Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: denken Page 1 of 8

De Tigris

Hoe vaker ik observeer hoe mijn denken zijn associatiewerk doet, hoe meer ik begrijp van die denkmachine in mijn hoofd. Ik hoef nooit op een knop te drukken om die machine aan of of uit te zetten. Hij doet het altijd. Dat is één; en twee is dat het altijd de makkelijkste weg kiest. De weg die dik geplaveid is met indrukken en beelden uit het verleden.

Zo las ik vanmiddag de zaterdagkrant. Mijn oog werd getrokken door een plaatje. Zonder iets te lezen begrijp jij ook dat het over IS gaat. Ik lees zelden de details van die oorlog en nu dus ook niet. Maar dat plaatje liet me niet los.

Ik was negen jaar en woonde met mijn ouders en zus in Turkije. In Ankara. In de grote stad. Sinds een jaar. Voordien hadden wij als gezin in dorpen gewoond en in Istanbul. Hier, in de hoofdstad van het land konden mijn zus en ik naar een “normale” school.

Mijn vader boorde naar olie. Vandaar dat wij ieder jaar verhuisden. In de periode Ankara was zijn standplaats Diyarbakir. Toen al een politiek onrustige plek. Als gezin bleven wij daarom in Ankara wonen.

Mijn vader was zesendertig dagen weg en twaalf dagen thuis. Dat was mijn mantra in die tijd.

Toen het in de winter zo lang en hard gesneeuwd had, de boorploeg niet meer weg kon en het eten na drie maanden opraakte, werd het penibel. Normaal ging het transport met sportvliegtuigjes. De sneeuw maakte dat onmogelijk. Ze besloten om via land zelf uit te breken. Bij een – in hoogzomer – doorwaadbare plaats in de Tigris reden ze met een Caterpillar tractor met rupsbanden de rivier in. Met ingehouden adem. Niemand zei iets. Ruim over de helft van de rivier gebeurde het. Een van de rupsbanden begaf het. Discussie. Wat nu? Mijn vader, voor geen kleintje vervaard, dook het water in en zwom naar de overkant. Geen rekening houdend met de enorm sterke stroming en het ijskoude water. Hij verloor. Bijna. Zijn trouwe assistent Ab Stegge – een Drentenaar van groot formaat – zwom achter hem, kon hem vastgrijpen en zo kwamen ze samen aan de oever.

Ongelovig als mijn vader was deed hij daar toch een schietgebedje. Op zijn knieën. Maar dat kwam natuurlijk omdat zijn kleren zwaar wogen van het opgezogen water.

Wij in Ankara wisten van niets. Pas toen hij thuiskwam hoorden we dit verhaal. En waarlijk er zijn ook foto’s van. Ergens op zolder.

Meteen verschijnt bij mij de ketting en hanger in beeld met de afbeelding van de heilige Christoffel die hij moest dragen van mijn moeder. Daarom denk ik te weten dat de Tigris de rivier is waar het Bijbelverhaal van Christoffel die het kindje Jezus over de rivier droeg, zich afspeelt. Hoe kan het anders dat mijn vader is gered?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Zonde

Mijn arbeidzaam seizoen zit er bijna op. Vandaag en morgen nog wel wat yogalesgeven, dan een “werkweekje” in Nederland. En in juli nog wat zomerse yogalessen – maar dan op het terras aan het zwembad. Augustus is het dolce far niente en in september weer vol aan de bak met wekelijkse lessen en een aantal cursussen. Ik ga er zelfs eentje volgen met als onderwerp “autobiografisch schrijven”. Bij Karin Ramaker. Ik verheug me.

Dus voor nu is het klaar. Schud het laatste restje uit mijn mouw. Geen lange avonden vertaalwerk (want in Portugal doe je het in het Portugees), geen nieuwe cursussen bedenken. Even is het voorbij met het wikken en wegen en stoppen en afstand nemen en na een tijdje het gewoon weten. Dat proces. Daar ben ik inmiddels wel heel bedreven in. Na het wikken laat ik het wegen achterwege en ga gewoon wat anders doen en werkelijk waar, op het juiste moment weet ik het. Dus ging ik vanochtend vroeg – in alle koelte – al fluitend het avondmaal voorbereiden. Vóór aanvang van de eerste les. Om te eten na de laatste les. Want nu in de middag is het schrijftijd.

Ik hield het simpel, spaghetti bolognese en sla uit de tuin. We hebben per slot een mini-moestuin – de kleinste van Portugal – met wel zes kroppen sla. En toen gebeurde het. Ik liep naar het tuintje en keek er naar. Zonde, dacht ik, als ik een krop weghaal zit er een gat. En welke zou ik dan moeten nemen?

Keuze.

Meteen zong het door mijn hoofd: no decision, no fear. Keuzes bestaan niet. Keuzes komen echt voort uit het geredeneer in je hoofd. Ik heb er vast eerder over geschreven en iedere keer als ik me realiseer dat keuzes niet bestaan kan ik wel een sprong in de lucht maken.

Dat vind ik een oer-nuttig inzicht. Het heeft mij vooruit gebracht.

En nu werkt het automatisch. Hoe mooi is dat? Ik wik en stop. Ik weeg niet eens meer. Ik ga gewoon wat anders doen. In dit geval verder met de saus. Koffie, tas pakken en hup naar de yogazaal.

De dinsdagochtendklas was vol. Ik denk zo’n 15 deelnemers (vergeet altijd te tellen). Misschien waren het wel 20. Het is de enige les in Portugees en Engels. Dat betekent twee keer zoveel praten. En dat betekent dat er geen ruimte is voor allerlei gedachten. Dus beland ik in mijn overdrive. Zeg maar in de ruimte achter mijn denken. Want daar weet ik allerlei dingen. Dat voelt als vooruitgaan zonder fysieke aandrijving. Kun je je dat voorstellen? Ik ervaar het als een diepe meditatie. En toch kan ik alle leerlingen zien en waar nuttig en nodig corrigeren. De deur van die wonderbaarlijke ruimte achter het denken staat altijd open.

Maar hoe zit dat nou met die sla? Zo dus:

Er kwam een Portugese vriend langs. Hij weet alles van planten en de natuur op ieder niveau. Kijk maar op Terra Faz Bem. Hij zag de mini-moestuin.

“Een plaatje,” zei hij.

“Dank je”, zei ik en voegde eraan toe: “zonde om te plukken.”

Hij keek me aan en daarna de kroppen sla. Serieus. Het duurde even.

“Krop eruit halen? Voor twee man? Onzin,” zei hij. “Je trekt gewoon de blaadjes eraf die je wilt eten vanavond en laat de hele krop verder zitten.”

Begrijp je nu waarom ik nooit hoef te kiezen? Het leven heeft me geleerd dat het antwoord altijd op tijd verschijnt.

Deze foto is gemaakt in het kader van Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 8

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: