Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Normaal

Gisteren, maandag, verscheen de volgende tweet van Karin Verheij @karinloopbaan:

Een nieuwe maandag en een nieuwe #maandagquote met illustratie van Agnes Swart @Dagnespresso!

En dit was de tekst in de illustratie:

Daar waar je struikelt ligt je schat (Joseph Campbell)

Ik antwoordde: Je zou bijna wensen om weer te struikelen. Heb een mooie maandag!

Later op de dag vroeg Karin: En, hoe is je maandag?

Ik dacht bij mezelf, hoe is mijn maandag? Nou gewoon. En toch bleef ik daarbij stil staan. Wat had ik nou gedaan vandaag? Na een korte overpeinzing zag ik ineens wat ik had gedaan.

Ik antwoordde Karin: Dat is een heel verhaal. Later zal ik het je vertellen.

En dat later is nu. Luister wat er gebeurde:

Coen en ik rijden maandagochtend om 10:00 uur weg naar Évora, een van de grotere steden in de buurt, op zo’n anderhalf uur rijden. We gaan naar een auto kijken bij een tweedehands dealer. Die dealer heeft ook een zaak dichterbij in Portalegre (dat is maar een half uurtje rijden), maar juist die auto die wij willen zien staat dus in Évora. De moeite waard omdat prijs-kwaliteit van de auto er op papier goed uitziet.

Nu moet je weten dat Évora een bijzonder leuke stad is waar ik niet dagelijks kom. Dus … als ik er toch ben, waarom niet een rondje stad doen, lekker lunchen en terug naar huis? Wel, Coen heeft van te voren gezegd dat hij alleen op en neer rijdt voor die auto en verder niet. Hij houdt niet van de stad. Tot zover niets nieuws. Ik hou van autoritten en onze gesprekken zijn regelmatig interessant. Dus die drie uur vliegen om.

Het bezoek aan de dealer duurt een half uurtje. Proefgereden, auto gekocht. Terug naar huis. Inmiddels was het 12:00-12:30 uur. We stoppen ergens langs de weg, niet om te eten, wel om iets te drinken. Meestal ziet het eten er niet lekker uit, maar hier ligt een heerlijk broodje gezond. Coen wil niet eten. Hij wil naar huis.

En daar gaat ie: okay, denk ik, dan eet ik ook wel thuis. Dat is voor mij heel ‘normaal’ gedrag. Aanpassen en tot het uiterste gaan. Dat kost me geen enkele moeite. Totdat ik bij thuiskomst en na om 15:00 uur geluncht te hebben die vraag van Karin lees: En, hoe is je maandag? Ik denk na over mijn dag.

Ineens zie ik het. Ik heb me onbewust, automatisch, aangepast. Trek hebben en dan niet gaan eten omdat mijn gezelschap het niet doet. Dus daar bij dat wegrestaurant ben ik toch gestruikeld die maandag. En vond ik mijn schat. Namelijk het inzicht dat wat ik mijn leven lang als ‘normaal’ gedrag heb beschouwd, indruist tegen mij.

Mooi toch! Coen– en eigenlijk iedereen die ik tegenkom – is mijn grootste leermeester. Zonder hem, zonder jullie allemaal, geen struikelpartijen en schatten voor mijn neus.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vorige

New kid on the block

Volgende

Vooruit met de geit

  1. Marty

    Weer wat geleerd

  2. Agnes Swart

    Mooie schat en ook herkenbaar, ik pas me ook vaak onbewust aan.

  3. Mooi leermoment.
    Knap dat je het zo kan zien.

  4. JanD

    Mooi!

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: