Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: CoenSt Page 2 of 3

De langste dag (2)

(English) (Portuguese)

De langste dag – afgelopen donderdag – is een bijzondere dag geworden. In mijn #PHOT blog van die dag heb ik uitgelegd wat de zonnewende voor mij betekent. Het werd een lang verhaal op de langste dag. Geloof me, ik oefen me om het in steeds minder woorden te vertellen. En soms is minder niet beter. Gebeurtenissen die in ontwikkeling zijn vragen nu eenmaal om nieuwe omschrijvingen.

Ik schreef mijn blog over de langste dag met een luidspreker in mijn hoofd waaruit om de vijf minuten het woord “zweefteef” klonk. En dat kwam eigenlijk door de blog van Karin Winters. Een van mijn mede #PHOT bloggers. Het is trouwens niet de het enige woord dat werd omgeroepen. Het werd afgewisseld met: Keep It Stupid Simple. K.I.S.S. Dat is een gevleugelde uitdrukking van kunstenaar CoenSt. Aangezien ik met hem leef en hij de eerste lezer is van wat ik schrijf, hoo rik dat vaak genoeg. Dus het mag niet zweven en het moet simpel zijn. Hoe beschrijf je iets onzichtbaar? Hoe maak je iets dat complex is, eenvoudig? Dat is een creatief en vooral experientieel proces. Maar hoe eenvoudig moet het zijn?

Ik vind dat iedereen zijn best kan doen en zijn onderzoekende geest kan gebruiken. Wanneer ik iets niet begrijp, doe ik net zolang onderzoek tot ik het wel begrijp. Dat heet ontwikkeling. Tegenwoordig moet alles panklaar zijn. Snel. Geen tijd. Simpel. Ondiep. Daar hebben CoenSt en ik wel eens een gesprek over. Ik vind dat je niets mag aannemen zonder het zelf te hebben onderzocht. Dus van mij mag een tekst complex zijn.

CoenSt vindt dat een tekst in eerste instantie toegankelijk moet zijn en meerdere lagen mag hebben die de lezer met diepgang dan vanzelf ontdekt en de lezer die zijn diepgang nog niet kent, begrijpt het dan ook. Het houdt me bezig. Maar nu genoeg hierover.

Ik schrijf dit verhaal om te vertellen hoe de viering van de zonnewende is afgelopen.
Karin Pfeifer en ik hebben een paar uur van te voren een steenlegging gedaan op mijn boerderij. Op een plek in de schaduw van de olijfbomen. Ik heb weinig ervaring met stenen en Karin des temeer. De legging gaat intuïtief. Dus, stilzitten, innerlijk bewust zijn en je laten leiden door de steen die in het oog springt. Niet van vanwege de kleur of zo, nee, omdat hij gelegd wil worden. Daarna hebben we gekeken naar de betekenis van de stenen. Bloemen en planten hebben net als stenen (en mensen) een frequentie. Die spelen ook een rol in de steenlegging (zie foto). Onze intentie was om een plek te scheppen waar de natuurkrachten konden samenkomen en versterkt worden. Tijdens de dagen rond de zonnewende gebeurt dat al op planetair niveau. Door onze intentie en handeling ontstaat een synergetisch effect.

Je weet het: 1 + 1 = 3.

Achttien deelnemers hebben zich tegen zonsondergang verzameld en zich bewust verbonden met de natuurkrachten en de krachtplek om de negativiteit die opgeslagen zit in hun cellen te transformeren. Op die manier wordt het lichaam opgeschoond.

We hebben als groep niet alleen onszelf verlicht (zwaarte achter ons gelaten bedoel ik hier) maar ook de aarde en alles en iedereen die daarop leeft. Alle deelnemers hebben na de sessie om de beurt intuïtief een eigen steen gelegd en Karin heeft de betekenis gegeven. Er waren openbaringen bij.

Daarna hebben we onze verlichting en die van de wereld gevierd met heerlijk eten uit de keuken van Susana Maridalho Moura en uit de mijne. Van pizza’s tot couscous, van bolo de carne tot mooie salades. Het kon niet op. We dronken mooie wijnen, spraken natuurlijk over eten – een Indische en Portugese gewoonte – en we vertelden verhalen over onze levens.

De avond was een reflectie van hoe een bewuste samenleving er uit kan zien. Een gezelschap uit allerlei uithoeken met één en dezelfde interesse: samen, vrede, vrijheid en blijheid.

25 Years Ago

En dan ben ik ineens 25 jaar getrouwd. Nooit over nagedacht want voor mij zijn jaren en leeftijd geen verdienste. Het gaat helemaal vanzelf. De tijd schrijdt voort. Ik hoef daar niets voor te doen. Bij het bereiken van een zogenoemde mijlpaal is mijn eerste gedachte: f…. ben ik al zo oud, dan mag ik wel opschieten met alles dat nog op mijn programma staat.

De gedachte om stil te staan, terug te blikken, te mijmeren over toen, komt niet eens bij me op. Wat geweest is, is geweest. Wat moet ik ermee? Al die jaren zitten in mij. Mijn interpretatie daarvan hebben mij gevormd tot wie ik nu ben. Die jaren zitten in iedere cel en ik weet NU dat ik mijn interpretatie van iedere gebeurtenis in mijn leven veranderen kan en daarmee mezelf hervormen. Dat maakt het leven voor mij ongemeend boeiend.

Kijk, een verjaardag kan ik negeren, maar de viering van 25 jaar huwelijk niet, om de doodeenvoudige reden dat er een ander bij betrokken is. Dus die 25 jaren zijn van ons samen. Van Coen Verharen en van mij. En dat betekent een avondje “topoverleg”. Vroeger in Hotel New York in Rotterdam, nu ergens in Portugal. Ik vind een trouwdatum namelijk een goed ijkpunt om te checken waar we zoal mee bezig zijn in het leven en of hij en ik daar nog steeds tevreden mee zijn. Het klinkt misschien wat zakelijk maar ja, een huwelijk is deels toch een bedrijf. Goede communicatie, hard werken, prettige omzet, tevreden aandeelhouders, winstuitkering. Vul het zelf maar in.

Liefde plaats ik in een andere categorie. Dat vind ik een wonder. Hoe de liefde ontspringt en beklijven kan. Daar kan ik geen intellectuele verklaring voor geven. Voor mij heeft liefde inmiddels een eeuwigheidswaarde. Dat gaat nooit meer over. Dat weet ik. De diepe verbondenheid met mijn zonen bijvoorbeeld en met mijn zus behoeft geen enkel woord en maakt iedere afstand onbenullig. Ik weet wat er leeft bij hen. Zonder een woord te wisselen. Liefde is.

Zo ook mijn liefde voor en verbondenheid met Coen, daar hoef ik echt niet mijn best voor te doen. Het is. Om het bedrijf draaiende te houden, daar doen Coen en ik ons uiterste best voor – gedreven door de liefde die is. En wat dat dan is liefde? In ieder geval een veel gebruikt ietwat uitgehold woord.

Volgens mij is liefde een vonk die alle mensen met elkaar verbindt. En gelukkig maar dat wij ons verbinden. Het is de enige manier om onszelf te leren kennen. Kijk ik in de ogen van Coen, dan zie ik mezelf. Dus alles wat ik over hem denk, gaat eigenlijk over mij. Zo is ieder oordeel dat ik heb een herinterpretatie waard. Zonder Coen was ik nooit zoveel te weten gekomen over mezelf. En hoe langer ik leef, hoe oordeellozer ik word. Dat maakt liefde onvoorwaardelijk en eeuwig en markeert het begin van vrede.

Weet je trouwens wat dat topoverleg inhoudt? We stellen elkaar steevast de vraag of we nog bij zullen tekenen voor een jaar. Niet voor twee of drie. Gewoon een jaar. Dat is overzichtelijk. En tot nu toe hebben we al 25 keer bijgetekend.

En je weet het: Dean Martin (vriendje van Frank Sinatra) zei altijd:
Love is a career and sex is a profession.

Proost!

Deze foto is gebruikt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker.

Liefde voor twee

Het grote terras had als overkapping een door de vorige eigenaar in elkaar geknutseld raamwerk van oude, verroeste buizen, houten balken en plastic en ijzerdraad. Dat raamwerk steunde op twee enorme horizontale houten balken van uitstekende kwaliteit die weer steunden op vier verticale betonnen palen. Ook in goede staat. Vanaf de grond groeide een enorme blauwe regen die de uitzichtkant van het terras en het hele raamwerk boven het terras afsloot. Het was er donker en de betonnen vloer bezaaid met bladeren.

Blauwe regen. Ik weet nu wel waarom die zo heet. Het regent bladeren.

Als eerste, zelfs toen de verbouwing van het huis nog niet in gang was, zijn we begonnen met het weghalen van de blauwe regen en het raamwerk. Dagen later was de klus geklaard. De boel kaal. De zon op het beton. De dikke stammen van de blauwe regen nog maar 50 centimeter hoog. Het voelde als een bevrijding. Coen heeft toen deze prachtige overkapping gefabriceerd die ook nog waterdicht is. Wat een feest van licht en kleur.

“Mijn” Coen is geen knutselaar. Hij is kunstenaar.

Maar nu die blauwe regen. Die bleek het eeuwige leven te hebben. De hele zomer ben ik blijven snoeien en mopperen want het enige dat hij wilde was weer de kopse kant dicht maken en de overkapping. Alleen had hij geen goed houvast meer. Expres weggehaald in de hoop dat hij zou verdwijnen. Ik wilde de blauwe regen niet. Uitgraven was geen optie, daarvoor was de plant al te gehecht aan ons stukje aarde. Maar ik – de eigenaar van dit terrein – wilde hem echt niet. Maar ja, heb ik wat te willen?

De herfst en winter kwamen en gingen voorbij. De lente ontvouwde zich in volle glorie en zo ook de blauwe regen. Die bleef ondanks zijn lijden, groeien. Dat gaf mij te denken.

Hij nam geen afscheid van de plek waar hij geboren was. Ondanks de weinige liefde die hij van mij ontving. Hij deed doodgemoedereerd opnieuw van zich spreken en zei: “Ik kan liefhebben voor twee!” Meer Portugees wordt het niet. Het lijden en liefhebben ineen, verzuchtte ik. Amar pelos dois, zong de onoverwinnelijke Salvador Sobral op het Songfestival. En toen gebeurde het. Ik voelde dat het gedrag van de eigenwijze blauwe regen die zoveel had moet lijden, mij uitnodigde tot liefhebben.

Ik heb natuurlijk eerst mijn spijt betuigd over de harde aanpak en beloofd dat hij mocht blijven. Voor zolang hij dat wil. En met die belofte verscheen de oplossing.

Daags daarna liep ik bij de Agriloja, een groot bedrijf waar tuinspullen worden verkocht. En daar viel mijn oog op die klimrekken. Hop, in mijn kar. Ik zag het helemaal voor me. Twee klimrekken op afstand van elkaar. Zo blijft het uitzicht, kan hij groeien en bloeien – binnen mijn perken dat dan weer wel – en zijn wij beschut tegen de late middagzon want die oplossing had ik nog niet gevonden.

Liefhebben voor twee. Dat te voelen en ervaren in iedere cel, heeft mijn wereld opnieuw veranderd. Door die volhouder heb ik een nog mooier – want gekaderd – uitzicht op het leven, is er schaduw en de regen straks weer blauw.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.

Geen kunst

If only he had played rock ’n roll by CoenSt (www.coenst.com)

Kunst betreft de meest omvattende, bruisende en beschaafde vorm van menselijk handelen. Dus is het een biologische noodzaak. Kunst brengt het beste in de mens naar boven door middel van verdichte expressie bestaande uit een veelvoud van belevingen.

Deze uitspraak las ik jaren geleden op een tentoonstelling over het werk van László Moholy-Nagy in het Gemeentemuseum Den Haag en toen ik die opnieuw tegenkwam bij het opruimen van mijn archief, moest ik denken aan het Make love, not war uit de jaren zestig.

Waar kunst is, is geen oorlog want mensen die kunst maken, kunnen geen oorlog voeren en mensen die oorlog voeren, kunnen geen kunst maken.

En dan bedoel ik niet de objecten die in musea hangen of staan.

Ik bedoel de kunst van het leven. De kunst van vriendschappen bouwen en onderhouden, de kunst van genieten wat je omstandigheden ook mogen zijn. De kunst van de ander helpen zonder jezelf in te leveren. De kunst van prettig bezig zijn en daar ook nog geld mee verdienen. De kunst van het communiceren. En als laatste de kunst van de verantwoording nemen voor je leven. Dat zijn de mooiste kunstjes die je een levenlang kunt oefenen.

Ik heb echt nooit tijd voor oorlogvoeren.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 2 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: