heupen, lekker onderuit gezakt op de bank zitten en gespannen liggen. Tja, is dat erg? Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat je bewust te zijn van de perfecte staan-, zit- en lighouding je veel ongemak kan besparen. Later, als je al wat jaren hebt geleefd. Het is een kleine moeite om het aan te leren en het behoedt je voor de rollator. De rillingen lopen over mijn rug als ik in Nederland de mensen kromgebogen over hun rollator zie lopen. Ze groeien nog krommer en hun evenwichtsorgaan heeft geen taak meer.

If you don’t use it, you lose it.

Deze drie houdingen spelen tijdens mijn lessen een hoofdrol, totdat leerlingen uit zichzelf meteen de juiste houding aannemen. Het is een taaie gewoonte die moeilijk is af te leren omdat die verandering om 100% lichaamsbewustzijn vraagt. En met het overheersende denken is het lastig voelen. Het zijn eigenlijk twee processen die elkaar versterken. Je bewust worden van wat er in je hoofd wordt gedacht en van wat je lichaam doet. Wanneer je alles wat er in hoofd omgaat zomaar gelooft dan kun je nooit “in je lichaam gaan zitten”. Je zult niets voelen. Hoewel je misschien wel denkt iets te voelen. Dus training van je lichaam heeft ook grote gevolgen voor je denken en andersom.

Staan en zitten lijken zo vanzelfsprekend. En liggen? We denken dat het de eenvoudigste houding is om uit voeren en ik kan je vertellen dat het de lastigste is van de drie om volledig te beheersen. De grote uitdaging is om alle spanning los te laten in elk deel van je lichaam én geest. Het zou wel eens je allergrootste test kunnen zijn om te checken of je wel ontspannen bent. Deze houding heet niet voor niets de lijkenhouding. Eng woord hè, lijkenhouding. Heb je wel eens een lijk gezien? Zo ontspannen hoor je te zijn als je ligt.

Ik yoga al 35 jaar en zo te liggen na een serie yogahoudingen is de grootste bevestiging dat mijn lichaam en geest één zijn. Dat vind ik een onbeschrijfelijk gevoel. Maar waarnemen dat leerlingen na veel training hetzelfde ervaren is nog mooier. Die ervaring – weet ik – is namelijk voor altijd. Dat vergeet een mens niet meer. En dat is het moment om van je yogamat af te stappen, het leven in, met die nieuwe manier van zijn. Want weet je wat pas echte yoga is?

Het leven leven met een rechte rug zonder verlies van je evenwicht en als dat wel gebeurt in staat zijn jezelf op te pakken en te helen. 

#PHOT | Mijn foto op dinsdag op uitnodiging van Karin Ramaker.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: