Het grote terras had als overkapping een door de vorige eigenaar in elkaar geknutseld raamwerk van oude, verroeste buizen, houten balken en plastic en ijzerdraad. Dat raamwerk steunde op twee enorme horizontale houten balken van uitstekende kwaliteit die weer steunden op vier verticale betonnen palen. Ook in goede staat. Vanaf de grond groeide een enorme blauwe regen die de uitzichtkant van het terras en het hele raamwerk boven het terras afsloot. Het was er donker en de betonnen vloer bezaaid met bladeren.

Blauwe regen. Ik weet nu wel waarom die zo heet. Het regent bladeren.

Als eerste, zelfs toen de verbouwing van het huis nog niet in gang was, zijn we begonnen met het weghalen van de blauwe regen en het raamwerk. Dagen later was de klus geklaard. De boel kaal. De zon op het beton. De dikke stammen van de blauwe regen nog maar 50 centimeter hoog. Het voelde als een bevrijding. Coen heeft toen deze prachtige overkapping gefabriceerd die ook nog waterdicht is. Wat een feest van licht en kleur.

“Mijn” Coen is geen knutselaar. Hij is kunstenaar.

Maar nu die blauwe regen. Die bleek het eeuwige leven te hebben. De hele zomer ben ik blijven snoeien en mopperen want het enige dat hij wilde was weer de kopse kant dicht maken en de overkapping. Alleen had hij geen goed houvast meer. Expres weggehaald in de hoop dat hij zou verdwijnen. Ik wilde de blauwe regen niet. Uitgraven was geen optie, daarvoor was de plant al te gehecht aan ons stukje aarde. Maar ik – de eigenaar van dit terrein – wilde hem echt niet. Maar ja, heb ik wat te willen?

De herfst en winter kwamen en gingen voorbij. De lente ontvouwde zich in volle glorie en zo ook de blauwe regen. Die bleef ondanks zijn lijden, groeien. Dat gaf mij te denken.

Hij nam geen afscheid van de plek waar hij geboren was. Ondanks de weinige liefde die hij van mij ontving. Hij deed doodgemoedereerd opnieuw van zich spreken en zei: “Ik kan liefhebben voor twee!” Meer Portugees wordt het niet. Het lijden en liefhebben ineen, verzuchtte ik. Amar pelos dois, zong de onoverwinnelijke Salvador Sobral op het Songfestival. En toen gebeurde het. Ik voelde dat het gedrag van de eigenwijze blauwe regen die zoveel had moet lijden, mij uitnodigde tot liefhebben.

Ik heb natuurlijk eerst mijn spijt betuigd over de harde aanpak en beloofd dat hij mocht blijven. Voor zolang hij dat wil. En met die belofte verscheen de oplossing.

Daags daarna liep ik bij de Agriloja, een groot bedrijf waar tuinspullen worden verkocht. En daar viel mijn oog op die klimrekken. Hop, in mijn kar. Ik zag het helemaal voor me. Twee klimrekken op afstand van elkaar. Zo blijft het uitzicht, kan hij groeien en bloeien – binnen mijn perken dat dan weer wel – en zijn wij beschut tegen de late middagzon want die oplossing had ik nog niet gevonden.

Liefhebben voor twee. Dat te voelen en ervaren in iedere cel, heeft mijn wereld opnieuw veranderd. Door die volhouder heb ik een nog mooier – want gekaderd – uitzicht op het leven, is er schaduw en de regen straks weer blauw.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag, een initiatief van Karin Ramaker.