Lekker weertje meneertje

15 maart 2018 3 Door Liesbeth Steur

Als maanden achtereen de zon straalt, de hemel blauw is en de temperaturen hoger, hoger, hoogst kan ik me nooit voorstellen dat het nog anders kan zijn. De droogte, het stof dat opwaait, de warme wind en het gekraak van verdorde blaadjes, gras en takjes onder je voeten en altijd op zoek naar schaduw. De vroege uren vóór tien uur en de late na zeven uur zijn zo aangenaam dat die uren uitnodigen tot niets doen. Dat is voor mij de zoete zomer.

Als het weken achtereen regent, stormt, hagelt, huilt en de wolken worden voortgejaagd aan de hemel, kan ik me nooit voorstellen dat het nog anders kan zijn. De plassen, de modder onder mijn laarzen, mijn regenjas die het heel goed doet, zwiepende takken van bomen en struiken en het eeuwige geruis op de berg van de eucalyptusbomen alsof de zee vlakbij is. Alle uren is het nat en brandt de kachel binnen. Alle uren zijn de beste. Want ik hou heel veel van dit weer. De uren tussen tien in de ochtend en zeven in de avond zijn de mooiste uren. Als ik dan thuis en van achter mijn bureau door de grote ramen het geweld van de natuur waarneem, dan is dat voor mij de tijd van inspiratie en blijheid.

En als ik dan op een woeste wandeling het nieuwe groen zie groeien uit stenen die over de eeuwigheid kunnen vertellen, dan weet ik het: het weer is altijd het juiste weer op het juiste moment.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.