Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: CoenSt Page 1 of 3

Het spoor terug

IMG_3998 (1) kopie

Infinity series 1 #2

Tegenover mijn bureau hangt een kunstwerk van Coen (CoenSt). Iedere dag wanneer ik achter mijn bureau zit te schrijven, zie ik dat kunstwerk. Zeker als ik opkijk om na te denken, valt het werk in mijn oog. Het intrigeert me in hoge mate. Iedere keer opnieuw. In plaats van nadenken over de volgende zin rust mijn oog op een spoor zonder begin en zonder einde. Soms is de lijn serieus en soms is het een dans. Soms ingewikkeld en soms een fluitje van een cent.

Na een tijdje spoorvolgen is mijn hoofd leeg en schrijf ik verder. De woorden vloeien uit mijn vingertoppen via het toetsenbord het scherm op. Ik weet trouwens allang dat ik beter niet kan nadenken als ik schrijf. Ik ervaar dat als een belemmering. Dan verschijnen er gekunstelde, zogenaamde intellectuele zinnen en is de simpelheid ver te zoeken. Dat oneindige spoor helpt mij dus bij het schrijven van mijn boek. Deze foto nam ik aan het einde van de middag. De zon staat een korte periode zo laag dat het licht het huis kan binnenstromen onder het dak van de veranda door. Het resultaat is dit licht. Het werk heeft ineens meer diepte.

Naast het kunstwerk met de naam Infinity series 1, #2 (siliconekit op canvas) hangt een gebruiksvoorwerp uit Australië. Een didgeridoo uit de aborigines cultuur. Deze klassieke versiering bestaat uit stippellijnen. Het is geen oneindige lijn zoals de ene van de Infinity. Ze hebben een begin en een einde. Toch passen die twee werken wonderwel naast elkaar. Aan de andere kant van de Infinity hangt trouwens een Fender elektrische gitaar, een zwart-witte met blankhouten hals.

Dat is dus mijn uitzicht als ik opkijk van mijn beeldscherm. Op mijn yoga studio hangen ook werken van Coen uit de periode Infinity. Acryl op doek en stift/inkt op papier. Er is altijd wel iemand in de klas die ik zie kijken en vorsen. Ondanks de stilte en bescheidenheid van de werken, vraagt die ene lijn altijd aandacht. Waarom? Vraag ik me wel eens af. Wat is er nou zo leuk aan het volgen van een lijn?

Gewoon een spelletje of is het volgen van een vastliggend spoor zo rustgevend omdat de wereldse sporen zoveel verleidelijke zijsporen hebben? Ik weet het niet. Dit ene spoor, deze ene lijn komt in ieder geval de voortgang van mijn boek ten goede. Het brengt mij steeds weer terug naar waar het over gaat en waarom ik het schrijf.

Instant

Coen naast zijn laatste productie

De foto-op-dinsdag-blog vul ik meestal in met een onderwerp dat me op dinsdagochtend bezighoudt of een onderwerp dat al de hele week prominent mijn denken beheerst. Aangezien er niets van importantie mijn gedachten bepaalt nu en het wel foto-op-dinsdag-blogtijd is, dacht ik, kom ik loop het land even op. Daar gebeurt vast wel iets dat een foto-op-dinsdag waard is. Ja, en geloof het of niet, het is buiten 19 graden, blauwe lucht, heldere zon en de planten beginnen te bloeien. De keukendeur staat open. Toch brandt de houtkachel op een laag pitje. Want zodra de zon ondergaat, daalt de temperatuur tot het vriespunt.

Mijn zoon die hier tegenwoordig woont in zijn eigen appartement bij ons huis, is zijn computer aan het updaten en loopt net als ik af en toe naar buiten en is net als ik heel verrast met deze lentedag. Man Coen is buiten in zijn werkplaats. Ik ga kijken wat hij doet. Onderweg kom ik de bloeiende rozemarijn tegen en allemaal juichende gele bloempjes. De meeste olijfbomen zijn kundig gesnoeid door de twee mannen en staan er mooi bij.

Aan de lunch spraken we over de moestuin – ik had courgettesoep gemaakt van ingevroren courgette uit de moestuin van vorig jaar. We spraken over het ploegen, wat te zaaien en of er nou wel of niet kippen moeten komen. Ook spraken we over een potje petanque spelen en waar dat het beste kan bij ons op het terrein. We liepen naar buiten en vonden dé perfecte baan.

Daarna gingen we allemaal ons ding doen. Coen raakte blijkbaar zo geïnspireerd door het classificeren van ons eigen jeu-de-boules-terrein dat hij meteen aan de slag is gegaan om een paal te maken voor de puntentelling. En dat niet alleen. De paal krijgt ook een tafeltje.

We zien ons al op de lange zomeravonden, op het terrein hangen, spelen, discussiëren, punten tellen – want zoon en ik willen altijd winnen – met het onontbeerlijk wijntje in de hand. Behalve als het je beurt is, dan zet je je glas op het tafeltje.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

Religions Kill

Religions Kill by CoenSt

Vandaag startte de laatste week van het jaar waarin ik yogales geef. In deze laatste week geef ik iedere leerling een cadeau. Toen ik vanochtend de cadeautjes uitdeelde wenste ik hun gezellige feestdagen en heel veel transformaties in 2019. Want over dat laatste gaat het cadeau. Een Spaanse deelnemer zei: “Ja, jullie in Holland zijn niet gelovig zoals hier, jullie vieren daar geen Kerstmis toch? Dit cadeautje is dus voor het nieuwe jaar?” Ik keek haar aan en glimlachte.

Eenmaal thuis realiseerde ik me dat ik niet weet hoe gelovig Nederland is. Ik weet wel dat Kerstmis een van de grootste door de commercie gekaapte feesten is in het land. Zoals in een groot deel van de wereld. Het lijkt erop dat het Kerstmis anno nu niets te maken heeft met godsdienst. Of zouden al die uitbundige kerstvierders devoot zingen bij de eerste, tweede, derde en vierde adventskaarsen? Of naar een kerk gaan om hun godsdienst te belijden? Of de bijbelverhalen vertellen? En dan op de dag zelf de geboorte van het kindje Jezus in gedachte hebben? Ik krijg niet echt de indruk. Het gaat over luxe, veel eten, glitter en klatergoud. En over vreedzaam samenzijn met familie en vrienden. Dus het antwoord zou zijn: nee we zijn niet echt gelovig en ja we eten met elkaar en doen aan heel veel cadeaus.

Het valt me ieder jaar weer op dat Kerstmis in Spanje niet echt een groot ding is. Daarentegen wordt 6 januari, de dag waarop de drie koningen bij baby Jezus op bezoek kwamen, uitbundig gevierd met optochten waarin de drie een hoofdrol spelen, met je raadt het al, veel cadeaus en eten.

In Portugal heeft Kerstmis een iets grotere rol. Ook hier liggen de winkels in de stad vanaf 1 december vol met snoepgoed, chocola, noten, gedroogd fruit en paté. Veelal producten die het hele jaar door minder prominent of helemaal niet aanwezig zijn. En natuurlijk schappen vol met cadeaus. De mensen genieten van deze maand. Het maakt ze blij. Want feest betekent ook hier eten en samenzijn met familie en vrienden. Vanaf 1 december worden de goede wensen al uitgesproken. Tot na 6 januari.

Maar of ze hier op het Iberisch schiereiland nou wél gelovig zijn? Nou nee, durf ik te zeggen. De bijbelverhalen zitten wel goed in de volksaard gebeiteld. Het zijn pure tradities die niets met de kerkgang te maken hebben. God wordt in het taalgebruik wel overal bijgehaald en Pasen lijkt me in beide landen het grootste “religieuze” feest. Naar de kerk gaan ze met zijn allen als er een doop is of een huwelijk of begrafenis. En dan wel weer eten met elkaar.

De christelijke tradities zijn volkstradities geworden. Net als religieuze tradities in andere landen volkstradities zijn geworden. En werkelijk in alle landen vieren ze het op dezelfde manier. Met eten en drinken en familie en vrienden. Zonder uitzondering. Dus waarom slaan mensen dan elkaars hersenen in over een godsdienst?

CoenSt maakte ooit dit kunstwerk met de titel Religions Kill. En het is waar. Al eeuwen lang. Maar alleen door toedoen van mensen die hun wil willen opleggen aan de ander en niet van lekker eten houden. Want zolang je eet, heb je geen tijd om te doden.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo on Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker. De PHOT is een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema, met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Ik heb een idee …

Foto: Susana Moura

Weet je hoeveel ideeën dagelijks worden uitgesproken? Bij mij thuis zijn dat er veel. Ik hoor iedere dag regelmatig: “Ik heb idee!” Misschien komt het omdat ik met een kunstenaar leef. Die hebben blijkbaar een ideeënfabriek in hun hoofd. In ieder geval CoenSt wel. Ze worden geuit, ik luister en vraag me dan af: “Ja … en dan wat?”

Dat steeds maar vertellen wat voor briljant idee er nu weer verschijnt, is eigenlijk hardop denken. Want CoenSt hoeft niet altijd wat met een idee. Het komt en het gaat en  soms verschijnt het later in een andere vorm. Om je de waarheid te zeggen vind ik – pragmaticus – dat eigenlijk zonde van de tijd. Ik krijg allemaal ideeën die nuttig zijn en praktisch toepasbaar. CoenSt’s ideeën zijn concepten. Hij kan van een bestaand apparaat een heel ander ding maken waarvan ik vind dat het praktisch gezien, nutteloos is. Zoals van een stofzuiger een struisvogel. Ik moet trouwens wel eerlijk toegeven dat ik graag kijk naar conceptuele kunst omdat het me verbaasd doet staan. Het zet me op een ander been.

Gisteren gaf CoenSt een workshop conceptueel denken voor de privé school O Planeta Alecrim. Voor de leerlingen (4 stuks), wat vriendjes en de ouders. CoenSt had gezegd dat ik mee moest, dan kon ik misschien ook leren om conceptueel te denken.

Zijn presentatie was een “Keep It Stupid Simple K.I.S.S.” uitgevoerd idee, daar is hij heel goed in. Praktisch, handig en duidelijk. Wat hij vertelde was een openbaring voor mij. Het schiep in ieder geval veel begrip voor zijn manier van denken.

Hij presenteerde het verhaal als zeven stappen die nodig zijn om van een idee te komen tot een concreet tastbaar kunstwerk. En aan het einde kregen we allemaal de opdracht om een voorwerp uit te kiezen, dat op te schrijven en daarnaast een lijstje te maken van hoe je het voorwerp kunt transformeren. Want daar ging het hier over. Je ziet een object en je maakt er iets anders van.

Ik keek het lokaal rond, zoals alle anderen deden en in mijn oog viel een schort dat in de keukenhoek hing. Ik schrijf mijn lijstje toepassingen op. Je kunt een schort transformeren in een tentje, zonnescherm, afdroogdoek, je kunt er een kussen van maken, een lampenkap en zelfs een zeil voor een zeilboot. Je hoort het al. Mijn ideeën zijn allemaal praktisch toepasbaar. Ik heb nog geen ruimte in mijn brein om nutteloze dingen te verzinnen.

Later die avond en zelfs tot in bed, bleef het me bezighouden. Misschien is dat wel waarom ik geen fictie kan schrijven. Daar zie ik het nut ook niet van in.

Het leven is al ongeloofwaardig genoeg bij tijd en wijle.

Ik merk wel dat er met die workshop een kiem geplant is bij mij. Ik zal het water geven en af toe checken of er al iets boven de grond komt. Want ja, bedacht ik me vanochtend, waarom zou ik niet gewoon een verhaal verzinnen of waarom niet een schort van roestvrijstaal maken? Ik kijk ineens met andere ogen naar mijn omgeving.

Wat een vrijheid lijkt me dat, dat ik iets kan doen of maken wat helemaal geen nut heeft. Zomaar. Gewoon, omdat het kan!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Page 1 of 3

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: