Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Je zal hier maar wonen


Teckel Koos begon zijn leven bij ons toen we in Den Haag woonden. Daar werd hij drie of vier keer per dag uitgelaten. In en rondom het Haagse Bos en de Bezuidenhoutseweg. Over paadjes, zebra’s, asfaltwegen, aan de riem en met plastic zakje. En soms op het strand van Scheveningen. Dat was trouwens geen succes. Zodra hij de branding hoorde, verdween hij duinen in. Een teckel die niet van water houdt.  Thuis sliep hij in zijn mand en in de avond mocht hij van mij op de bank als ik daar ook zat na een dag hard werken. Koos vond het allemaal best. Hij wist niet beter. Zelf als dat zo gebleven was, tot aan zijn dood. Hij zou nooit geklaagd hebben.

Sinds een jaar of twee woont Koos in Portugal. Op een boerderij in het binnenland ergens, verstopt in het gebergte dat de grens vormt met Spanje. We hebben ruim een hectare grond rondom het huis afgezet met gaas dat de schapen buiten- of binnenhoudt, afhankelijk van waar ze grazen. Bij de buren of bij ons. Gaas met grote gaten dus. Stadsjongen Koos wist algauw dat hij daar onder door kon kruipen om zo te verdwijnen in het struweel van de andere terreinen om ons heen. Wat ik ook deed – want in het begin maakte ik nog zorgen dat hij de weg kwijt zou raken – iedere keer vond hij weer een opening die groot genoeg was. En, iedere keer kwam hij weer terug.

Inmiddels is Koos een vrije jongen en een heuse waakhond geworden bij gebrek aan jachtmogelijkheden. Als je hem hoort blaffen vermoed je een heel grote hond. Zijn speurzin heeft hem trouwens niet in de steek gelaten. In de winter gaat hij als het donker is naar buiten en gaat op pad. Naar de zwijnen. Die ruikt hij op grote afstand. En daar, waar de zwijnen altijd samenscholen gaat hij staan blaffen. Dus blijven de indringers ver van ons terrein. Daarna komt hij hijgend thuis en springt op de bank om zijn verhaal te vertellen. In de zomer ligt hij met een oog open in de schaduw van de olijfbomen en houdt grote afstand van het zwembad. Zijn watervrees heeft dus ook een gunstige kant.

Nog niet zo lang geleden heeft Coen een schommelbank gemaakt van een pallet. Die bank hangt aan een van de oude olijfbomen. In de koelte van de ochtend word ik daar rustig wakker. Koos heeft dat een aantal dagen met een schuine kop staan observeren. En vanochtend stond hij bij de schommelbank te wachten tot iemand hem erop zou tillen. Want net iets te hoog voor hem. En zo geschiedde.

Daar zit ie dan de pasja. Hij vindt het fijn om wat hoger te liggen. Dat begrijp ik helemaal want dan heeft hij overzicht over zijn landgoed.

Ik hoor hem dan denken: Je zal hier maar wonen!

#PHOT (Photo On Thursday en soms on Tuesday) is een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

De hond als leermeester

Next

De langste dag

5 Comments

  1. Hij is leuk, je verhaal en Koos!

  2. Koos is een topper!!!

  3. Koos heeft het goed voor elkaar, heerlijk zo’n schommelbank!

  4. Een heerlijk verhaal over jullie Koos. Weer een mooie spiegel!

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: