Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Open deur

Ik zie een donkere hal met oude, geometrische plavuizen op de vloer. Zodra mijn ogen gewend zijn aan het duister, wordt een brede trap zichtbaar met treden van graniet en een smeedijzeren met krullen gedecoreerde trapleuning. Er staat een grote plant links van de trap. Is het niet te donker voor een plant? Blijkbaar niet. Hij staat er en halverwege de trap is een raam. Het volle daglicht wordt gefilterd door het glas-in-lood. Het is er brandschoon. Als ik stemmen hoor trek ik mijn hoofd terug uit de kier. Het is een privéhuis. Vroeger een paleisje van een edelman en nu – vermoed ik – is het opgedeeld in ruime appartementen.

De deur alleen al vind ik prachtig en wanneer je door het stadje Valencia de Alcántara dwaalt kom je meer van dit soort deuren tegen. Maar op een kier staan ze zelden.

Voor mij onbekende, gesloten deuren die toegang bieden tot huizen of tot kamers doen mij regelmatig stilstaan bij de deuren die ik zelf nog niet heb geopend. Die nog wachten op het juiste moment. Gelukkig staan er heel veel deuren op een kier – in die vertrekken heb ik alles al opgeruimd en is het brandschoon. En een deur die mij intrigeert zie ik als een uitnodiging om dezelfde dag nog een oefening te doen om te kijken wat er nog verborgen ligt voor en over mij.

Want ja, mijn motto voor een prettig leven blijft toch:

Ken uzelve! en daar moet je wel wat voor doen.

Toen ik vandaag deze deur zag, wist ik meteen dat ik die oefening met jullie zou gaan delen. Het gaat hier over een onderzoekje. Je hoeft niets te doen, alleen maar te kijken en er later over na te denken. Zie het als een moment van rust. Van stilzitten. Van contemplatie of meditatie.

Ga makkelijk zitten, volg je adem een tijdje en word je bewust van je lichaam in de ruimte waar je bent.

Check even je voeten. Ben je in contact met grond?

Zodra dat allemaal is gedaan stel je je een gang voor met deuren. Sommige deuren staan op een kier of open – hier heb je al opgeruimd. Anderen zijn nog gesloten.

Er kunnen bordjes op de deuren staan met een indicatie van wat er zich in die kamer bevindt (meestal is het de omschrijving van een emotie). Als dat bij jou zo is, neem je wat je leest eerst goed in je op.

Dan open je het luikje dat iedere deur heeft. Achter het luikje zit dubbeldik glas, niets kan jou raken, je bent volledig veilig waar je staat. Neem dat wat je ziet, goed in je op (zodat je je het na de meditatie kunt herinneren). Wat je ziet, kunnen herinneringen zijn die je hebt verdrongen. Het kunnen ook allegorische voorstellingen zijn, die je later als een rebus moet ontcijferen.

Neem er de tijd voor; je hoeft niet alle luikjes in één keer te openen! Je kunt er één per meditatie doen.

Het hoeven geen schokkende beelden te zijn – het kunnen gewoon dingen zijn waar je nog niet genoeg aandacht aan hebt besteed. Dingen die “uit de kast” mogen komen.

Bijvoorbeeld:
Zie je jezelf als kind ergens verstopt zitten? Zonder traumatische redenen … Dan kan dat betekenen dat je ooit je eigen kracht hebt weggegeven/weggestopt. In zo’n geval kun je veilig de deur wagenwijd opengooien en bijvoorbeeld je jongere zelf in je armen sluiten en kracht/licht geven of met je meenemen. Het is belangrijk dat alle delen van jezelf – ook je kindgeest – weer worden opgenomen in je grotere zelf.

Altijd belangrijk om te weten: Als het wel trauma’s zijn die je ziet en waar je op dat moment niets aan kunt dan wel wilt doen, kom dan terug uit meditatie en overweeg hiervoor een professioneel psychotherapeut te raadplegen.

Ik heb in mijn eentje heel wat deuren opengeschopt. Soms voorzichtig. Soms onvoorzichtig. En het uiteindelijke resultaat was altijd goed.

Daarom wordt ik altijd blij van een deur die “aan” staan, zoals de Twentenaar zegt.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

A room of one’s own (deel 2 van een nog onbekend aantal delen)

Next

Shoppen

3 Comments

  1. Heel mooi geschreven. Inclusief een cadeau in de vorm van de meditatie oefening. Dankjewel.

  2. Heb ooit een korte NLP (neuro linguistic practice) oefening gedaan (met een professional) ik moest telkens een stap naar achter (verleden in) en kijken bij elke stap wat ik zag. Dat was een gekke gewaarwording. Doet me denken aan wat je schrijft.

    • Er zijn vele manieren om terug te kijken. NLP werkt met de tijdlijn. Ik vind de deuren een mooie oefening omdat een deur iets van alle dag is. Dus het kan altijd opvallen, of niet.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: