Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Page 3 of 69

Uithangbord

IMG_2947 kopie

Het is gelukt. Na twee jaar staat mijn studio erop! G7. Kijk maar: Yoga Studio Marvão.

Toen ik daar begon was dit lijstje niet compleet. Het hele bord was na een tijdje verdwenen. Het frame stond er wat armoedig bij. Zo armoedig dat ze tijdens Kerstmis een armetierig kerstboompje erin hadden geplaatst met wat lichtjes. Om de entree wat op te vrolijken. Dat hielp in mijn ogen niet.

Wanneer je deze foto ziet denk je misschien ook: jeetje, grijze lucht, een oude auto op de achtergrond en een grote garagedeur. Het klopt helemaal wat je ziet. De entree zie je niet. Die zit links. Mooie grote glazen schuifdeuren, een immense ontvangsthal en een trap naar de eerste etage. Daar is mijn studio naast de kapper, de tandarts en de privé-kliniek. Er is ook nog een flexwerkplek met alles erop en eraan en een bedrijf dat land onderhoudt en tuinen aanlegt.

Beneden zit de wasvrouw, de schoonheidsspecialiste, een bar annex pizzeria en de vrouwelijke manager van het gebouw. Er is een grote vergaderruimte en het kantoor van de grootste aannemer van ons dorp. Dan zijn er nog meerdere paviljoens zoals ze dat hier noemen met garages waar auto’s worden gerepareerd, een bierbrouwer, een bedrijf dat bouwmaterialen verkoopt en een bedrijf die daar de opslag heeft van producten, conserven uit de streek.

Meer divers wordt het niet. Het is altijd gezellig, er is altijd tijd voor een praatje of een koffie of een biertje. En dat er op zondag als ik in de ochtend meditatieles geef, een van de monteurs toch in zijn garage aan de slag gaat, beschouw ik dat als de beste uitdaging om te leren mediteren.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

Verras jezelf!

522E316C-4C45-49F9-AF7C-0930E4FFFE42 kopie

[Engels]  [português]

Heb je al lang de wens om eens deel te nemen aan een Retreat?

Misschien uit nieuwsgierigheid? Misschien om tot rust te komen of, wie weet om nieuwe wegen te ontdekken en jezelf in een ander licht te zien?

Retreat staat voor retraite. Je gaat je een aantal dagen terug trekken uit je normale leven.

Je gaat naar een andere plekken en doet die dagen van alles dat je normaal niet doet. Dat schept afstand tot je normale leven waardoor je beter kunt zien waar je staat. Er zijn vele soorten retreats. Mediteren in stilte, yoga en meditatie, er zijn psychotherapeutische retreats en in dit geval kun je kennis maken met Taijiquan (Tai Chi Chuan) of je daarin verder bekwamen.

Taiji is een bewegingsleer die de algehele gezondheid bevordert en komt uit China. Het is ontstaan op een stroom met Chinese vechtsporten als Kung Fu en Qi Gong. Het prettige van Taiji is dat je het overal kunt doen en liefst buiten, dat je geen matje nodig hebt of andere attributen, wel een plek om te staan met een beetje ruimte om de vorm (zie hieronder) uit te voeren.

Taiji wordt onderwezen als vorm. Een vorm bestaat uit bewegingen die een begin en een einde kennen en vloeiend in elkaar overgaan. Zo’n vorm wordt vertraagd uitgevoerd. In ieder detail. Denk hierbij aan hoe je voeten neerzet, hoe je je benen gebruikt, waar het gewicht van je lichaam is, het armenwerk, hoe je je ogen gebruikt, je ademhaling; kortom eigenlijk word je je bewust gemaakt van het functioneren van je lichaam en geest.

Omdat deze bewegingskunst wordt onderwezen van meester op leerling en de leerling later zelf meester wordt, bestaan er net zoveel vormen als meesters. Dat kan nogal eens tot verwarring leiden zeker als je YouTube filmpjes gaat bekijken. Laat je niet ontmoedigen door deze filmpjes.

De retreat die ik samen met Eduardo Salvador organiseer vindt plaats in de Alto Alentejo in Portugal. Een streek waar je normaal gesproken niet zo snel komt. We logeren in Guesthouse Trainspot in Beirã, de oude herberg van het treinstation waar in 2010 de laatste trein reed. Beirã ligt midden in het beschermde natuurpark Serra de São Mamede en aan de voet van vestingstad Marvão. De lessen worden gegeven door Rene Goris uit Amsterdam.

Wanneer je komt, zul je een unieke ervaring hebben. De schoonheid van de ongerepte natuur, de immense stilte, het Portugese landleven, de ervaren Rene, de goede verzorging zullen daarvoor zorgen.

Voor de prijs hoef je het niet te laten (€ 595 inclusief logies, lessen en maaltijden). Je hoeft alleen nog een ticket te kopen naar Lissabon en zorgen dat je daar op dinsdag 7 mei rond 16:00 uur staat. Er staat een busje om alle deelnemers naar Beirã te brengen via prachtige wegen door de binnenlanden van Portugal.
Woon je in de buurt en slaap je thuis, dan betaal je € 395.

Stel dat je je inschrijft voor deze retreat. Dan kun je er zeker van zijn dat je veel nieuws leert, dat niets meer is wat het lijkt te zijn en dat je een nieuwe kijk op je leven krijgt. En vooral dat laatste betekent dat je verder kunt groeien.

Heb je vragen, neem dan contact met mij op of schrijf je rechtstreeks in via de website van Alentejo Retreats . Daar kun je ook de aanbetaling doen.

Een paar dagen in Alto Alentejo zijn genoeg voor een verse start. Verras jezelf!

Van-stad-naar-dorp

b01c29ac-3859-4025-a4df-7a336387e0f3

Restaurante Pau de Canela, Santo António das Areias

[português]  [English]

Voor mij bestaan er veel verschillen tussen het leven in mijn dorp hier en in mijn stad Den Haag in Holland. Hoewel ik de eerste jaren van mijn leven doorbracht op het platteland van Sicilië en Turkije, groeide ik toch uit tot een stadsmeisje; dat natuurlijk onder invloed van mijn moeder. Zij was dol op de stad en vond alles dat afgelegen was en eenzaam absoluut niet geschikt om te wonen. Het was saai en gevaarlijk. Zij zou zich nooit gewaagd hebben aan een eenzame wandeling in het bos, zelfs niet in het Haagse Bos aan de kant van het paleis van de koning. En als super gehoorzaam kind? Ik ook niet. Totdat mijn oudste zoon een hond kocht en zelf vaak op reis was. Die hond was soms weken bij ons en gewend aan het vrije leven in het bos en op het strand. Schoorvoetend heb ik mij over mijn ingeprente angst heen gezet en ben daarna niet meer opgehouden met boswandelen.

Inmiddels ben ik erachter dat ik geen stadsmens ben en wel een buitenmens. Ik hou van de rust, de stilte, de ruimte en de schoonheid van het land en de natuur. Ik zou niet meer ergens anders willen wonen. Misschien dat ik nog een keertje verhuis als ik 120 ben of zo. Naar het dorp dat op 5 minuten rijden van onze boerderij ligt. Vlakbij, dus zo eenzaam en verlaten wonen we niet. We hebben zelfs ‘overburen’ en ‘achterburen’. Dat landleven brengt het dorpse leven met zich mee met alle aspecten van een stadsleven alleen soberder. Er is een winkel, een apotheek, een bar, een kerk, een restaurant, een bejaarden- en verpleegtehuis. Er zijn twee artsen en een benzinepomp. We hebben een ware arena die een keer per jaar wordt gebruikt, een grote brandweerkazerne en ja zelfs een bedrijfsverzamelgebouw. En dat allemaal voor de regio Marvão met bij elkaar zo’n 3.000 inwoners. Mijn yogastudio is gevestigd in dat bedrijfsverzamelgebouw in het dorp dat trouwens Santo António das Areias heet en valt onder de gemeente Marvão.

Die 3.000 inwoners hebben dezelfde behoeften en zorgen als stadsmensen. Dingen als gezondheid, familieleven, liefde, gezelligheid en lekker eten spelen een grote rol en de zorgen gaan altijd over gebrek aan gezondheid en/of geld.

Het verschil met de stad is voelbaar in de tijd die de mensen voor elkaar nemen en zichtbaar in de entourage van televisie aan de muur en tl-licht. Kijk maar eens naar de foto.

Een van mijn vriendinnen Susana Maridalho organiseerde een etentje voor de yogaleerlingen van de avondklassen in het restaurant Pau de Canela in het dorp. Als entree kregen we petiscos. Heerlijke olijven, gevulde paddenstoelen en warme kaas uit de oven met kruiden. Daarna een  traditionele arroz de pato, eend met rijst. Eigenaresse Conceição kookt voor lokale begrippen op hoog niveau. En de desserts waren meer dan zoet.

Kijk nou eens de tafel rond en zie met wie ik eet!

Met linksvoor: Ana Pomba, financieel medewerker bij het bureau dat zorgt voor re-integratie van langdurig werkelozen. Zij woont in Portalegre. Naast haar Maria do Carmo Carilho. Zij heeft de beroemde worstenmakerij uit Apelhão (toch zo’n 3 kwartier rijden van mijn studio). Dan Carla Martins. Zij werkt voor een groot waterbedrijf en is verantwoordelijk voor de zuiverheid van het water in het gewest Noord-Alentejo en dat is zo groot als half Nederland. Carla zit dagen in de auto, van Portalegre naar Lissabon en verder en terug. Naast haar zie je Fernanda Mateus. Zij woont in het dorp en werkt bij het museum in Marvão. Met het mooie rode haar is Elisabete Reis die nog niet zo lang geleden een kapperszaak heeft geopend in Castelo de Vide. Daar werkt zij met natuurlijke producten. Dan zie je nog net Tânia Ramos (met bril). Zij is schoonheidsspecialiste en heeft haar zaak op de begane grond recht beneden mijn yogastudio. Heidi Dyer is de volgende. Vers uit Amerika, yoga- en dansdocente. Heidi is zich hier aan het vestigen. Een krachtige jonge vrouw die aan de weg timmert. Naast haar Zé Paulo, ook yoga leerling, ook uit de grote stad. Hij heeft een grote boerderij waar hij een groentetuin heeft volgens de principes van permacultuur. Zijn producten verkoopt hij samen met Heidi die ook hard werkt in zijn tuin, op de lokale markten. Tussen die twee bloeit wat op.
Aan de overkant zie je net het gezicht van Jacqui Hogan, Engelse. Zij woont al wat jaren hier en geeft Engelse les in Portalegre. Ze spreekt zelf goed Portugees en is van oorsprong shiatsu therapeute is.
Naast haar Susana Maridalho, de gangmaker van alles en iedereen. Ik schreef eerder over haar. Ze heeft een grote winkel Casa Moura in het dorp, heeft ontzettende veel energie en vertegenwoordigt met uitermate veel succes het merk Thermomix (hier heet het Bimby) een magistrale keukenrobot. Dan volgt Isabel Pires. Zij is medewerker, receptioniste bij het gemeentehuis. De lege stoel is van Lina da Paz ook van grote stad naar platteland, die was net even opgestaan. Lina heeft Guesthouse Trainspot in Beirã. Aan mijn andere kant zit Marília Ribeiro. Zij werkt net als Ana Pomba bij het re-integratie kantoor van de gemeente Portalegre en begeleid de mensen naar een nieuw leven. Van haar hand verscheen een paar weken geleden een boek met de titel: Mulheres, Trabalho e Alentejo. Levensverhalen van de hardwerkende vrouwen van deze streek. Vrouwen met wie je ‘paarden kunt stelen’. Indrukwekkend. Naast Marília zit Helena Pinadas. Geboren en getogen in Santo António das Areias. Haar ouders hebben een bar in het dorp en zelf werkt zij in het verpleegtehuis als administratief medewerker. Wie je óók niet ziet is de fotografe Paula Cristina Costa. Nog eentjes van grote stad naar platteland. Met haar man Nuno heeft zij een grote naturistencamping Quinta do Maral  , zeer in trek bij Nederlanders. Het terrein ligt prachtig daar aan de voet van Marvão.

Niet alle yogadeelnemers konden erbij zijn. En er komt zeker een volgende keer. Ik heb het goed en ben dankbaar voor alles dat mij omringt. De natuur en de mensen. Ze laten mij weten wie ik ben.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Het verschil tussen Koos en mij

Gisteren las ik bij mijn ontbijt een artikel over meditatie. Dat is niets bijzonders. Voor mij. Zeker nu er zoveel wetenschappelijke onderzoeken worden gedaan naar de effecten van meditatie op het brein. Want ik weet dat meditatie werkt op de conditie van lichaam en geest. Uit ervaring. Uitleggen kan ik het niet dus blijf ik met vragen zitten waarvan ik de antwoorden hoop te vinden in boeken of artikelen.

Ik las een – voor mij – nieuw werkwoord: catastrophize. In het Nederlands bestaat het niet (tenminste, niet in de Van Dale). Ik zou het vertalen als “in catastrofen denken”. Een continu stroom van gedachten over alles dat mis kan gaan in het leven. Van het missen van de bus, iets dat je vergeten bent te doen, tot een aanslag of een oorlog in je leven of zelfs de dood. Specifiek die gedachten worden geproduceerd door een bepaald deel van je brein (ook wel je apenbrein genoemd) en die komen opzetten (want dat lijken gedachten te doen, die zijn er ineens) zodra je gaat stilzitten om in meditatie te gaan. Dat apenbrein klets de hele dag en als je stilzit, kun je het goed horen. En niet alleen als je begint met niks doen. Ook als je ’s ochtends wakker wordt en nog in een twilight zone zit. Soms merk ik, vooral bij verblijf in die overgangszone, dat er doemgedachten verschijnen en vraag me altijd af waarom dat is. In de werkelijkheid is er helemaal niets aan de hand en toch … .

Tegenwoordig ben ik me er bewust van en dat alleen al activeert weer andere delen van mijn brein waardoor de aap in mijn hoofd naar de achtergrond verdwijnt. Net zo snel als de catastrofes komen opzetten, verdwijnen ze dan weer. Het langdurig of in ieder geval regelmatig trainen van je brein heeft zoveel voordelen dat iedere tien minuten die je dagelijks in stilte doorbrengt een grote winst opleveren. Zelfs zoveel winst dat je meer en meer empathie voor jezelf ontwikkelt en minder streng oordeelt over jezelf, de ander en de wereld. Het gevolg is een helder hoofd en een lichter leven.

De rest van de dag ben ik op het land geweest, heb ik meer zaadjes gezaaid voor de moestuin en nieuwe kussens gemaakt voor twee bankjes die in de tuin staan. Kortom een creatief zonovergoten dagje. Met een kopje thee keek ik na gedane arbeid om me heen en zag ineens Koos op het trappetje naar de veranda liggen.

Tja, zou een hond ook een apenbrein hebben? Zou een hond ook “catastroferen”?

Nee, echt niet. Teckel Koos al helemaal niet. Die denkt alleen aan eten. Koos lijkt trouwens de halve dag – zo niet de hele – te mediteren. Zijn empathie voor zichzelf is 100% ontwikkeld. Overdag slapen – zoals hier op het trappetje – en als het donker wordt op de omliggende terreinen de zwijnen verjagen met zijn stoere geblaf. Om daarna op de late avond lui op de bank te liggen dromen.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Page 3 of 69

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: