Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Op de fiets

1952, Den Haag, Schenkweg. Mijn moeder Els, ik voorop, Patricia achterop en mijn vader Kees die met ons gaat fietsen maakt de foto.

[English]  [português]

Een fiets met twee kinderzitjes was de normaalste zaak van de wereld. Vroeger. In Nederland. Eentje voor. Voor de jongste. En, eentje achter. Voor de oudste. Waar je als oudste altijd voorop mocht zitten werd je toch mooi van deze plaats weggepromoveerd zodra de tweede kon zitten. Dat was namelijk voor grote kinderen. Daar moest je als oudste dan blij mee zijn. Met als uitzicht de rug van je moeder of van je vader.

Nu ik dit zo schrijf zou dat ook zomaar wel eens een kindertraumaatje extra kunnen zijn. Ik weet het niet. Eerst staan de eerstgeborenen hun unieke plaats af aan een tweede en dan worden ze later nog eens naar achteren gezet.

Maar ik ben de jongste en heb daar dus geen last van. Als jongste heb ik heel andere problemen om te tackelen. En daar gaan we het nu niet over hebben.

Sinds hier een nieuw bedrijfje is gestart dat railbikes verhuurt om het in onbruik geraakte spoor op en neer te fietsen – als plezierig uitstapje – word ik geconfronteerd met een herinnering van heel andere orde. Ook hier is – zoals in de hele wereld – bekend dat Hollanders fietsers zijn en aangezien ook ik uit Nederland kom, denken de Portugezen dat ik fietsen leuk vind.

Toen mijn jongens klein waren, leg ik hun dan geduldig uit, toen fietste ik alles. Verplicht. Door weer en wind. Niet alleen met twee kinderen aan boord maar ook nog met alle boodschappen. Dagelijks.

Van supermarkten en tweede auto was nog niet echt sprake. Wel van de kruidenier, slager en groenteboer op de hoek. Ik heb in die jaren alle straten van Den Haag wel doorkruist.

Mijn stratenkennis was zo goed als die van de klassieke taxichauffeur. Zeker toen kinderen nog allemaal bij elkaar in de straat gingen spelen. Halen en brengen was aan de orde van de dag. Of het nou stormde, regende of niet. Ik heb voor mijn gevoel mijn knieën daarmee stuk gefietst. Of dat waar is? Ik weet het niet. Ik denk van wel. Tegen de tijd dat de jongens alles zelf konden fietsen toen ze zo’n negen jaar oud waren en zelf ook naar de sportclub konden gaan, ben ik opgehouden met dat zware werk en mezelf bezworen dat nooit meer te doen. Het heeft minstens vijf jaar geduurd voordat mijn knieën weer redelijk normaal functioneerden. En gelukkig is dat zo gebleven tot op de dag van vandaag. Dus fietsen is voor mij een gepasseerd station. Ik loop liever kilometers dan dat ik ooit nog een pedaal rond trap.

En dan word ik hier, in the middle of nowhere, geconfronteerd met dat oude besluit. In een land waar fietsen zo impopulair is als de fado zingen in Holland. Iedere keer leg ik weer beleefd uit dat ik een hekel heb aan fietsen. En dan komt iedereen met het advies, dat het leuk is, zo midden in de natuur en dat het niet zwaar is (hoezo niet zwaar, een vals plat omhoog gedurende een uur of zo) en dat je samen fietst. Dus de lasten zijn verdeeld.

Ik hoor de verhalen aan, zie af en toe deelnemers terugkomen en denk dan bij mezelf: echt niet!

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vorige

A Beast, Beauty & Bollocks

Volgende

Lijden is fijn

10 Comments

  1. Ja! Daar heb ik nog steeds een trauma van overgehouden! Ik ben er bijziend van geworden! Tegen die rug aankijken…hahaha! En ik herken het knieën probleem, heb ik ook. Niet zo erg als jij want ik heb geen kinderen naar school moeten peddelen.
    Echt opgehouden ben ik pas na de grote val en mijn elleboog verbrijzelde waarna een echt trauma opgelopen van de veel te hoge dosis morfine. Kon geen adem meer halen en kon ook de zuster niet roepen, noch het belletje voor de verpleegster niet vinden….. Ik dacht dat mijn laatste uurtje had geslagen toen Liesbeth kwam aangewandeld en in één oogopslag zag wat er aan de hand was en vervolgens een verpleegster erbij haalde. Ik kreeg toen zuurstof uit een slangetje en mijn leven was gered. Dankjewel Liesbeth!
    Mooie foto en verhaal Lies!

    • hahahaha! Zie je nou wel!
      Dat was wel schrikken inderdaad. Uren had ik zitten wachten voor een ingreep die een uur zou duren. Toen dacht ik en nu wil ik weten wat er aan de hand is. Toen mocht ik op de post-operation zaal waar jij als enige lag. Er klopte niets van. Goed dat die twee verpleegsters meteen wisten wat te doen.

  2. C. Verharen

    Weer een boeiend verhaal! En forget de railbike! Doe ik wel een keer met Marnix en dat landschap ken je wel…!

  3. Connie dane

    Voor mij hoeft dat fietsen ook niet meer, elke dag weer of geen weer van het bezuidenhout naar het congresgebouw waar de school was. Alleen op een warme dag zonder wind en een vlak fietspad, geen bergen en dalen. Langs de kust fietsen vond ik wel leuk voor een keertje. Hier wordt veel aan mountainbiking gedaan, de steile berg op, ik kan er niet naar kijken zonder pijn in mijn benen te voelen.

    • Fijn dat er altijd tijden aanbreken waarin dat allemaal niet meer hoeft. Ik kijk trouwens wel graag naar de grote klassiekers van wielrennen. Maar dat gaat meer over de mentaliteit van de wielrenners. De cadans waarin ze raken en het dan zo kunnen volhouden.

  4. wijbrabd rus

    Wat moet jij een scala aan onderwerpen hebben. Je verrast me weer. Boeiend om te lezen. Hoor snel wat van je. Liefs van ons

  5. Marty Verharen

    Gezellige verhaaltjes geweldig

  6. Ridzerd M. van Dijk

    Leuk om dit te lezen. Apart eigenlijk dat jij en ook je zus last van de knieën kregen van het fietsen. Ik heb mijn auto 4 jaar geleden weggedaan en sindsdien doe ik alles op de fiets. Ik vind het wel leuk en ik heb nooit last van de knieën.

    • Gelukkig maar. En in Nederland is het nu misschien beter om te fietsen dan auto te rijden. Ik ben je trouwens dankbaar voor je geweldige “Rudolf Steiner Citaten” site. Ik vind het geweldig en het nodigt uit tot verdieping.

Laat een reactie achter bij Liesbeth Steur Reactie annuleren

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: