IMG_4041

Sommige mensen lijken makkelijker te leven met scheuren dan met gelijmde naden. Een wand die opnieuw geverfd is om een scheur te verdoezelen blijf je altijd zien. Misschien niet in het begin, dan is alles even netjes weggewerkt. Later komt het er weer doorheen. Het is een illusie.

Wat je hierboven leest is een citaat uit het roman debuut van Karin Ramaker.

Ze schrijft staccato. Gebruikt weinig woorden en korte zinnen. Vanaf het begin zuigt het verhaal over Ester mij steeds verder naar binnen. Ik kan niet meer terug. Wat onderhuids speelt komt langzaam en zeker naar boven. Het verhaal blijft trekken tot aan de laatste letter.

Een depressie raakt degene wie het overkomt en het raakt ook de omgeving. Soms zo diep dat het een scheur blijft. Zoals in het geval van Ester. Haar moeder lijdt aan depressie. Ester wordt van kleins af aan lichamelijk en psychisch verwaarloosd. Haar jeugd hangt van liefdeloosheid en verwarring aan elkaar. Ester ziet de scheur pas onder ogen als niets meer goed gaat in haar leven, dat ze trouwens helemaal voor elkaar lijkt te hebben. Jaren heeft ze erover heen geverfd. Totdat de verf niet meer beklijft. De scheur gaat nooit weg – de schade is gedaan – en de scheur waarnemen voor wat het is, maakt het leven leefbaar.

Een mooi boek dat dicht op de huid zit. Nee, het zit net onder de huid.