Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Tag: 2017

Allemaal idee-fixe

Schapen die niet schrikken vind ik vreemde kostgangers

Kijk ze kijken. Ik kwam de hoek om gewandeld en zij tilden heel kalmpjes hun koppen op. Ze bewogen nauwelijks. Ze deden niets behalve mij met verwonderde ogen aankijken. Zelfs teckel Koos van den Buxushaege die naast me stond kon hen niet deren.

Schapen die niet schrikken vind ik vreemde kostgangers. Ze moeten wegrennen onder luid gerinkel van hun bellen.

Ha … een idee-fixe! En wel deze: schapen zijn vluchtdieren dus moeten ze bij het zien van mensen wegrennen.

De rest van de wandeling liet het me niet los. Want is dat niet wat wij mensen de hele dag doen? Waanvoorstellingen maken over gebeurtenissen en over onze medemensen. Om houvast te hebben in het leven. Zekerheid te vergaren. Bijgeloof te scheppen om onze angsten te sussen. Alles buiten onszelf in plaats van binnen onszelf. We zijn onafgebroken druk. We willen de hele wereld onder controle hebben en vergeten daarbij dat we zelf bestaan. Meegesleept in de waan van de dag is er geen ogenblik dat we met onszelf zitten. In ieder geval: niet genoeg ogenblikken. Anders zouden niet zoveel mensen de weg kwijt zijn.

Volgens mij is nu toch echt de tijd aangebroken om in ieder geval een beginnetje te maken met het ontdekken en waarderen van onszelf. Als mens op deze aarde. Zonder de poespas van het doen om waardering te krijgen. Van de ander. Maar wel met een gerichte zoektocht naar binnen toe met als doel te leren begrijpen wat er in je hoofd allemaal wordt gedacht en welke emoties dat oproept.

Want als je begrijpt hoe jouw hoofd werkt dan is een tevreden leven een fluitje van een cent.

Toen ik ooit ontdekte dat ik helemaal zelf in de hand heb welke gedachte ik geloof en als houvast gebruik, veranderde mijn wereld instant. Het heeft heel wat inspanning, pijn en discipline gekost om consequent gedachten te “ondervragen” die mijn leven ongemakkelijk maakten. En dat kost het – hoewel in mindere mate – nog steeds. Het gebeurt nu automatisch. Zoals bij het zien van de schapen. Ieder idee-fixe kan mij iets vertellen over mezelf.


Hoe beter ik mezelf begrijp, hoe makkelijker ik in de wereld pas en hoe minder het nodig is om de wereld te begrijpen. Want dat laatste is allemaal interpretatie, allemaal idee-fixe.


Was in 2016 de verkiezing van Donald Trump niet het allermooiste voorbeeld hiervan? Toen kwam er pas naar buiten dat bijna niemand iets van de wereld begrijpt. Waarom? Omdat de kudde comateuze mensen zekerheden zoekt bij regeringen en economieën. Marionetten. Lichamen die geregeerd worden door de materie en waarvan de geest slaapt. Ze zien eruit als de schapen op deze foto.

Verandering is lastig. Het is makkelijker om gedisciplineerd verslaafd te zijn aan drugs (zoals “spullen”) dan gedisciplineerd met regelmaat stil te zitten. Wie wil nu zijn zogenaamde zekerheden kwijt. Wie zou je nog zijn, waar zou je nog over kunnen praten als je geen angstig slachtoffer meer bent en wel een mens in al zijn kracht?

Zou de mens zichzelf kennen dan kan hij niet anders dan met gelijkgestemden het leven invulling geven wetend dat de aarde dat prachtige leven mogelijk maakt. De aarde is er “gewoon”. Net als de dieren. En wij mensen kunnen ons door deze gaven compleet ontwikkelen met behulp van geest die we “gewoon” hebben. Een zegening … die zo groot is dat hij nog niet gezien kan worden in al zijn grootsheid.

Mijn opdracht voor 2017 is:

Ik zet al mijn discipline in om te leven volgens de natuurwetten en om mijn denken te scherpen. Dan doet geest als vanzelf van zich spreken.

 

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Nog één wandeling

Mijn laatste wandeling van 2016. Vlak voor de zon achter Marvão verdwijnt. En ook nu weer sta ik versteld over de schoonheid van het landschap waarin ik verblijf. Het geluk zit op mijn schouder. Gewoon omdat ik ruimte heb gemaakt. Ik kan een lachje niet onderdrukken.

Wat ik jullie wens voor 2017? Dat er ruimte komt op jullie schouders. Dat er eerst van alles af mag glijden en dat er dan ineens iets anders op zit. En dat je dat op een dag bemerkt. Voor 100%. Met je hele lijf en leden.

 

 

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: