Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Het muurtje

Op vele plattelanden in Europa vind je deze muurtjes. Van Schotland en Ierland tot Spanje en Portugal en ik vermoed dat deze muurtjes ook in Oost-Europa te vinden zijn. Ze fungeren als scheidslijnen tussen stukken land en zijn steen voor steen met de hand gestapeld. Zonder metselwerk of iets dergelijks. Zelden storten ze in. Zo goed werd dat vroeger gedaan. Vanochtend zag ik dit muurtje in de ochtendzon met bloeiend brem en ontluikende kastanjebomen. Het wandelpad dat nog uit de Romeinse tijd dateert loopt hierlangs en wie weet hebben de Romeinen dit muurtje wel gestapeld. Er zijn trouwens nog mensen die dat kunnen. Het stapelen vind ik een klassieke vorm van meditatie. Vooral het vinden van de juiste steen op de juiste plek. Ik heb ze wel eens aan het werk gezien. Het pakken van de steen gaat echt op intuïtie. De moderne jongens bouwen mallen, gooien daar stenen en cement in, laten het drogen, verwijderen de mallen en klaar is Kees. Een strakke muur is het resultaat. Levenloos vind ik die muren. Niets aan. Geen enkel verhaal kan ik erin ontdekken.

Coen en ik hebben trouwens langs kilometers van dat soort muurtjes gelopen. In de tijd (2006-2011) dat we een makelaardij hadden hier. Eerst gingen de eigenaren die hun land bij ons in de verkoop wilden doen, ons de grenzen van het terrein laten zien. Lopend dus. Die terreinen waren soms 70+ hectare groot. Coen vergeleek dan de online kadaster tekeningen met de muurtjes. Gewoon om te zien of het correspondeerde met elkaar. Want soms stonden boerderijen op de naam van iemand die eigenlijk het perceel ernaast in het bezit had. Al zijn hele leven.

Wanneer er dan potentiële kopers waren moesten wij – en vooral Coen – weer langs die muurtjes. We waren beiden topfit want die terreinen zijn meestal ook nog eens heuvelachtig. Spanjaarden of Portugezen trouwens die geloven de muurtjes wel. Die zijn geïnteresseerd in wat belangrijk is: de begroeiing en de loop van het water. Buitenlanders uit de grote stad, dat was andere koek. Die wantrouwden alles, zelfs de muurtjes. Dus dat was lopen geblazen. Tijdens zo’n wandeling werden de vreemdste vragen gesteld, waarop wij soms geen antwoord hadden.
Ik citeer een Engelsman:

“Dat kan dan wel zo zijn dat dit de landsgrens is, maar wat nou als ik dit koop en de buurman verplaatst in die tussentijd de muur waarmee hij een stuk van mijn land inpikt …”.

De zin om te “makelen” zakte ons dan echt in de schoenen. We zijn dan ook heel gelukkig dat we dat niet meer doen en gewoon voor ons plezier langs die muurtjes kunnen wandelen.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Vorige

Ma grand-mère

Volgende

Slow down

  1. coen

    Ja, die Engelse “potentiële kopers”, daar zaten vreemde kostgangers bij. Na zo’n vraag kon ik alleen maar zeggen: “En u denkt dat uw aanstaande buurman 800 meter of meer muur gaat afbreken en een paar meter verder weer gaat opbouwen…?!?!? Heeft u enig idee hoeveel werk dat is?” Dan was het stil. Aan dat soort “klanten (dromers)” was niets te verkopen! En toch heb ik met dat makelen ook wel erg veel plezier gehad. Vooral met Spaanse klanten en zelfs met Venezolaanse klant die vanwege Chaves z’n land wilde ontvluchten! En niet te vergeten een Belgische dame met haar dochter. Die me vroeg: “Denkt u dat ik hier in m’n bikini kan tuinieren?” Dat is bij ons een gevleugelde uitspraak geworden!

  2. een muur ademt ook. vooral als het met zorg is gebouwd.

  3. M.A. Roemers

    Heerlijk dat romeinse pad omhoog langs de berg. In de stilte met het besef dat er al eeuwen lang over datzelfde pad gelopen wordt. Dan voel je je pas echt onderdeel van de geschiedenis.

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: