Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: CoenSt Page 2 of 3

25 Years Ago

En dan ben ik ineens 25 jaar getrouwd. Nooit over nagedacht want voor mij zijn jaren en leeftijd geen verdienste. Het gaat helemaal vanzelf. De tijd schrijdt voort. Ik hoef daar niets voor te doen. Bij het bereiken van een zogenoemde mijlpaal is mijn eerste gedachte: f…. ben ik al zo oud, dan mag ik wel opschieten met alles dat nog op mijn programma staat.

De gedachte om stil te staan, terug te blikken, te mijmeren over toen, komt niet eens bij me op. Wat geweest is, is geweest. Wat moet ik ermee? Al die jaren zitten in mij. Mijn interpretatie daarvan hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Die jaren zitten in iedere cel en ik weet NU dat ik mijn interpretatie van iedere gebeurtenis in mijn leven veranderen kan en daarmee mezelf hervormen. Dat maakt het leven voor mij ongemeend boeiend.

Kijk, een verjaardag kan ik negeren, maar de viering van 25 jaar huwelijk niet, om de doodeenvoudige reden dat er een ander bij betrokken is. Dus die 25 jaren zijn van ons samen. Van Coen Verharen en van mij. En dat betekent een avondje “topoverleg”. Vroeger in Hotel New York in Rotterdam, nu ergens in Portugal. Ik vind een trouwdatum namelijk een goed ijkpunt om te checken waar we zoal mee bezig zijn in het leven en of hij en ik daar nog steeds tevreden mee zijn. Het klinkt misschien wat zakelijk maar ja, een huwelijk is deels toch een bedrijf. Goede communicatie, hard werken, prettige omzet, tevreden aandeelhouders, winstuitkering. Vul het zelf maar in.

Liefde plaats ik in een andere categorie. Dat vind ik een wonder. Hoe de liefde ontspringt en beklijven kan. Daar kan ik geen intellectuele verklaring voor geven. Voor mij heeft liefde inmiddels een eeuwigheidswaarde. Dat gaat nooit meer over. Dat weet ik. De diepe verbondenheid met mijn zonen bijvoorbeeld en met mijn zus behoeft geen enkel woord en maakt iedere afstand onbenullig. Ik weet wat er leeft bij hen. Zonder een woord te wisselen. Liefde is.

Zo ook mijn liefde voor en verbondenheid met Coen, daar hoef ik echt niet mijn best voor te doen. Het is. Om het bedrijf draaiende te houden, daar doen Coen en ik ons uiterste best voor – gedreven door de liefde die is. En wat dat dan is liefde? In ieder geval een veel gebruikt ietwat uitgehold woord.

Volgens mij is liefde een vonk die alle mensen met elkaar verbindt. En gelukkig maar dat wij ons verbinden. Het is de enige manier om onszelf te leren kennen. Kijk ik in de ogen van Coen, dan zie ik mezelf. Dus alles wat ik over hem denk, gaat eigenlijk over mij. Zo is ieder oordeel dat ik heb een herinterpretatie waard. Zonder Coen was ik nooit zoveel te weten gekomen over mezelf. En hoe langer ik leef, hoe oordeellozer ik word. Dat maakt liefde onvoorwaardelijk en eeuwig en markeert het begin van vrede.

Weet je trouwens wat dat topoverleg inhoudt? We stellen elkaar steevast de vraag of we nog bij zullen tekenen voor een jaar. Niet voor twee of drie. Gewoon een jaar. Dat is overzichtelijk. En tot nu toe hebben we al 25 keer bijgetekend.

En je weet het: Dean Martin (vriendje van Frank Sinatra) zei altijd:
Love is a career and sex is a profession.

Proost!

Deze foto is gebruikt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker.

Liefde voor twee

Het grote terras had als overkapping een door de vorige eigenaar in elkaar geknutseld raamwerk van oude, verroeste buizen, houten balken en plastic en ijzerdraad. Dat raamwerk steunde op twee enorme horizontale houten balken van uitstekende kwaliteit die weer steunden op vier verticale betonnen palen. Ook in goede staat. Vanaf de grond groeide een enorme blauwe regen die de uitzichtkant van het terras en het hele raamwerk boven het terras afsloot. Het was er donker en de betonnen vloer bezaaid met bladeren.

Blauwe regen. Ik weet nu wel waarom die zo heet. Het regent bladeren.

Als eerste, zelfs toen de verbouwing van het huis nog niet in gang was, zijn we begonnen met het weghalen van de blauwe regen en het raamwerk. Dagen later was de klus geklaard. De boel kaal. De zon op het beton. De dikke stammen van de blauwe regen nog maar 50 centimeter hoog. Het voelde als een bevrijding. Coen heeft toen deze prachtige overkapping gefabriceerd die ook nog waterdicht is. Wat een feest van licht en kleur.

“Mijn” Coen is geen knutselaar. Hij is kunstenaar.

Maar nu die blauwe regen. Die bleek het eeuwige leven te hebben. De hele zomer ben ik blijven snoeien en mopperen want het enige dat hij wilde was weer de kopse kant dicht maken en de overkapping. Alleen had hij geen goed houvast meer. Expres weggehaald in de hoop dat hij zou verdwijnen. Ik wilde de blauwe regen niet. Uitgraven was geen optie, daarvoor was de plant al te gehecht aan ons stukje aarde. Maar ik – de eigenaar van dit terrein – wilde hem echt niet. Maar ja, heb ik wat te willen?

De herfst en winter kwamen en gingen voorbij. De lente ontvouwde zich in volle glorie en zo ook de blauwe regen. Die bleef ondanks zijn lijden, groeien. Dat gaf mij te denken.

Hij nam geen afscheid van de plek waar hij geboren was. Ondanks de weinige liefde die hij van mij ontving. Hij deed doodgemoedereerd opnieuw van zich spreken en zei: “Ik kan liefhebben voor twee!” Meer Portugees wordt het niet. Het lijden en liefhebben ineen, verzuchtte ik. Amar pelos dois, zong de onoverwinnelijke Salvador Sobral op het Songfestival. En toen gebeurde het. Ik voelde dat het gedrag van de eigenwijze blauwe regen die zoveel had moet lijden, mij uitnodigde tot liefhebben.

Ik heb natuurlijk eerst mijn spijt betuigd over de harde aanpak en beloofd dat hij mocht blijven. Voor zolang hij dat wil. En met die belofte verscheen de oplossing.

Daags daarna liep ik bij de Agriloja, een groot bedrijf waar tuinspullen worden verkocht. En daar viel mijn oog op die klimrekken. Hop, in mijn kar. Ik zag het helemaal voor me. Twee klimrekken op afstand van elkaar. Zo blijft het uitzicht, kan hij groeien en bloeien – binnen mijn perken dat dan weer wel – en zijn wij beschut tegen de late middagzon want die oplossing had ik nog niet gevonden.

Liefhebben voor twee. Dat te voelen en ervaren in iedere cel, heeft mijn wereld opnieuw veranderd. Door die volhouder heb ik een nog mooier – want gekaderd – uitzicht op het leven, is er schaduw en de regen straks weer blauw.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.

Geen kunst

If only he had played rock ‘n roll by CoenSt (www.coenst.com)

Kunst betreft de meest omvattende, bruisende en beschaafde vorm van menselijk handelen. Dus is het een biologische noodzaak. Kunst brengt het beste in de mens naar boven door middel van verdichte expressie bestaande uit een veelvoud van belevingen.

Deze uitspraak las ik jaren geleden op een tentoonstelling over het werk van László Moholy-Nagy in het Gemeentemuseum Den Haag en toen ik die opnieuw tegenkwam bij het opruimen van mijn archief, moest ik denken aan het Make love, not war uit de jaren zestig.

Waar kunst is, is geen oorlog want mensen die kunst maken, kunnen geen oorlog voeren en mensen die oorlog voeren, kunnen geen kunst maken.

En dan bedoel ik niet de objecten die in musea hangen of staan.

Ik bedoel de kunst van het leven. De kunst van vriendschappen bouwen en onderhouden, de kunst van genieten wat je omstandigheden ook mogen zijn. De kunst van de ander helpen zonder jezelf in te leveren. De kunst van prettig bezig zijn en daar ook nog geld mee verdienen. De kunst van het communiceren. En als laatste de kunst van de verantwoording nemen voor je leven. Dat zijn de mooiste kunstjes die je een levenlang kunt oefenen.

Ik heb echt nooit tijd voor oorlogvoeren.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

De wiebelaar

De wiebelaar van Lucia Beijlsmit, zojuist geïnstalleerd.

Hij staat! De wiebelaar. Het tweede kunstwerk in ons openluchtmuseum. Het eerste is vanzelfsprekend een conceptueel werk van CoenSt zelf met de titel Struisvogel Miele. Zogenaamde upcycling art, kunst gemaakt van in onbruik geraakt materiaal.

Beeldhouwer Lucia Beijlsmit doet ook aan upcycling, maar dan van in de natuur gevonden graniet, marmer, diabas en andere steensoorten. Zij maakt abstract werk dat voor mij altijd weer de aanwezigheid van de natuur versterkt. Waar het ook staat.

Lucia bood aan een wiebelaar voor ons te maken. Van een steen van ons eigen terrein. Hoe mooi is dat! De lichtvoetigheid van haar wiebelaars vind ik een wonder. Ze bewegen namelijk in de wind. Je gelooft je ogen niet. En, ze zijn volledig ge-upcycled. De voet is een schijf van een eg – een landbouwwerktuig dat de bovenlaag van de grond rult – en de veer een grote schokbreker.

De wiebelaar staat nu prominent in het openluchtmuseum achter ons huis te dansen in de wind. Komt het zien!


Voor de goede orde hierbij een plaatje van Struisvogel Miele.

Struisvogel Miele van CoenSt


Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 2 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: