Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: denken Page 1 of 4

De Tigris

Hoe vaker ik observeer hoe mijn denken zijn associatiewerk doet, hoe meer ik begrijp van die denkmachine in mijn hoofd. Ik hoef nooit op een knop te drukken om die machine aan of of uit te zetten. Hij doet het altijd. Dat is één; en twee is dat het altijd de makkelijkste weg kiest. De weg die dik geplaveid is met indrukken en beelden uit het verleden.

Zo las ik vanmiddag de zaterdagkrant. Mijn oog werd getrokken door een plaatje. Zonder iets te lezen begrijp jij ook dat het over IS gaat. Ik lees zelden de details van die oorlog en nu dus ook niet. Maar dat plaatje liet me niet los.

Ik was negen jaar en woonde met mijn ouders en zus in Turkije. In Ankara. In de grote stad. Sinds een jaar. Voordien hadden wij als gezin in dorpen gewoond en in Istanbul. Hier, in de hoofdstad van het land konden mijn zus en ik naar een “normale” school.

Mijn vader boorde naar olie. Vandaar dat wij ieder jaar verhuisden. In de periode Ankara was zijn standplaats Diyarbakir. Toen al een politiek onrustige plek. Als gezin bleven wij daarom in Ankara wonen.

Mijn vader was zesendertig dagen weg en twaalf dagen thuis. Dat was mijn mantra in die tijd.

Toen het in de winter zo lang en hard gesneeuwd had, de boorploeg niet meer weg kon en het eten na drie maanden opraakte, werd het penibel. Normaal ging het transport met sportvliegtuigjes. De sneeuw maakte dat onmogelijk. Ze besloten om via land zelf uit te breken. Bij een – in hoogzomer – doorwaadbare plaats in de Tigris reden ze met een Caterpillar tractor met rupsbanden de rivier in. Met ingehouden adem. Niemand zei iets. Ruim over de helft van de rivier gebeurde het. Een van de rupsbanden begaf het. Discussie. Wat nu? Mijn vader, voor geen kleintje vervaard, dook het water in en zwom naar de overkant. Geen rekening houdend met de enorm sterke stroming en het ijskoude water. Hij verloor. Bijna. Zijn trouwe assistent Ab Stegge – een Drentenaar van groot formaat – zwom achter hem, kon hem vastgrijpen en zo kwamen ze samen aan de oever.

Ongelovig als mijn vader was deed hij daar toch een schietgebedje. Op zijn knieën. Maar dat kwam natuurlijk omdat zijn kleren zwaar wogen van het opgezogen water.

Wij in Ankara wisten van niets. Pas toen hij thuiskwam hoorden we dit verhaal. En waarlijk er zijn ook foto’s van. Ergens op zolder.

Meteen verschijnt bij mij de ketting en hanger in beeld met de afbeelding van de heilige Christoffel die hij moest dragen van mijn moeder. Daarom denk ik te weten dat de Tigris de rivier is waar het Bijbelverhaal van Christoffel die het kindje Jezus over de rivier droeg, zich afspeelt. Hoe kan het anders dat mijn vader is gered?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Zonde

Mijn arbeidzaam seizoen zit er bijna op. Vandaag en morgen nog wel wat yogalesgeven, dan een “werkweekje” in Nederland. En in juli nog wat zomerse yogalessen – maar dan op het terras aan het zwembad. Augustus is het dolce far niente en in september weer vol aan de bak met wekelijkse lessen en een aantal cursussen. Ik ga er zelfs eentje volgen met als onderwerp “autobiografisch schrijven”. Bij Karin Ramaker. Ik verheug me.

Dus voor nu is het klaar. Schud het laatste restje uit mijn mouw. Geen lange avonden vertaalwerk (want in Portugal doe je het in het Portugees), geen nieuwe cursussen bedenken. Even is het voorbij met het wikken en wegen en stoppen en afstand nemen en na een tijdje het gewoon weten. Dat proces. Daar ben ik inmiddels wel heel bedreven in. Na het wikken laat ik het wegen achterwege en ga gewoon wat anders doen en werkelijk waar, op het juiste moment weet ik het. Dus ging ik vanochtend vroeg – in alle koelte – al fluitend het avondmaal voorbereiden. Vóór aanvang van de eerste les. Om te eten na de laatste les. Want nu in de middag is het schrijftijd.

Ik hield het simpel, spaghetti bolognese en sla uit de tuin. We hebben per slot een mini-moestuin – de kleinste van Portugal – met wel zes kroppen sla. En toen gebeurde het. Ik liep naar het tuintje en keek er naar. Zonde, dacht ik, als ik een krop weghaal zit er een gat. En welke zou ik dan moeten nemen?

Keuze.

Meteen zong het door mijn hoofd: no decision, no fear. Keuzes bestaan niet. Keuzes komen echt voort uit het geredeneer in je hoofd. Ik heb er vast eerder over geschreven en iedere keer als ik me realiseer dat keuzes niet bestaan kan ik wel een sprong in de lucht maken.

Dat vind ik een oer-nuttig inzicht. Het heeft mij vooruit gebracht.

En nu werkt het automatisch. Hoe mooi is dat? Ik wik en stop. Ik weeg niet eens meer. Ik ga gewoon wat anders doen. In dit geval verder met de saus. Koffie, tas pakken en hup naar de yogazaal.

De dinsdagochtendklas was vol. Ik denk zo’n 15 deelnemers (vergeet altijd te tellen). Misschien waren het wel 20. Het is de enige les in Portugees en Engels. Dat betekent twee keer zoveel praten. En dat betekent dat er geen ruimte is voor allerlei gedachten. Dus beland ik in mijn overdrive. Zeg maar in de ruimte achter mijn denken. Want daar weet ik allerlei dingen. Dat voelt als vooruitgaan zonder fysieke aandrijving. Kun je je dat voorstellen? Ik ervaar het als een diepe meditatie. En toch kan ik alle leerlingen zien en waar nuttig en nodig corrigeren. De deur van die wonderbaarlijke ruimte achter het denken staat altijd open.

Maar hoe zit dat nou met die sla? Zo dus:

Er kwam een Portugese vriend langs. Hij weet alles van planten en de natuur op ieder niveau. Kijk maar op Terra Faz Bem. Hij zag de mini-moestuin.

“Een plaatje,” zei hij.

“Dank je”, zei ik en voegde eraan toe: “zonde om te plukken.”

Hij keek me aan en daarna de kroppen sla. Serieus. Het duurde even.

“Krop eruit halen? Voor twee man? Onzin,” zei hij. “Je trekt gewoon de blaadjes eraf die je wilt eten vanavond en laat de hele krop verder zitten.”

Begrijp je nu waarom ik nooit hoef te kiezen? Het leven heeft me geleerd dat het antwoord altijd op tijd verschijnt.

Deze foto is gemaakt in het kader van Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker.

Het ongebreidelde-ik-mag-en-kan-alles-principe

Structuur wordt soms ervaren als iets dat wordt opgelegd. Als iets dat de vrijheid van handelen beperkt – zeg maar de vrije wil. Want welk mens wil zich iets laten vertellen? Welk mens wil zich laten dwingen in een patroon van structuur? Maar, is het waar dat structuur vrijheid beperkend is?

In mijn ogen is structuur een kostbaar goed. Het helpt bij het vereenvoudigen van het leven en het staat zelfs aan de basis van ware vrijheid. En dan bedoel ik dat je leven niet meer wordt beheerst door angsten zoals zorgen en stress en wel door de realiteit waarin je leeft. Die is namelijk altijd vriendelijk.


Ik heb een vrije wil. Die mag ik gebruiken voor alles in mijn leven. Ik hoef mij niets te laten opleggen door helemaal niemand. Ik mag echt doen wat ik wil. Drie taartjes achter elkaar eten, een fles wijn leeg drinken, de marathon lopen, ja zelfs een triatlon, gezondheidsfreak zijn, een grote mond hebben, aardig zijn. En allemaal omdat ik dat wil. Ik noem dat voor het gemak het ongebreideldeik-mag-en-kan-alles-principe. Daar zit wel een grote “maar” aan vast. Deze grenzeloosheid – want dat is het – stimuleert uitsluitend het verzinken in aardse materie. Je denkt vrij te zijn maar eigenlijk ben je verdoofd en een gevangene van de maatschappij. Van het geld, van de media, van de uiterlijkheden, van de ander.

Het ongebreideldeik-mag-en-kan-alles-principe verhindert diepgang en stimuleert angst. Het is een blok aan je been.

Kijk, of het leven zin heeft dat weet ik niet. Wat ik wel weet is dat hoe beter ik mezelf ken, hoe makkelijker het leven wordt. Alleen, jezelf leren kennen, betekent onder ogen zien waarom je je ergert, waarom je boos wordt, waarom je haat, waarom je liefhebt. Dan raak je vanzelf bekend met wat jou nou eigenlijk doet handelen en daar is structuur voor nodig. Want als je echt wilt weten wat je drijft dan kunnen de verrassingen pijnlijk zijn. Daarom doet een mens dat niet voor het korte termijn plezier. Misschien soms, een beetje, maar als het echt pijnlijk wordt ga je toch liever naar sportschool of wijn drinken of taart eten. Morgen weer een dag.

In mijn ervaring ontstaat ware vrijheid altijd vanuit de vrije wil. Ik kies vanuit die vrije wil voor structuur. Ik beperk mezelf dus zomaar, met hulp van mijn vrije wil. Dat geeft mij alle ruimte om naar binnen te kijken en me niet meer gek te laten maken door alle prikkels van buitenaf, door de ongebreidelde vrijheid van keuze.

Trouwens het kost niets, het is helemaal gratis. Je hebt er niets of niemand voor nodig. Alleen de wil om je angsten kwijt te raken, jezelf, veel moed en een pen en een stuk papier. Tevredenheid – ik garandeer het je – zal je deel zijn.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Een keuze die eigenlijk geen keuze is

images

Ik heb iets ontdekt. Ik ontken mezelf. De reden? Gewoon een reden die voor heel veel mensen geldt. Mijn zelfbeeld – het verhaal over mezelf vormgegeven vanaf dag 1 op aarde – heeft eigenlijk 0% met mij te maken. Dat heb ik ontdekt.

Mijn leven ging ongeveer zo:

Ik begin niet aan dingen omdat ik fouten zou kunnen maken en mensen mij daarom niet meer aardig zouden kunnen vinden. Hun mening voedt mijn verhaal over mezelf. Wanneer dat toch gebeurt, die fout en het oordeel van de ander, hef ik hooghartig mijn hoofd (want trots ben ik!) en vertrek.

images-1

Om vervolgens ergens anders opnieuw te beginnen. Totdat ik weer tegen een fout aanloop. Dat is een patroon. Na vele keren blijkt het niets op te leveren behalve onrust.

Dus ga ik onderhandelen. Over een fout. Ik verdoezel hem een beetje, praat alles glad en manipuleer de betrokkenen zo dat er toch waardering is. Maar weet je, alles wat ik onder het tapijt zwiepte, kwam toch tevoorschijn.

images-2

Dus dat onderhandelen is het ook niet.

Een neerslachtige periode vol twijfel volgt. Wat nu? Ik zit met mezelf. En daar zal ik het mee moeten doen. Dan is er één keuze. Ik blijf zitten in mijn verhaal of ik ga op onderzoek (met of zonder professionele hulp) in mezelf. In mijn denken.

Ik leg alles wat ik geloof en voor waarheid aanneem onder een loep.

Een proces van vallen en opstaan volgt. Langzaam kom ik te voorschijn. Op het moment dat ik kon zeggen: ik hou van dit mens! was ik genezen. Toen wist ik dat het echt niet uitmaakt welke kant ik opga, wat ik doe of wat ik moet. Het gaat alleen maar over de manier waarop ik de dingen doe. Dat brengt mij tevredenheid.

Jaren later viel mijn oog op deze woorden:

images-3

En dacht meteen: Pfffff …! Mijn levenswandel samengevat in een paar woorden. Tegelijkertijd voelde ik opnieuw de enorme opluchting die ik ervoer in het stadium van aanvaarding. Het leven is toen ineens zo makkelijk geworden. Ik zit nu – alleen, zonder adviseurs en complimentgevers – in mijn eigen boot en ga stroomafwaarts, kundig laverend langs obstakels.

Maar voordat het zover is!

Er zijn mensen die neerslachtig blijven omdat ze niet kunnen aanvaarden dat wat er is, goed is. Voor mij was die aanvaarding het omslagpunt. Het punt waarop de wal het schip keert. In de neerslachtige fase dacht ik gelijk te hebben over wat de wereld mij allemaal aandeed. Of erger nog, dat ik mezelf – bewust of onbewust – de schuld gaf van de status waarin ik verkeerde. In beide gevallen ben ik slachtoffer. Maar dan ook 100%.

unknown

Volgens mij is dat het gevolg van de eeuwige zoektocht naar Liefde, Goedkeuring en Waardering. Daarover wordt heel wat onderhandeld en oorlog gevoerd. De hele dag door tot zelfs in bed met een geliefde. Eigenwaarde nul en van de ander wordt verwacht dat op te krikken. HOPELOOS. Toch hebben alle mensen geleerd vooral eerst van een ander te houden en het woordje ik niet al te vaak te gebruiken. De samenleving die een godsdienst als grondslag heeft, is ermee doordrenkt. En echt, geen ouder, opvoeder of leraar doet het met opzet. Ze weten niet beter.

De woedefase zal uiteindelijk zinloos blijken. Ongemak brengt het. Ruzie maken met anderen om je eigen gelijk te halen. Dat staat gelijk aan ruziemaken met jezelf. De oorlog van binnen woedt door tot het niet meer kan. Tot een mens het opgeeft en bedenkt dat het misschien toch handig is om te onderhandelen. Met stroop vang je nu eenmaal meer vliegen.

unknown-1

En dat alles omdat je in je onwetendheid ontkent dat jij een volwaardig mens bent dat van zichzelf mag houden alsof het leven je lief is. Dat is de grootste drempel om overheen te stappen wil je tot aanvaarding komen. Ja, zogenaamd van de ander houden (altijd onder voorwaarden) is je expertise.

Ik heb het omgekeerd en ga nu zonder “huwelijkse voorwaarden” met mezelf om. Dat wordt echt geen mens geleerd. En wat blijkt. Ineens is de hele wereld goed.


…. ALSOF HET LEVEN JE LIEF IS ….


Pas in het vijfde stadium, het stadium van aanvaarding, wordt zichtbaar dat het ingepeperde altruïsme niet zo’n goede zaak is. Omdat het in 99% van de gevallen gaat over voorwaardelijk geven en houden van. Je wilt waardering terug ontvangen. Of liefde of goedkeuring. En dat betekent oorlog in de breedste zin van het woord. Wakkere mensen helpen eerst zichzelf en dan de wereld. Dat is volgens mij de juiste volgorde.

En nu komt het. Wat er bij mij niet ingaat en wat ik dan ook echt niet begrijp is dat door de eeuwen heen al die opvoeders en godsdienstmensen niet goed hebben gelezen. Ik heb veel heilige boeken onder ogen gehad en NERGENS staat dat je niet van jezelf mag houden of dat jij als mens minder belangrijk bent dan de andere mensen. In de bijbel staat zelfs het HEILGE MOETEN – het enige dat je als mens MOET doen – met dikke letters kort en krachtig beschreven:

unknown-1

(Al het advies dat ik de ander geeft is voor mij bedoelt. Ik luister dus goed naar mezelf).

EN: Wat jij niet wilt dat jou geschiedt doe dat ook een ander niet of moderner gezegd:

images-4

(Dus als ik mezelf minderwaardig behandel, dan doe ik het met jou eigenlijk geen haar beter).

Voor mij betekenen beide uitspraken;images-6Ik MOET al mijn wilskracht inschakelen om een begin te maken met het goed zijn voor mezelf. Zou de mens daarom zo’n sterke wil hebben? Daarna volgt het delen van mijn goedheid met de wereld vanzelf. Met het grootste gemak, zonder voorwaarden.

img_5556

Mijn oorlog heb ik voor een groot deel gestreden en de vrede die mij daarmee ten deel valt is essentieel voor de wereldvrede. Wanneer jij ook die ene drempel neemt – die van aanvaarding – dan is het bereiken van het omslagpunt (maar 51% van alle mensen) naar wereldvrede een fluitje van een cent.[:]

Page 1 of 4

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: