Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: aarde Page 1 of 3

Ik nodig je uit …

Photo by Ian Espinosa on Unsplash

[English] [português]

De eerste keer dat de vraag “wat doe ik hier?” verscheen, kan ik me nog goed heugen. Ik was vijf jaar, woonde op Sicilië. De Etna rommelde en spuwde vuur. Ik had net op het randje van de dood gelegen door tyfus.

Die avond, vanaf het terras voelde en hoorde ik het gerommel van de vulkaan en zag het vuurwerk. De sterrenhemel stond er als altijd.

Mijn moeder en grote zus waren erbij en toch voelde ik me een alien.

“Wat doe ik hier?” “Wat is dit allemaal?” Die vragen speelden in mijn hoofd en dat was het begin van een lange weg vol met hobbels, rotsen, bergen en dalen. Veel blauwe plekken, schrammen en wonden en de frons in mijn voorhoofd groeide uit tot een permanente verticale rimpel tussen mijn wenkbrauwen.

Het bestuderen van dikke boeken, verdiepen in Westerse en Oosterse filosofieën, lesgeven in yoga en meditatie brachten wat antwoorden, maar te weinig om echt wijzer van te worden. Het leven vieren en leven, in het diepe springen, risico’s nemen, kortom ik zie wel waar het schip strand, dat zette zoden aan de dijk. En toch gaat die zoektocht door naar optimale gezondheid en een lang leven.

Zo ben ik in de Chinese filosofieën terecht gekomen. Het Confucianisme en Daoisme. Boeken alleen hebben mij nooit echt verder gebracht, wel het toepassen van de wetenschap die in die boeken staat. Nog steeds is dat yoga en nu ook door het beoefenen van Tai Chi, en Wudang (Chinese) yoga.

Er is een wereld voor me opengegaan. En die wereld wil ik graag met jullie delen, zodat ook jouw dagelijks leven lichter kan worden.

Daarom organiseer ik een Wudang Taijiquan Retreat van vijf dagen. Samen met Eduardo Salvador en Taiji leraar Rene Goris uit Amsterdam die ons vijf dagen lang gaat trainen.

Guesthouse Trainspot is tijdens de Retreat ons onderkomen. Trainspot is gevestigd in de restauratie van het verlaten station Marvão-Beirã. De sporen zijn stil en wijzen een weg. Marvão ligt midden in het natuurgebied Serra de São Mamede, op de grens met Spanje. Food & Beverage worden verzorgd door Trainspot en zijn aangepast op het programma en de wensen van de deelnemers.

De voertaal zal Engels, met Portugese vertaling. De dagen zijn gevuld met meditatie, training en verblijf in de natuur, lezingen over de achterliggende filosofieën, eten, rusten en ook nog slapen. Er is tijd voor acupunctuur en massages.

Ook kun je alle vragen stellen die in jouw hoofd zitten.

Kom je uit het buitenland, dan is er een transfer van Lissabon Airport naar Marvão. Om het zo makkelijk mogelijk te maken is de prijs is all-inclusive. Je hoeft alleen je eigen ticket te kopen. Je kunt je dus 100% concentreren op jezelf. Vijf dagen lang. De website van Retreats in Alentejo biedt de informatie en de mogelijkheid om je in te schrijven.

 

Liefde voor twee

Het grote terras had als overkapping een door de vorige eigenaar in elkaar geknutseld raamwerk van oude, verroeste buizen, houten balken en plastic en ijzerdraad. Dat raamwerk steunde op twee enorme horizontale houten balken van uitstekende kwaliteit die weer steunden op vier verticale betonnen palen. Ook in goede staat. Vanaf de grond groeide een enorme blauwe regen die de uitzichtkant van het terras en het hele raamwerk boven het terras afsloot. Het was er donker en de betonnen vloer bezaaid met bladeren.

Blauwe regen. Ik weet nu wel waarom die zo heet. Het regent bladeren.

Als eerste, zelfs toen de verbouwing van het huis nog niet in gang was, zijn we begonnen met het weghalen van de blauwe regen en het raamwerk. Dagen later was de klus geklaard. De boel kaal. De zon op het beton. De dikke stammen van de blauwe regen nog maar 50 centimeter hoog. Het voelde als een bevrijding. Coen heeft toen deze prachtige overkapping gefabriceerd die ook nog waterdicht is. Wat een feest van licht en kleur.

“Mijn” Coen is geen knutselaar. Hij is kunstenaar.

Maar nu die blauwe regen. Die bleek het eeuwige leven te hebben. De hele zomer ben ik blijven snoeien en mopperen want het enige dat hij wilde was weer de kopse kant dicht maken en de overkapping. Alleen had hij geen goed houvast meer. Expres weggehaald in de hoop dat hij zou verdwijnen. Ik wilde de blauwe regen niet. Uitgraven was geen optie, daarvoor was de plant al te gehecht aan ons stukje aarde. Maar ik – de eigenaar van dit terrein – wilde hem echt niet. Maar ja, heb ik wat te willen?

De herfst en winter kwamen en gingen voorbij. De lente ontvouwde zich in volle glorie en zo ook de blauwe regen. Die bleef ondanks zijn lijden, groeien. Dat gaf mij te denken.

Hij nam geen afscheid van de plek waar hij geboren was. Ondanks de weinige liefde die hij van mij ontving. Hij deed doodgemoedereerd opnieuw van zich spreken en zei: “Ik kan liefhebben voor twee!” Meer Portugees wordt het niet. Het lijden en liefhebben ineen, verzuchtte ik. Amar pelos dois, zong de onoverwinnelijke Salvador Sobral op het Songfestival. En toen gebeurde het. Ik voelde dat het gedrag van de eigenwijze blauwe regen die zoveel had moet lijden, mij uitnodigde tot liefhebben.

Ik heb natuurlijk eerst mijn spijt betuigd over de harde aanpak en beloofd dat hij mocht blijven. Voor zolang hij dat wil. En met die belofte verscheen de oplossing.

Daags daarna liep ik bij de Agriloja, een groot bedrijf waar tuinspullen worden verkocht. En daar viel mijn oog op die klimrekken. Hop, in mijn kar. Ik zag het helemaal voor me. Twee klimrekken op afstand van elkaar. Zo blijft het uitzicht, kan hij groeien en bloeien – binnen mijn perken dat dan weer wel – en zijn wij beschut tegen de late middagzon want die oplossing had ik nog niet gevonden.

Liefhebben voor twee. Dat te voelen en ervaren in iedere cel, heeft mijn wereld opnieuw veranderd. Door die volhouder heb ik een nog mooier – want gekaderd – uitzicht op het leven, is er schaduw en de regen straks weer blauw.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.

Ieder gezin een hectare grond

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Nu wij één hectare grond bezitten moest ik ineens denken aan een serie boeken die ik ooit las. Van de Rus Vladimir Megre over de jonge vrouw Anastasia en haar boodschap voor de wereld. Zijn boeken staan in de zweefhoek van de boekhandel. Een hoek die ik net zo min oversla als die van de kookboeken, de denkers, de top tien literatuur en niet te vergeten de tijdschriften. Toentertijd heb ik daar iets over geschreven en dat ga ik nu kort herhalen. Vanwege Poetin en de actualiteit.

De simpele boodschap over die 1hectare en het aardse leven van de mens spreekt me aan. Of het allemaal waar is, weet ik niet en weet je, dat interesseert me ook niet zo. Het boeit me om te lezen over de vermeende onbegrensdheid van de mens. Dat alleen al het automatisch geloven van willekeurige – niet-onderzochte – gedachten de onbegrensdheid wegneemt. Ik heb het over alle informatie die wij klakkeloos voor waar aannemen en dus ook het dagelijkse bombardement van de media. Anastasia vertelt allerlei over de mens in zijn wereld en geeft een oplossing die leidt naar een vreedzame samenleving waarin alle mensen een goed leven hebben.

En die oplossing is: geef ieder gezin één hectare grond waarop het zijn eigen huis kan bouwen en zijn eigen micro-economie kan ontwikkelen. Zelfvoorzienend en wat over is verhandel je met de buren (barteren). Geen overconsumptie en geen honger meer. Geen vervuiling, geen besmet en gekunsteld eten meer. En, geen stress en gejaag meer. De mens als deel van de natuur of beter gezegd: de mens maakt dankbaar gebruik van wat de aarde hem biedt. De aarde maakt het voor de mens mogelijk om een mooi leven te leiden. Dat was in ieder geval de bedoeling.

De eenvoud van Anastasia’s oplossing verbaasde me. Ik wilde het graag geloven en ook ik ben geconditioneerd dus ging die boodschap er niet helemaal in bij mij. Er bleef altijd een twijfel in mijn achterhoofd over hoe dat dan moet. Hoe kun je ieder gezin één hectare geven? De wereld is overbevolkt. Er is niet genoeg grond en niet genoeg voedsel.

Totdat ik een artikel las in Ode Magazine (tegenwoordig The Optimist) van oktober 2009 nº 120 met de titel Laat de immigranten maar komen van Nathalie Rothschild. Daarin schrijft ze over Jason Riley (toen commentator van The Wall Street Journal) en zijn boek Let Them In: The Case For Open Borders. Riley op zijn beurt, haalt in zijn boek de econoom Thomas Sowell aan. En dát citaat gaf bij mij de doorslag. Het kan wél, die ene hectare per gezin. Ik citeer het artikel:

(…) Thomas Sowell merkte op dat de gehele huidige wereldbevolking gehuisvest zou kunnen worden in de Amerikaanse staat Texas, in vrijstaande bungalows – met vier mensen per huis – en met een doorsnee tuin. (Texas is vergelijkbaar met de oppervlakte van Duitsland en Polen samen). Reken het maar uit: 691.021.206.689 vierkante meter in Texas, gedeeld door de wereldbevolking van grofweg 6.600.000.000 is 104,6 vierkante meter per persoon. En de bevolkingsdichtheid van al die mensen in Texas zou dan nog altijd drie keer minder zijn dan die van Amsterdam (…)

Een verdere berekening met globale getallen laat het volgende zien:

Oppervlakte gehele aarde: 510 miljoen km2

Oppervlakte vaste land: 150 miljoen km2; 15.000.000.000 hectaren

Wereldbevolking: 7 miljard

Aantal gezinnen (3,5 leden per gezin): 2 miljard gezinnen

Stel dat 8.000.000.000 hectaren “niet bruikbaar” zijn dan blijven er nog 7.000.000.000 hectaren over waarvan ieder gezin 1 hectare krijgt (= 2.000.000.000 hectaren).

Totaal bruikbare hectaren 7.000.000.000
Per gezin 1 hectare -/-2.000.000.000
Blijft over 5.000.000.000
Totaal niet bruikbare hectaren +/+8.000.000.000
Onbewoond oppervlakte 13.000.000.000

Dat betekent dat er nog 130.000.000 km2 vasteland is waar geen mensen wonen.

Deze berekening is vast en zeker kort door de bocht en ik geloof toch dat het mogelijk is. Het uitdelen van de hectaren. Met een welwillende en weldenkende overheid is het te implementeren. Blijkbaar is Poetin dit in Rusland op kleine schaal al aan het doen (internet gaf me die informatie) en ik weet niet met welke intentie.

www.froot.nl

www.froot.nl

Denk je eens in: niemand meer op een flat, genoeg water en voedsel, schone lucht om in te ademen en ruimte om te creëren, samen met de natuur. Volgens mij zijn dat de ingrediënten voor een gelukkig leven.

Er is maar één obstakel: de wereldeconomie die wil blijven groeien en weet je: aan alles komt een einde. En met dat einde ontstaat een begin …

[:en]

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

The one hectare olive grove of Quinta os Chões

Now that we own one hectare of land I all of a sudden remembered a series of books that I once read (2008). Of the Russian writer Vladimir Megre about a young woman named Anastasia and her message for the world. In the bookstore his books can be found in the New Age corner. The one I always check out as I do with the sections of the cookbooks, the thinkers, and the top ten literature and not to forget the magazines. In those days I wrote something about Anastasia and I am going to repeat that here. Because of Poetin and the current developments.

The simple message of this series about human life on this earth appeals to me. If it is true, I don’t know and you know what? I don’t really care. It does fascinate me to read about the alleged infiniteness of the human being. The automatic belief of random – not investigated – thoughts, take away the infiniteness. I am talking about all information that we copy blindly as truth and hence also the daily bombardment of the media. Anastasia tells all sorts of things about the human being and his world and comes with a solution that could lead to a peaceful society where all humans have a good life.

The solution is: give every family one-hectare of land to build its own house and develop its own micro-economy. Self-sustainable and if there is more than you need, you can trade with your neighbours (barter). No more over-consumption and no more hunger. No more pollution, no more infected and artificial food. And what’s more, no more stress and agitation. Human as part of nature or better said: the human being that gratefully makes use of what earth has to offer. This blue planet makes it possible for all humans to lead a beautiful life. At least that seemed to be the intention.

The simpleness of Anastasia’s solution surprised me. I truly wanted to believe it and as I am a human being as well, I also have been conditioned by the world. That’s why I could not take this message for true. A doubt in the back of my head about how this could work persisted. How can each family be given one hectare? The world is overpopulated. There is not enough land and not enough food.

Until I read an article in Ode Magazine (nowadays called The Optimist) of October 2009, nº 120 titled Let The Immigrants Come In of Nathalie Rothschild. (Originally published in www.spiked-online.com. She writes about Jason Riley (then commentator of The Wall Street Journal) and his book Let Them In: The Case For Open Borders. In his book Riley quotes the economist Thomas Sowell. And that quote was decisive for me. It can be done, one hectare per family. I quote from the article:

‘As the economist Thomas Sowell has noted, “In reality, the entire population of the world today could be housed in the state of Texas, in single-story, single-family houses – four people to a house – and with a typical yard around each home”. Don’t believe him? Do the math: 7,438,152,268,800 square feet in Texas, divided by the world population of roughly 6,600,000,000, equals 1,126 square feet per person. And in terms of population density, Texas would still be less crowded than the Bronx is today.’
Some more magic calculation with global numbers shows this:

Total surface of the earth: 510 million km2
Surface land area: 150 million km2 : 15.000.000.000 hectares
World population: 7 billion
Number of families/households (3,5 members per household): 2 billion households.

Assuming that 8.000.000.000 hectares are “unsuitable”, 7.000.000.000 hectares are suitable of which each household will be granted 1 hectare (= 2.000.000.000 hectares).

Total suitable hectares 7.000.000.000
Per household 1 hectare -/-2.000.000.000
Remaining 5.000.000.000
Total unsuitable hectares +/+8.000.000.000
Inhabited surface 13.000.000.000

This implies that there will be 130.000.000 km2 of inhabited land.

This calculation surely is an over-simplification (yes they say I’m a dreamer, and I’m not the only one) and although it is not my competence, I do believe that it’s possible: the distribution of hectares. With a benevolent and sensible government it could be implemented. It seems (so I heard via Internet) that in Russia, Poetin is doing this on a small scale (and I don’t know his intention).

www.froot.nl

www.froot.nl

Imagine: nobody living in apartments, enough water and food, clean air to breath and space to create, together with nature. To me those are the ingredients for a happy life.

There is only one small obstacle: the word economy that insists on growing … and there is an end to everything. And with that end, a new beginning comes into existence.

[:]

Voor een moeder zonder kind

Voor een moeder zonder kind ...

Soms lees ik dingen die blijven hangen. Zoals bovenstaande zin die een tijdje geleden door @domineerolinka (dominee Rolinka Klein Kranenburg) werd getweet. Waarom die bleef hangen? Misschien omdat ik er zelf nooit over had nagedacht? Dus mijn eerste reactie was: natuurlijk niet, want een vrouw zonder kind is geen moeder. Ik schrok van die reactie, slikte hem in en toen zat ie in mijn maag. Onverteerbaar. En als iets onverteerbaar is dan kan ik niet anders dan het aandacht geven.

Eerst op internet gezocht naar Sara van Gennip van wie de zin afkomstig is en las een stuk uit Godenzonen. Haar woorden raakten mij. Zoals de ene zin.

Mijn eerste reactie deed me schrikken omdat die zonder nadenken er was en voortkwam uit algemene afspraken waarop onze samenleving is gebouwd. En de afspraak dat een vrouw pas moeder heet als zij een kind heeft, is daar eentje van.

En dat is niet waar! Daarom is een ander woord nog nooit bedacht. Het is niet nodig want:

Iedere vrouw is moeder. Ook zonder kind.

Een vrouw – met of zonder kind – is van nature een bindende en stuwende kracht. Haar zinvol, gedisciplineerd handelen dat voortkomt uit oer wijsheid is gericht op behoud en verbeteren van de aardse samenleving, op het voeden van haar omgeving met het goede – letterlijk en figuurlijk. Ze inspireert tot het streven naar innerlijke vrede en gezondheid opdat het menselijk ras overleeft.

Onvoorwaardelijk de mensheid dienen zit in de genen van de vrouw. De eeuwen hebben dat dienen weliswaar niet veel goed gedaan. Het kwam terecht (en zit daar vaak nog steeds) in het hokje ondergeschikt en minderwaardig. Blij toe dat de emancipatie tot leven kwam en dat het haar doel heeft gediend.

Dat onze samenleving nu helemaal op hol is geslagen doordat het verzopen is in de materie heeft veel gevolgen. Eentje daarvan is dat de vrouw zichzelf anders ziet dan wie ze is. Om zichzelf vrij te vechten en gelijk te stellen aan de man – gevolg van de emancipatie – heeft ze haar rol als verbinder ingeruild voor een meer mannelijke, ego-gedreven houding. De vrouw wil aandacht en lijkt met die houding te zeggen: “kijk mij nou vrouw zijn en moeder worden”. Het zwanger zijn krijgt als gevolg daarvan iets exclusiefs. De buik met uitpuilende navel is prominent aanwezig in het straatbeeld. En als het kind dan is geboren, verschuift de aandacht van moeder naar kind, het kind is heilig en de moeder denkt dat ook te zijn. Verwarring compleet. Bij de ouders en kinderen.

De tijd waarin wij leven vraagt om met verve verbinding te maken met ons zelf en om gedisciplineerd handelen. Het is nu echt zaak om een stap verder te gaan dan de nuttige emancipatie van de vorige eeuw. Een extra mijl zou er gelopen moeten worden in de richting van het VROUW ZIJN. Wanneer 51% van de vrouwen dat zou doen – haar eigen waarde zou kunnen zien, voelen, ervaren, koesteren en uitdragen – zou de aarde vrede kennen.

En weet je? HET KAN!

Want iedere vrouw is moeder. Ze is eeuwig zwanger van

oer wijsheid. Nu moet het nog geboren worden.

Page 1 of 3

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: