De ziekte stress

De hoofdrol in mijn leven wordt sinds een paar maanden opnieuw gespeeld door het menselijk lichaam. He begint me op te vallen. Voor de Foto op Dinsdag kon ik ook niets anders verzinnen dan dat. De oorzaak zit hem in een snelgroeiende yogapraktijk. Net zo onverwacht als een blikseminslag bij heldere hemel. Het begon eigenlijk als een lesje yoga voor wat vrienden en inmiddels is het serious business met vijf lessen (totaal zo’n vijftig leerlingen) in de week waarvan twee in Portalegre op de hogeschool aldaar.

Als ik me dan bedenk dat ik de afgelopen vijf jaar in Nederland alleen maar tijd had om hard te werken in een stressvolle baan in prachtig bedrijf om onze kop boven water te houden en yoga vroeg in de ochtend een miniem rolletje speelde op de achtergrond.

Ik doe blijkbaar die dingen zo in mijn leven. Alles of niets. Anders kan ik het naar mijn gevoel niet goed doen.

Sinds 1975 geef ik les na een degelijke opleiding. Best lang dus. Met tussenpozen. En iedere keer alsof de duvel er mee speelde werd ik van mijn mat getrokken. Zodra een praktijk bloeide moest ik opgeven door allerlei omstandigheden (die ik achteraf onbewust zelf had gecreëerd). Pijnlijke knieën (volgens de artsen moest ik ophouden met yoga en zou ik nooit meer normaal kunnen lopen), verhuizingen en dat soort zaken. En iedere keer keerde ik weer terug op mijn matje. En iedere keer kwamen daar vele matjes bij.

Ik moet zeggen dat het opdoen van al die levenservaring (pfff …) tussen de yogapraktijken me nu voorkomt als noodzakelijk voor mijn zelfontwikkeling. En die had ik op mijn mat niet kunnen opdoen. Dat is me nu wel heel duidelijk. Iedere keer liep ik tegen de lamp en nam ik een stukje licht mee. (Ik weet niet meer van wie die uitspraak is). En nu is het weer tijd voor dat matje. Alles is altijd een begin toch? Afwachten of ik er nu wel op mag blijven zitten want ik ben blijkbaar nooit uitgeleerd.

Wat me nog het meest verrast is dat het lesgeven in mijn bloed zit. Het gemak waarmee ik dat doe, maakt dat ik van binnen glimlach. Het is alsof een eindeloos innerlijk vertrouwen mij doet bewegen. Was al mijn werk maar zo vloeiend en makkelijk geweest, mijmer ik wel eens.

Maar goed, daar ging deze blog niet over. Ineens leer ik het menselijk lichaam nog beter kennen. Het is alsof ik nu onder de huid zit – zeg maar een niveautje dieper dan met de ogen waarneembaar – en voel en zie in al die spieren en bewegingen de ziekte stress. Werkelijk waar. Dat is een ziekte! Zelfs hier op het platteland. Mijn eigen vastgeroeste stress van de afgelopen jaren – misschien wel van heel mijn leven – is snel aan het slijten, maar ja, ik yoga en mediteer nu iedere dag. Zonder stress. Nu nog bij de deelnemers.

Echt, je kunt wel hardlopen, wandelen, extreme sporten doen, die stress gaat vanuit je denken in je cellen zitten en gaat niet zomaar weg en lenig zijn en stilzitten zeggen ook niets over je stressniveau. Hooguit de blessures. Dus het denken speelt eigenlijk de hoofdrol. Ook in mijn lessen. Hoewel ik het niet zo benoem.

En na de les, gaat iedereen met een stille glimlach om de mond zijn weg. Hoe mooi kan het leven zijn?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Foto op Dinsdag, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.