Valley of the Hobbits

Valley of the Hobbits

Ook nu we teruggingen had ik geen verwachtingen. Ik had wel een beetje idee van het grote plaatje. Ruimte, stilte, zon en dicht bij de natuur. Van de dingen die er altijd zijn en nooit veranderen. Toen – in 2005 – had ik niet eens nagedacht over hoe het dagelijks leven eruit zou zien. Over het kleine plaatje. Behalve dat ik als een razende de taal moest leren. In de opbouw werden mij de dingen aangereikt die nodig waren. Nooit alles tegelijk. Zo was het mijn hele leven al gegaan. Geen twijfels, geen zorgen.

Dit maal liep het na zes jaar mis. De financiële bronnen droogden op. De wereld met haar crisis kreeg de schuld. Eén gedachte bleef drammen: terug naar Nederland. Om geld te verdienen. Hoe? Wist ik niet. En wederom werd me alles meteen aangereikt. Slaapplaats, werk, eigen huis. De dingen verschenen. Dat wel.

Alleen had twijfel een vaste plek veroverd in mijn hoofd. Eerst in de verte en van lieverlee kwam het steeds dichterbij en nam het mij over. Ik ging nadenken over het nemen van beslissingen. Altijd weer die vragen: Wat nu? Waarom? Doe ik het wel goed? Heb ik het eigenlijk wel goed gedaan in mijn leven? Hoe was ik als moeder? Hoe ben ik als Oma? Ben ik wel goed genoeg? Wat heeft het leven voor nut gehad tot nu toe? Hééft het leven eigenlijk wel zin? Hoe straks? Moet ik altijd blijven werken? Zit ik wel in de juiste relatie?

Ik dacht na en dacht na alsof mijn leven er vanaf hing. Alsof een mens met zijn denken een beslissing kan nemen die goed voor hem is?!

Ik leek wel mijn moeder. Zij twijfelde in haar latere leven ook en maakte zich over iedereen zorgen. Dat was nog het ergste. Daar betrapte ik mezelf op.

Dat ik me steeds meer zorgen maakte over alles en iedereen.

Zelfs over mijn team in de studio, over de politiek, over de hele wereld. Ik herkende mezelf niet meer. Er moest iets gebeuren. Ik weet dat zelfonderzoek de enige weg naar helderheid is en oh jee … wat kan een mens zichzelf een rad voor ogen draaien. Ik besloot te emigreren naar binnen. Naar vergeten terrein. Daar zag ik dat twijfel angst is. Angst is gebrek aan vertrouwen in het grote plaatje. En, waar angst is, is geen ruimte voor zaken die het hart aangaan. Ik was dus bang geworden. Dat projecteerde ik op alles dat ik liefhad. Bang voor wat? Bang om te vertrouwen. Bang voor wie? Bang voor mezelf. Een autorit door de golvende vlakten van Alentejo was genoeg om tot dit inzicht te komen. Instant gebeurde dat. Ik zag in een oogwenk die uren leek te duren mijn hele leven. Weg twijfel, weg angst. Dank.

En nu woon ik weer hier. Opnieuw met een open hart en dit keer wel met het complete plaatje. De cirkel is rond.

Ja dus. De tweede keer voelt heel anders. Het is alsof ik iets weet wat ik toen niet wist. Over dat grote plaatje. Het kleine plaatje blijft appeltje eitje. Tenzij de Nespresso cups niet kunnen worden afgeleverd op ons adres in de vallei van de hobbits.

Nespresso delivery succeeded!

Nespresso delivery succeeded!

P.S. Dank je Rolinka Klein Kranenburg voor het stellen van de vraag. Het bracht me naar mijn hart.

Valley of the Hobbits

Valley of the Hobbits

Moving back this time I also had no expectations. I had a slight idea of the bigger picture. Space, quiet, sun and close to nature. Of the things that always are and never change. Back then – in 2005 – I never even thought about what daily life would be like – about the smaller picture. Except that I knew I had to learn the language like mad. While building up, necessary things were handed to me. Never all at once. My whole life had been like that. No doubts, no worries.

This time, after six years things went wrong. Financial sources dried up. The world and its crisis got all the blame. One thought persisted: back to Holland. To earn money. How? Didn’t know. And again everything was handed to me instantly. A place to sleep, work, a house of my own. These things appeared. Yes.

Except that in my mind doubt became imperative. At the beginning from a distance and gradually it came closer and took me over. Again and again those questions: What now? Why? Am I doing things right? Did I actually do the right things in my life? How was I as a mother? How am I as a grandma? Am I good enough? What use did life have up to now? Does life have any use? How about things to come? Do I have to keep on working forever? Am I in the right relationship?

As if my life depended on it the thinking went on and on. As though a human being can take a right-for-him decision with his thinking!?

I seemed to resemble my mother. In her later life she also started doubting things and worrying about everybody. That is the worst part. I caught myself there.

Worrying more and more about everything and everybody in my life.

Even about my team at the studio, about politics, about the whole world. I couldn’t recognise myself. Something had to happen. I know self-investigation is the only way to clearness and oh my God … a person can surely pull the wool over his own eyes. I decided to immigrate into my self. To neglected area. There I noticed that doubt is fear. Fear is lack of confidence in the bigger picture. And, where there is fear, there is no place for business of the heart. So, I became frightened. I projected that on everything I loved. Afraid of what? Afraid to have faith. Afraid of whom? Afraid of myself.

A car drive through the undulating landscape of Portuguese Alentejo was enough to have this insight. It happened instantly. At a glance that seemed to last for hours, I saw my whole life. The doubt was gone, as was the fear. Thanks for that.

And now I live here anew. Again with an open heart and this time indeed with the complete picture. Full circle.

So yes, second time around feels totally different. It is as though I know something now that I didn’t know then. About the bigger picture that is. The smaller picture is easy peasy as ever. Unless, the Nespresso cups cannot be delivered at our address in the valley of the Hobbits.

Nespresso delivery succeeded!

Nespresso delivery succeeded!

P.S. Thank you Rolinka Klein Kranenburg for asking this question. It took me to the heart.