Regels

Wat hebben mensen toch een hoop regels nodig om een maatschappij te laten functioneren. Dat valt me op nu de wereld sinds een jaar op zijn kop staat. Er zijn er heel wat bij gekomen. Ze worden opgelegd voor het goede. Voor het betere. Om de mensen veilig te houden en tevreden. Want wat gebeurt er als de mens in het stadium van ontevredenheid raakt? Precies, dat wat je nu ziet gebeuren.

Als ik dan bedenk dat de mens niet iets anders is dan de natuur waar alles gaat zoals het gaat. Zonder haperingen. Zonder regels opgelegd van bovenaf. Zelfs niet na een aardbeving die er net als de Covid gewoon ineens is. De eerste schokjes zijn een aankondiging van iets dat niet meer te houden is. En is de grote klap geweest dan gaat alles gewoon weer door en door en door. Een gele bloem wordt niet ineens rood en een krokusje verandert niet in een hyacint. Die blijven wie ze zijn. Niets heeft invloed op de voortgang van de natuur.

Zou het een innerlijk kompas zijn dat verankerd zit in al die bloemen en planten en de dieren en dat voor de continuïteit zorgt?

Als dat zo is, dan is het logisch dat de mensen ook zo’n kompas hebben. De dieren hebben het in ieder geval wel. Hoe weet een ooievaar anders dat hij ieder jaar bij mij moet zijn om een partner te zoeken en een nest moet bouwen voor zijn gezin? Dat heeft niemand hem verteld.

Ik weet zeker dat de mensen ook zo’n innerlijk kompas hebben. Maar wij hebben nog iets dat planten en dieren niet hebben en dat het innerlijk kompas verlamt. Wij kunnen oordelen en dat vermogen gebruiken we niet waar het voor bedoeld is. Wij hebben heel veel meningen. Wij oordelen over de anderen die iets hebben dat wij niet hebben of over het feit dat wij iets hebben en niet kwijt willen raken en zeker niet aan de anderen. Angst is onze drijfveer geworden. Angst om minder te zijn dan de ander. Angst voor verlies van spullen. Eigenlijk worden we aangestuurd door de materie, door alles wat met geld te maken heeft. Het materiële is de zingeving geworden. Aan onze kant van de aarde is het hoogst haalbare de blingblingluxe en die zorgt met al haar metalen voor de desoriëntatie van het kompas. Materie is de religie geworden. Wij geloven er heilig in. Het vervelende is dat wij de spelregels voor het kunnen hebben van meer, niet bepalen. Dat doet een groepje andere mensen. Die weten precies wat ze moeten doen om anderen hard te laten werken en hoeveel ze moeten afdragen voor de gemeenschap en hoeveel de harde werker mag overhouden om tevreden te blijven. De minister-president als paus en zijn ministers als kardinalen. De kerken zijn leeg, de winkels overvol.

Dus als de overheid meer regels verzint om het geld rond te blijven pompen of om geld bij te drukken dan blijft iedereen tevreden. Maar zodra brood en spelen ophouden en de vrijheid wordt beperkt ontstaat er onrust. Alle vermaak weg. Wat nu? Wat moet ik doen? Wat moet ik in mijn eentje?

Nou, van alles. Je bent erop gemaakt om zelf zin te geven aan je leven alleen weet je niet meer hoe omdat je zo gehersenspoeld bent door de geweldig georkestreerde wereldwijde marketing van het individu en al het andere dat overbodig is voor een zinvol leven.

Het goede nieuws is dat het kompas er nog steeds zit. Diep van binnen. Kijk maar eens naar een bloem en vergeet heel even alles wat met geld te maken heeft. Wat zie je? Wat voel je? Ik beloof je dat het innerlijk kompas voelbaar is. Wanneer je dagelijks oefent door naar de natuur te kijken herstel je het contact en daarmee groeit ook de verloren gegane gemeenschapszin want het innerlijk kompas is ook een moreel kompas.

De enige regel die ik mezelf opleg is me gedurig te trainen in het volgen van mijn innerlijk kompas bij alles wat ik doe. Het geeft mij regelmatig een gevoel van tevredenheid. En al die regels? Wie weet zijn die in de toekomst – na het afkicken van de materiële verslavingen – niet meer nodig en is er natuurlijke continuïteit.

7 thoughts on “Regels”

  1. Een waardevolle bijdrage in de strijd tegen de ontluistering van onze samenleving. We denken alles, zelfs de natuur naar onze hand te kunnen zetten. Hoogmoed ten top. De Natuur heeft ons helemaal niet nodig, de natuur kan gemakkelijk zonder ons, beter zelfs, want wij zijn uiterst destructief. Omgekeerd zijn wij zonder natuur machteloos. We hebben nog een lange weg te gaan.
    ‘Weet een roos wanneer zij nog een knop is dat zij ooit een mooie bloem zal worden?’ Geef het wonder een kans een wonder te zijn.

  2. Wat een prachtig verhaal weer. Wij doen er alles aan om alleen voor onszelf te zorgen.
    De natuur gaat heel snel achteruit. Hoe kunnen we dit stoppen?

    1. Goede vraag Marty. Misschien door terug te gaan naar waar het leven over gaat. De mens is de natuur en als die goed voor zichzelf zorgt, in contact staat met zijn moreel kompas, dan zorgt de mens automatisch voor zijn habitat, de aarde, de natuur. Er is een lange weg te gaan. Eerst een stapje terug. XX

  3. het is heel dubbel met regels. als je geen enkele regels hebt raakt men verward en leunt men teveel op dingen en mensen. kinderen vinden het erg prettig om vastigheid te hebben. iets dat zeker is. iets dat blijft. en dan later, als ze ouder zijn zoals wij, raken ze bekneld door die regels. dan worden er ellebogen gebruikt. wil men vrij zijn. ontdekken wat er te ontdekken valt. het is vreemd met regels, heb ik altijd gezien als een paradox.

    1. Ja Karin ik geloof heilig in de drie R’en. Rust, Reinheid en Regelmatig. Dat is lijfsbehoud in de wereld. Dus regels zijn belangrijk. Als kind worden ze van buitenaf opgelegd. Als volwassene komen regels van binnenuit als het goed is en dat heeft volgens mij met dat kompas te maken. Je weet van binnen wat goed is. Maar mensen zijn mensen … en daar ben ik eentje van.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.