Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: Den Haag Page 2 of 4

De rafelige rand van oorlog

Het is 3 februari 1942. Hij is 26 jaar, zij 23. Het is nog geen totaal oorlog in toenmalig Nederlands-Indië. Mijn vader is wel al onder de wapenen geroepen zoals dat mooi heet. Hij, een Haagse jongen die goed kan leren, is aangenomen bij de BPM (Bataafse Petroleum Maatschappij, de voorloper van Shell) om boormeester te worden. In 1936 vertrekt hij uit het door de crisis geteisterde Nederland naar het onbekende Indië.

Mijn moeder, geboren uit een Nederlands-Ierse moeder en een Nederlands-Indonesische vader, woont in Bandoeng en groeit daar op, zoals jij en ik ook zijn opgegroeid. Met vallen en opstaan, met belangrijke en minder belangrijke gebeurtenissen en weinig ellende. Het enige bijzondere aan hun gezinssituatie is dat mijn roodharige oma op negentienjarige leeftijd zomaar trouwt met een heel donkere man. Op 15 januari 1916 in Kota Radja, Atjeh. Niet de meest rustige plek van de archipel. Dat opa niet wordt toegelaten in “blanke” hotels en oma dus wel, kan hun niet deren. Oma is een hardwerkende vrouw en bouwt haar eigen bedrijf op in Bandoeng op Java: l’Institut de Beauté aan de Bragaweg. Opa werkt voor de overheid. Mijn moeder Els gaat gewoon naar school, speelt, zwemt, haalt kattenkwaad uit, groeit op, leert een vak, gaat uit met vrienden en vriendinnen en dansen in Hotel Savoy Homan. Ze doet dus niets anders dan wat wij deden op die leeftijd.

Wanneer Cees en Els elkaar ontmoeten is dat liefde op het eerste gezicht. Het is begin december 1942. De Japanners bombarderen de Amerikaanse vloot in Pearl Harbour en vallen vlak daarop Borneo binnen. Dat klinkt serieus dichtbij. Maar goed, het leven gaat gewoon verder. Ze besluiten te trouwen al zijn de omstandigheden wat vreemd. Els reist naar Sumatra waar Cees gelegerd is en met wat vrienden van de BPM erbij wordt het huwelijk voltrokken. Hun huwelijksreis duurt precies drie dagen. Met de Japanner voor de deur moet Cees paraat zijn en Els terug naar huis, naar Java.

Drieënhalf jaar later komen ze elkaar tegen in Singapore. Getekend door concentratiekampen, treintransporten, honger, dorst, dood en verderf.

Hoe ga je dan verder? Dat is een vraag die me altijd bezighoudt. Hoe leef je je leven met dat in je hoofd. Wel, gewoon. Door het te leven. Fouten te maken en die recht te zetten. En na hard vallen, trek je je sokken op! Die mentaliteit plus een niet aflatende dankbaarheid voor en vertrouwen in het leven hebben gezorgd voor de invulling. Cees is 84 jaar geworden en Els 94.

Ik maak deel uit van een generatie die nog nooit een oorlog aan den lijve heeft ondervonden. Daar sta ik bijna iedere dag bij stil. Bij dat enorme geluk.

Dat ik in welvaart, vrede en zonder oorlogstrauma’s ben opgegroeid heeft mij de ruimte gegeven om mijzelf te ontwikkelen en de luxe om tot innerlijke vrede te komen. Ik beschouw het als mijn taak iedereen in mijn omgeving die vrede te laten voelen. Noblesse oblige.

Want zeg nou zelf: oorlog op welk vlak dan ook – persoonlijk, met je kinderen, je partner, je buurman of tussen landen – is toch wel heel erg “old school”.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Hugo Christiaan

Wie had dat gedacht? Een foto van mij op een eilandje bij de Reeuwijkse Plassen. Met sigaret in de hand en een flesje Schweppes aan mijn mond. Ik zit gewoon te niksen. Dat kon ik vroeger blijkbaar. Ik zit niet eens te lezen. Het boek dat naast mijn pakje Marlboro en aansteker ligt is van uitgever Ankh Hermes zie ik aan het logo. Het omslag is niet goed zichtbaar en ik vermoed wel welk boek het is. Waarschijnlijk Autobiografie van een yogi van Yogananda of wie weet het boek van Elisabeth Haich met de titel De inwijding. Twee must-reads vind ik die mij het pad opstuurden richting spirituele ontwikkeling. En als ik goed kijk, vermoed ik dat het het eerste boek is.

Wat deed ik daar? Zo’n 35 jaar geleden in het Hollands landschap.

Mijn goede vriend Hugo van der Molen zeilde veel met zijn jongens en dan gingen wij wel eens een dagje mee. Zijn jongens en de mijne waren vriendjes en zeilen vonden en vinden we allemaal leuk. Alleen … Hugo moest altijd sneller. In deze periode had hij een zeilboot – een 470 – die volgens mij alleen maar hard kon gaan. Dan spetterden we roekeloos overgeleverd aan de zeilkunst van Hugo over het water en sloegen ineens om. Kijk, voor mij was dat niet zo erg, maar de kleintjes die vonden het helemaal niets. Huilen, uit het water vissen en nog meer huilen. Die wilden eigenlijk niet meer de boot in. Dus werd het spelen op het eilandje waar Hugo en zijn jongens kampeerden.

Ik draag een T-shirt met de naam Christiaan. Zo heette de kapperszaak van Hugo aan de Grote Markt in Den Haag. The best ever! Hugo was zijn tijd ver vooruit. Wat hij deed gebeurde toen alleen nog maar in New York. Hugo en de mensen die hij opleidde verstonden het vak. Ik heb daar zelfs een jaar of zo gewerkt.

Een onvergetelijke tijd op naaldhakken van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat en jeetje wat heb ik daar veel gelachen. En die onbezorgdheid straalt van de foto of.

De foto kreeg ik van Hugo tijdens ons afscheid van Nederland een jaar geleden en vandaag vond ik die. Niet voor niets; want dinsdag. Precies op tijd voor de Foto op Dinsdag.

Deze foto is gemaakt in het kader van Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker. 

Bij mijn zus in Amsterdam

image

Op de valreep – de dag voordat ik terugreis naar huis – logeren bij mijn zus Patricia in Amsterdam. Na vijf dagen in het “Haagsche”.

Wat ligt er dan meer voor de hand op Photo On Tuesday dag (#PHOT dag) om een selfie met deze fotograaf te maken.

De Haagse dagen waren intensief en gezellig. Met schone moeder, zonen, schone dochter, de kleintjes, Sinterklaas en Zwarte Piet. En natuurlijk haring aan de zeekant op Scheveningen.

Wat ik dan nog meer graag doe: Paagman bezoeken, agenda kopen, gevulde speculaas snoepen en Indisch eten. In Den Haag geen tijd voor gehad. Dit maal dus in Amsterdam. Bij Pollux. Kijken of het lukt. Het is dinsdag en de vraag is of ze open zijn.

En dan morgen weer terug naar mijn lief en eigen tampat, met verse herinneringen aan goede gesprekken, plezier en de ogen waarin ik heb kunnen kijken.

Daar op de quinta is de olijvenpluk tijd aangebroken. Werk aan de winkel dus …

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Your thoughts seldom relate to the truth

Marvao, Alentejo, Portugal

Marvao, Alentejo, Portugal

After five years absence Coen and I traveled back to Portugal last September. For a holiday. Back to the country of saudades (the country where the longing for something that might never have existed, rules) with the thought that we could now go there without being ambushed by feelings like: “why on earth did we ever leave this place?”

This thought appeared to be a mockery, like most thoughts are. Imagined, to convince the human being of the point it is trying to make regarding the choice and to stifle the feelings related to that choice. And the nicest thing about being human is that everything can change instantly. Provided that the fear of “flying” has disappeared, feelings have been allowed in and consequently the thoughts that turn a human being into a lame duck, are being shut off.

What a human being thinks seldom relates to the truth.

The undulating scenery of Alentejo passed by when it happened. All at once I noticed a dead silence in my head. Not one thought. I could feel myself sitting. I looked at my feet to see if I was still there. Yes, I was in the car next to Coen. I looked at him. He looked at me. My mouth dropped while the saudades of this country entered into my body through each pore. The frequency of the land seemed equal to my human one. While this ecstatic experience took place my head remained silent. I felt one with myself, with Coen, with everything around me, and nature. This seemed to go on for hours. Again I looked at Coen. In that moment we both knew that this was the country to be.

Later the thoughts re-appeared and notwithstanding many conversations with old friends on the spot and with each other, those thoughts never gained a firm foothold. We made endless list with pros and cons. The only cons had to do with children, grandchildren and family and friends. And these are the most important arguments to not move anymore in the ever-advancing life until it stops. Even the 2008 crisis related arguments that made us return to Holland in 2011 were not valuable anymore, having a modest pension now.

So with gratitude Coen and I move with the motion offered to us by life: we will be returning to Portugal. There we will have enough time and space to welcome children, grandchildren and family and friends to a fantastic stay in lovely nature. And when you all are not with us, I will have time to write a family novel that has been been in my head since years. I think.

We have no moving date yet. That depends on the sale of our  apartement in The Hague. It will be on sale as off next week and it looks like we will be living in Portugal again in 2016.

To be continued.

Page 2 of 4

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: