Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Het land en de zee

Castilla y Léon net boven het gewest Extremadura in Spanje.

Mijn ogen hebben ruimte nodig. Mijn oren hebben stilte nodig. Nou ja, nodig? Mijn ogen en oren waarderen de bewegingloosheid en de stilte zeer. Ik heb gemerkt dat voortdurende beweging in mijn beeld en voortdurend geluid – dag en nacht – mij mentaal en fysiek moe maakt. Niet slaperig. Nee, moe.

In zo’n omgeving wordt een alertheid in mij wakker die ik als stressvol ervaar. Achteraf. In het moment is die alertheid een automatische reactie; een manier van leven die ik jarenlang heb toegepast. Zonder het te weten. Snel, reageren, geen tijd te verliezen, alles tegelijk. Kortom klaarwakker voor de wereld om me heen. Is dat erg? Nee, ik denk het niet. Zolang het tenminste niet in strijd is met het innerlijke ritme dat ieder mens heeft. En ik weet opnieuw, dat die manier van leven wel in strijd is met mijn ritme.

Mijn alertheid duidt op waakzaamheid en op voorbereid zijn op wat komen gaat. En om de buiten- en binnenwereld in balans te houden.

Ik leef dan op hoge toeren terwijl ik de versnelling niet hoger kan zetten.

Een manier van leven zit altijd in het hoofd en als het in strijd is met je wezen is het hoofd het eerste dat op tilt gaat. Daarna volgt pas het kunnen voelen van de fysieke vermoeidheid.

Ik kan natuurlijk van het gas af, maar ja, die voet weegt zwaar op het pedaal. Kan ik zomaar die voet optillen? Dat vergt bewustzijn. En om bewustzijn te ontwikkelen is levenservaring nodig.

Ik was een week in Holland. In de Randstad. Vanuit de stilte en de ruimte. Naar de voortdurende ruis en weinig horizon. Na een dag al voelde ik die alertheid opkomen. Alsof ik een kogelvrijvest had aangetrokken. En na vijf dagen van goede gesprekken met mijn geliefde familie, lachen, spelen in het gebulder van de golven aan zee, lekker eten, mooie wandelingen en Hollandse zon zat het vest potdicht.

Op weg naar huis voelde ik het zitten. Loodzwaar. Benauwd. Warm. Hoe verder de reis vorderde, hoe lichter het vest. Ik zag de landschappen waar ik van hou. Eindeloze zeeën van land.

Zeeën die geen geluid maken. Zeeën die mijn innerlijke leven niet overstemmen. In die landschappen kan ik mezelf altijd horen en zien zonder te verdrinken.

Nu ben ik thuis. Ik begrijp nu pas goed waarom ik het landleven zo heerlijk vind, waarom ik de natuur zo helend vind, waarom ik de beweging van de bladeren in de wind als rust ervaar. De natuur vertelt me alles. De natuur leidt mij naar mijzelf. De natuur leidt me naar een stil hoofd en een uitgerust lijf. Naar helderheid, naar bewustzijn.

Ik weet ook dat niet iedereen dat nodig heeft. De meeste mensen die ik ken zeggen rustig te worden van een woeste zee en van de stad. Hoeveel verkeer er ook voorbij raast. Ik niet. Ik wil van binnen kunnen horen en kunnen zien. Zeg maar, naar binnen luisteren en naar binnen kijken. Zonder afleiding. Daarom ben ik diep dankbaar voor de plek waar ik mag leven.

Deze foto is gemaakt in het kader van #Foto op Dinsdag #PHOT, een initiatief van Karin Ramaker

Previous

Het topje van de ijsberg

Next

Authentiek

12 Comments

  1. Ik snap het wel hoewel ik het zelf niet heb. Misschien komt het. Ooit. De rust aan zee is voor mij genoeg. Maar ik ben nog altijd zeer van het grootstedelijke. Het gebruis in de stad. Verlicht ook al is het donker. Bruisend op technologische vernieuwing. Maar ik sluit niet uit dat ik ooit met een akoestische gitaar me 100% senang zal voelen bij een willekeurig oneindigverkijkje. Sowieso is overal waar mijn gitaar is mijn thuis. Dat terzijde 🙂

    • Het grootstedelijke kan ook veel inspiratie bieden. En dat jij het woord senang gebruikt. Daar word ik blij van.!

  2. Wim De Roos

    Synchroniciteit. Wij constateerden eerder vanmiddag de haast, de agressie van onze medebewoners in een dorp aan de Noordzee, net terug van vakantie in een suf Frans dorpje aan de Middellandse Zee.

  3. coen verharen

    Wat een F…… mooie foto zomaar uit onze rijdende auto….!

  4. Mark

    Jawel, dat snap ik helemaal Liesbeth. Een heerlijke plek om te onthaasten, een verstild paradijs van rust. Fantastisch om dat ervaren te hebben bij jullie.
    Big hugs Mark

  5. Het is bij mij niet eens zozeer de omgeving maar vooral de mensen. De energie, het praten, schreeuwen, ruzie, stom gedoe. Mensen die tegen je aan zitten in de tram, je snel voorbij willen fietsen. Weinig (figuurlijke) ruimte.

    • Een volle ruimte. Dat is in Nederland. Tenminste, in de Randstad. Ik weet dat Drente en Groningen genoeg ruimte bieden. En Limburg. De menselijke maat is verdwenen in de Randstad en gelukkig kunnen heel veel mensen daar gewoon mee leven. Maar nu ik dit hier heb ervaren, valt het op. Het gewest Alentejo is groter dan NL en telt net 1 miljoen inwoners waarvan het merendeel in de grote steden woont. Dus hier is het extreem dun bevolkt.

  6. Een reis door een schilderij… Daar word je vanzelf stil van.

    • Echt. Coen noemt dit gebied waar we wonen een openluchtmuseum. Niet alleen vanwege de landschappen. De dorpen, de mensen, de manier van leven. 🙂

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: