Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Tag: angst

De camouflage hond

IMG_4338

Wanneer ik in de winter met teckel Koos wandel, lijkt hij af en toe te verdwijnen. Zijn vacht heeft dezelfde kleuren als de bladeren van de fluweeleiken die in de herfst op de grond zijn gedwarreld. Nu verdwijnt Koos niet zo snel. Hij kent de weg als geen ander. Hij wacht soms geduldig op mij in plaats van ik op hem.

Op deze wandeling had hij enorm lang staan treuzelen en was ik rustig verder gelopen. Hij rook allerlei interessants. Misschien de geur van schapen die net langs waren gekomen? De geur van de waakhonden die in de nacht door de velden dwalen? Ik weet het niet. Dan kan ik roepen wat ik wil, Koos doet zijn ding. Hij is en blijft een teckel.

Ik wacht en wacht en dan bekruipt me toch het gevoel dat er iets mis is. Zo’n onbestendig angstgevoel dat nergens over gaat. Dat verhaal van die teckel in de duinen bij Zandvoort of Bloemendaal zit nog altijd in mijn hoofd. Die was daar tijdens een wandeling verdwenen en maanden later vonden de eigenaren hem. Hij liep vrolijk te struinen en zag er uitstekend uit. Toen ze hem wilde oppakken rende hij gauw weer weg. Ik weet trouwens niet of die teckel ooit weer thuis is gekomen.

Dat gevoel van bang zijn dat er iets gebeurt, is een raar dingetje. Herken je dat? Het beheerst de mensheid. In het groot en in het klein. Dat kan de eerste gedachte zijn als je wakker wordt en dan beheerst het onbewust je dag. Het zit gecamoufleerd achter iedere handeling of gedachte. Je ziet het niet en het is er wel. Ik ken niemand die dat gevoel niet kent. Alle grote leiders, kleine baasjes en de zogenaamde “gewone” man handelen allemaal uit angst. De een is bang om te verliezen wat hij heeft, de ander om niet te krijgen wat hij wil hebben. De een is bang om niet aardig gevonden te worden, de ander voor afwijzing.

Inmiddels – na jaren oefening – ben ik me bijna instant bewust van dat wat sluimert achter een gedachte. Dat is prettig. Het geeft mij de keuze erin mee te gaan of het te laten voor wat het is. Het maakt mijn leven zorgelozer en lichter.

Nu merkte ik meteen die opstijgende zorg over iets dat helemaal niet aan de hand is. Dan kan ik wel tegen mezelf zeggen: ah, dat doet Koos niet en zeker weten doe ik het niet. Is er ook maar één ding in het leven dat ik zeker weet? Nee. Niets. Er bestaat geen controle. Dat is schijn. We maken het onszelf wijs ter geruststelling. Alles verschijnt toch zoals het verschijnt. Terwijl ik met mezelf sta te praten, hoor ik hem. Nee, ik hoor niet hem, ik hoor de blaadjes ritselen. Ineens zie ik Koos. Hij loopt op een drafje. Heeft zeker een kwaad geweten.

Kwaliteitje mevrouwtje!

Fijn zo’n Blog Away NL blogcursus die me voor het blok zet met de keuze uit twee blogopdrachten. Tot nu toe waren de onderwerpen easy peasy. Maar deze twee … wat zal ik ervan zeggen? De eerste vraagt me de karaktereigenschappen te beschrijven van een fictief persoon (uit een boek bijvoorbeeld) en dan nog wel de eigenschappen waar ik van houd. De tweede is: met welke dringende vragen zou men direct bij jou terecht kunnen? En dan mag ik minimaal drie kwaliteiten van mezelf beschrijven. Kijk, die eerste lijkt makkelijk omdat ik dan over een ander schrijf. Dat is schone schijn. Iedere beschrijving van een ander gaat over de schrijver zelf. Een onovertroffen mechanisme in de menselijke wereld om tot zelfkennis/zelfinzicht te komen. Wat ik van jou vind, ben ik. Nummer twee dan maar? Hoewel ik vind dat mijn medemens beter in staat is mijn kwaliteiten te beschrijven dan ik zelf weet ik dat ik heel goed ben in:

1. De weg vinden
2. Verhuizen
3. Opruimen

De weg vinden
De angst om te verdwalen ligt ten grondslag aan mijn kennis van het wegennet. Zeker in de vorige eeuw, toen de TomTom nog niet bestond. Ik bestudeerde landkaarten en stedenkaarten en de Shell stedengidsen. Dat waren handige boeken. Ik kwam dus overal waar ik zijn moest. En dat wisten mijn zus Patricia en onze beste vriendin Marion ook. Eigenlijk zijn hun vragen de meest dringende vragen geweest die mij ooit zijn gesteld. Bij nacht en ontij belde de een of de ander (soms waren ze samen op stap) me op uit een telefooncel met bijvoorbeeld de vraag waar de Steenstraat is in Arnhem. Nu zou je denken dat anno 2014 die telefoontjes zijn gestopt. Nou, niet dus. Nog geen twee weken geleden werd ik gebeld door Marion met TomTom die niet aanstond. Ze was in Den Haag, er was een wegomleiding. Of ik wist of ze rechts of links moest. Dat angst tot kennis kan leiden is hiermee bewezen en dat kennis tot vrijheid kan leiden ook. Als je het maar vaak genoeg doet. Verdwalen dus. Ik heb gemerkt dat het eigenlijk niet bestaat. Ik ben altijd waar ik op dat moment moet zijn. En dan bel ik mezelf. Want niemand kent mijn weg.

Verhuizen
Laatst heb ik uitgerekend dat ik wel zo’n 44 keer ben vertrokken en teruggekomen. Dus daar kun je me alles over vragen. Grote verhuizingen, kleine verhuizingen. Ik weet er alles van. Vanaf mijn vierde tot nu – ik verhuisde nog in maart 2014 – was het adagio inpakken, kusje hier, kusje daar, in auto, trein of vliegtuig, uitpakken en spelen tot we weer gingen inpakken en kusjes geven. Ik kan dus goed inpakken, reizen, uitpakken, talen leren, spelen buiten mijn comfortzone en kusjes geven. En niet te vergeten, een nieuwe comfortzone opbouwen. In no time! Er bestaat zoiets als angst voor het onbekende. Die heeft zich bij mij nooit echt kunnen ontwikkelen.  Angst voor de weg naar binnen die mij onbekend was, bestond wel. Daarom is vaak verhuizen goed voor mij geweest. Het heeft geleid tot zelfkennis. Ik weet het nu zeker: “Zo ik iets ben, ben ik een Hagenaer”. En net als Louis Couperus ga ik hier net meer weg.

Opruimen
En dan vooral het opruimen van andermans werkplekken. De mijne is al netjes. Orde scheppen in de chaos van creatieve professionals bijvoorbeeld die denken dat opruimen niet creatief is of dat de financiële administratie voor nerds is. Wat ik dan zo grappig vind is de aanname dat orde scheppen de creativiteit om zeep helpt. Wel, stel mij maar eens een dringende vragen over je rotzooi en ik vertel je wie je bent en daar bovenop dat je niets creatievers kunt doen dan te beginnen. Eerst kijk je naar het filmpje 10 Bullets van een groot en gevierd kunstenaar: Tom Sachs. Die heeft een kunstproject gemaakt van zijn werkplaats.

Misschien heb je dan een paar dagen nodig om van de schrik te bekomen. Maar daarna gaan we beginnen in de linkerhoek van je atelier of in het midden van je bureau. Want er is toch niets menselijker dat je een schoon nest wilt en dat je altijd orde wilt scheppen in de natuurlijke chaos. Zolang je orde maar niet verward met controle. Want dat is een andere type angst. De angst om controle te verliezen. Maar daarover een volgende keer.

Deze blog schreef ik in het kader van Blog Away NL e-cursus # 4

Follow my blog with Bloglovin

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: