Ik keek op naar de hemel en zie: de heilige geest … oh … toch niet …

Wat me ieder jaar weer opvalt, is dat hier op het Iberische schiereiland Pinksteren bijna niet bestaat. Toen ik dat ontdekte was ik eigenlijk wel verbaasd. Zo katholiek als deze landen pretenderen te zijn zo weinig hebben ze op met Pinksterzondag. Nog vreemder vind ik, dat Nederland – waar veel kerken leeglopen – Pinkstermaandag kent als officiële vrije dag.

Mijn moeder – Indisch katholiek – overhoorde mij de laatste jaren van haar leven, bij wijze van bewustwording denk ik, de betekenis van Kerstmis, Pasen en Pinksteren.

Ik gaf dan een kort antwoord:
Met Kerstmis vieren de christenen een feestje vanwege de geboorte van Jezus, alles rondom Pasen is een grote lijdensweg, dan wordt Jezus gekruisigd. Paaszondag staat Jezus op uit de dood en verschijnt nog een keertje met een boodschap die maar niet doordringt tot de mensen en Pinksteren zou een enorm groot feest moeten zijn omdat de mensheid de heilige geest over zich krijgt uitgestort. Een laatste hulpmiddel voor opdat ze ontwaken en het leven gaan leven zoals het bedoeld is. In pais en vree met zichzelf en met elkaar.

Ik vind het verhaal van Jezus een mooi verhaal tot en met Pinksteren. Daarna wordt het stil in christenland. Ik vind trouwens dat er nog veel meer mooie en vooral optimistische verhalen zijn over wijze mensen die iets hebben verteld en waar de mensheid niets mee doet.

Misschien waren al die wijze woorden wel iets te vroeg. Stel dat er nu in de 21ste eeuw een soort Jezus opstaat. Wat zou er dan gebeuren? Zou het nog steeds te vroeg zijn?

Maar even terug naar de vraag waarom Pinksteren hier in Portugal en in mijn buurland Spanje geen aandacht krijgt. Wel, daar heb ik iets op bedacht.

De kerk heeft door de eeuwen heen door bangmakerij het volk in zijn macht gekregen. De Bijbelse verhalen zijn zo uitgelegd en herschreven dat het gewone volk geen stap meer durfde te zetten uit angst voor represailles. Het volk heeft leren lijden en als het maar genoeg lijdt dan komt het later als je dood bent wel goed. Dat was de boodschap. Daarom wordt Semana Santa (de week voorafgaand aan Paaszondag) hier zo uitbundig gevierd met processies en al. Daarbij valt de viering van Kerstmis in het niet. Ik voel in de aanloop naar Semana Santa en gedurende die week een grijze wolk over de mensen komen. Ze gaan serieus kijken en lijden op commando van de kalender. Daarna gaan alle families gezellig en luidruchtig met elkaar eten. Urenlang. Als het over lijden gaat is het dus goed. Daar zijn ze hier specialist in. Luister maar naar de fado en de duende. Pinksteren is hors catégorie want zonder lijden is er geen leven.

Dan zijn we daar in het Noorden toch een stuk pragmatischer en hoopvoller. Ik ook. Ik denk nog steeds dat als er dan godsdienstige feesten gevierd moeten worden dat Pinksteren een hoofdprijs verdient. Ieder jaar weer de kans om wakker te worden. Wat wil een mens nog meer?

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.