Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Mijn Indische moeder

Photography Patricia Steur

Photography Patricia Steur

Ze ging met ease and grace. Zoals ze had geleefd. Toen ze stierf, omringd door de hele familie zat ik in het vliegtuig uit Nice waar ik een week had gewerkt. Gelukkig was tussen ons alles gezegd en besproken. Voor zover Indische mensen alles zeggen en bespreken. Ze had 94 jaar geleefd met een open geest. Het leven kwam en zij leefde het met zorgzaamheid, stoutmoedigheid en vasthoudendheid. Het achterlaten van het geliefde Indië en aankomen in dit koude kikkerland was denk ik wel de grootste beproeving in haar leven. Ze kon daar mee leven omdat ze ervan was overtuigd dat je als mens nooit meer krijgt dan je aankunt. Daarna volgde ze haar grote liefde  naar verschillende standplaatsen in de wereld. Jaarlijks verhuisden we. En als we niet binnen een jaar waren verhuisd dan werd de inrichting van het huis wel omgegooid. Liefst deed ze dat vier keer per jaar. Ze speelde tric-trac met de notabelen in de Turkse dorpen waar de hoofdstraat van zand was en op Sicilië werd gebridged om geld met de Siciliaanse vrouwen. Wij woonden zelden ergens waar de doorsnee ex-pat zich bevond. Haar zorgzaamheid gold niet alleen mijn vader, Patricia en mij. Nee. Iedereen die hulp of zorg nodig had was welkom. Van dankjewel wilde ze niets weten. Voor haar was het niet meer dan logisch om het leven van haar medemens te veraangenamen. En, het ging NOOIT OVER HAAR. Het ging altijd over de ander. Ze zei nooit “Ik hou van je”. Ze leefde het. Ze was wars van vals sentiment. Daar had ze trouwens een woord voor: apenliefde. Mam was niet het type dat in haar eentje de jungle zou intrekken maar als ze in een onbekende, bedreigende situatie kwam te zitten dan leefde ze het leven met de middelen die er waren. Haar jaren gedurende de Tweede Wereldoorlog als jongste barakhoofd in de Japanse concentratiekampen in toenmalig Nederlands-Indië zijn daar een voorbeeld van – ze was 24. De Jap had haar de taak gegeven om de bewoners van haar barak, een groep merendeels Hollandse vrouwen met hongerige kinderen onder controle te houden. Dat vraagt om het toppunt van waakzaamheid en heel veel ease and grace. En natuurlijk liet de oorlog ook bij haar een gevoelig litteken achter dat misschien wel allesbepalend was voor de jaren erna. Aan haar wil was niets veranderd. Ze bereikte haar doelen zoals een Indische dame betaamt, met ease and grace.  Want ruziemaken was niet haar stijl. Het was belangrijk om mensen niet tegen je in het harnas te jagen en nog belangrijker was dat je niet alles hoefde te benoemen. Dat ik in Nouveau schrijf heb ik trouwens aan haar vasthoudendheid te danken. Het was namelijk op haar aandringen dat ik in 2010 deelnam aan een columnwedstrijd voor Nouveau, haar sinds jaar en dag favoriete tijdschrift. Vanuit mijn Portugese boerderij stuurde ik schoorvoetend wat columns op. Daarom gaat deze column over haar, de stille kracht van onze familie. Ik kan honderd verhalen vertellen over haar leven. Het archief is er, de verhalen ken ik. Nu nog tijd maken.

Previous

Yesterday

Next

Grand Canyon

3 Comments

  1. Heeeeeeel mooi zusje!!!!

  2. Johan Voois

    Mooi! Je moeder was een bijzondere vrouw. Ze liet mij altijd een kaartje trekken als ik bij haar was geweest. Daar stond dan een wijze spreuk op. Die moest ik dan hardop voorlezen. Meestal zei ze dan; ‘Zo die kun je in je zak steken!’ Ze heeft een plekje in mijn hart. Mensen zoals jou moeder maken de wereld een stuk mooier en maken het waard om te leven.

  3. @Johan: da’s mooi, Liesbeth heeft me een heel doosje vol spreuken gegeven, waar ik nog regelmatig een kaartje uit trek.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: