Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Kersthond op de #PHOT

Een kopie uit 1974 van een Colima hond

Deze hond staat op mijn eettafel. Hij waakt over alles dat te berde wordt gebracht. Het is een hond met een dikke buik, dus honger heeft hij niet. Hij kijkt en ziet toe. Dat deed hij sinds de jaren zeventig bij mijn ouders thuis. Hij stond daar onder het meubel van de televisie. Vanaf die plek – misschien een betere  want een hond hoort niet op een tafel – keek hij me ook altijd al aan. Het verschil is dat ik nu op niveau tegen hem kan praten. Hij leest zelfs de Portugese krant mee. Knappe hond.

En nu zijn de dagen vóór Kerstmis begonnen. Heb ik goede herinneringen aan. Altijd feest en gezelligheid in de familie. Maar ja, zo was het na en vóór de Kerst ook. En altijd een boom en een stal.

Nu zijn we jaren verder. Mijn met zorg verzamelde – en vaak zelfgefabriceerde kerstversiering is jaren geleden opgegeten door de muizen. Toen we nog in onze oude boerderij woonde. Ieder ding had een geschiedenis of betekenis. Dat nieuwe spul zegt me niets.

Nu zijn we terug in Portugal. Zolang ik niet van de boerderij ga heb ik geen enkel idee van Kerstmis. Alles gaat hier zijn gewone gang. Er worden op de berg en in de vallei vooral olijven geplukt en gepraat over de opbrengst die dit jaar veel minder is en over de nieuwe perserij in het dorp. Kerstmis? Dat is pas zaterdag.

We doen geen boom binnen. Die staan er genoeg buiten. Kerstbomen zijn hier waar ik woon trouwens niet te koop; behalve dan kunstbomen. Maar om nou helemaal niets te doen? Dus …

De lichten hangen feestelijk buiten langs het dak van de veranda. Grappig hoe de lengte van het snoer precies de lengte van de veranda is. Alsof ik het al wist toen ik die lampjes vorig jaar kocht (na eerst een miskoop te hebben gedaan. Ik zag toen thuis pas dat die miskoop neon-roze licht gaf…). Het is trouwens wel gedoe om de schakelaar zo te stellen dat die lampjes gewoon aan zijn en niet snel, langzaam of met interval gaan knipperen. Ook dat is weer gelukt.

Toen moest er binnen nog iets. De hond keek me aan. Hij is dus mijn kerstboom geworden. En echt, hij vindt het helemaal niet erg. Dat weet ik. We knipogen dan ook af en toe naar elkaar.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

 

 

 

 

 

 

 

Previous

Bij mijn zus in Amsterdam

Next

De Kalverstraat in Portalegre

2 Comments

  1. De krans op z’n staartje maakt het helemaal af, Liesbeth ?.
    Ik verwonder me erover dat er aan een voorwerp, bij jou nu het hondje, een hele sliert aan herinneringen kleeft. Ik heb dat zelf tenminste wel: alsof bij het kijken of aanraken van een beeldje of foto de televisie aangaat en onophoudelijk herinneringen voor m’n ogen worden vertoond. Mooi vind ik dat.

    • En dan te bedenken dat de wetenschappers zeggen dat onze herinneringen altijd gekleurd zijn en in meer dan 60% van de gevallen komen ze niet overheen met de werkelijkheid van toen. Maar kan ‘t schelen. Wanneer de herinneringen mooi zijn, dan houd ik ze graag. 🙂

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: