Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Ongerustheid

Patricia (rechts) en ik.

Op de foto ben ik vier of vijf jaar en mijn grote zus Patricia vijf of zes. Wij schelen precies 14 maanden. Voor mijn moeder reden genoeg om ons als tweeling te behandelen.

Patricia heeft als volwassene (ik herken haar handschrift) ooit achterop de foto gezet: “Liesbeth wordt door grote zus gedwongen om te lachen”. Ik kijk nog eens goed. Dat zou best wel kunnen. Ik kan het me niet herinneren. Wel dat onze overgooiers groen waren en van prachtig glanzend (gemerceriseerd) katoen en de lelietjes wit. Onze truitjes waren van katoenen tricot. Dat voel ik nog. De foto is vast een schoolfoto, in de kleuterklas of zo. Het is vlak vóór ons vertrek naar Sicilië en het einde van onze basisonderwijscarrière in klassikaal verband. Daarna was er alleen nog thuisonderwijs door gebrek aan scholen op de plekken waar we woonden.

Onze ouders waren ten tijde van deze foto nog maar net zeven jaar op vrije voeten na drieënhalf jaar ‘bij de Jap te hebben gekampeerd’, zoals mijn vader dat eufemistisch uitdrukte. Zijn ervaringen waren verschrikkelijk en hij overleefde. Mijn moeder ook. De eerste keer dat ze trouwden was in 1942, drie dagen voordat de oorlog uitbrak in Azië. Ze wisten niets van wat er boven hun hoofd hing. In 1946 kwamen ze elkaar weer tegen in Singapore. Het leven en hun hoofden waren in chaos. Er volgde een scheiding, een kind bij een andere vrouw door mijn vader verwekt, een hereniging na een jaar, twee dochters (Patricia en ik) en uiteindelijk konden ze in in 1959 hertrouwen. In Turkije. waar we toen woonden. Op de ambassade. En wat er nog meer gebeurde daarvoor en daarna kun je later lezen in mijn boek met de titel Kind van de Koloniën. Want hoewel de oorlog maar drieënhalf jaar van hun lange leven(vader 84, moeder 94) in beslag had genomen  was die periode alles bepalend. Het leven had een urgentie. In de ondertoon voelde ik altijd een vleug van ongerustheid die bedekt werd met het adagium: Pluk de dag en wees blij!

Die ondertoon van ongerustheid zit in mijn genen. Inmiddels ben ik me daar bewust van en dat heeft mijn leven veranderd. Ik weet precies waar mijn twijfels, angsten en zorgen ontspruiten. Ik neem de tijd om er bij stil te staan. Geef het de ruimte, stel me de vraag of het iets met de realiteit te maken heeft en dan lost het langzaam op als suiker in warm water.

Die ongerustheid zit niet alleen in mij. Het is allesbepalend in de wereld. Iedereen hecht aan van alles behalve aan zichzelf. Ken je jezelf eigenlijk wel? Als dat zo zou zijn, zou je tevreden zijn met je leven en was er geen reden tot ongerustheid. Ongerustheid is net zo besmettelijk als een virus. Je kunt allerlei voorzorg nemen zoals je handen wassen en in je elleboog hoesten, het virus blijft toch ergens hangen en gaat slapen tot het tijd wordt om terug te keren. Zo gaat het ook met ongerustheid. Als alles veilig lijkt doen we net of het er niet is.

Wanneer ik me realiseer hoe krachtig en levensbepalend angstige ongerustheid kon zijn voor mijn leven, weet ik ook dat de wereld last heeft van dezelfde verschijnselen alleen op grotere schaal. Een massa-angst. Een massa-ongerustheid. Het woekert maar voort wanneer de essentie niet wordt aangepakt. Hoewel tot inzicht komen niet heel moeilijk is – het vereist alleen moed om de weg naar binnen te nemen – gebeurt het te weinig. Het is het meer dan waard kan ik je zeggen want zoals gezegd: de realiteit is vele malen vriendelijker en vreedzamer dan wat er in je denken gebeurt.

Vorige

De juiste vraag

Volgende

In plaats van de hug en de luchtkus

  1. Marty Verharen

    Mooi verhaal weer. Jouw onrust zie ik niet. Voel ik niet. Je lijkt in Balans.

  2. Het is mooi als je het herkent. Velen herkennen het niet bij zichzelf.

    Ongerustheid komt denk voort uit nadenken, je bent niet in het nu. Het is iets dat mogelijk gaat komen. Maar vrijwel nooit komt.

    De duiveltjes in ons hoofd.

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: