Parque de España

(eerder gepubliceerd in Nouveau Magazine van maart 2012)

Het is een zonnige dag in maart als ik op weg ga naar het dorp om de verkoop rond te breien van een Spaans dorpshuisje aan de Nederlander Bjorn. Want dat is het: rondbreien. Het is nooit een kwestie van gezamenlijk naar de notaris gaan. Op afspraak. Akte voorlezen, tekenen, sleutels. Nee, daar in het achterland gaat het anders.

Ik heb afgesproken in Hotel El Clavo. Daar mag ik altijd achterin de “nette” eetzaal kopers en verkopers ontvangen om de pre-deal te sluiten. We krijgen koffie of wijn, afhankelijk van het tijdstip en niemand die iets vraagt. Dat hoeft ook niet want iedere Spanjaard weet wat er gebeurd. Een deel van de koopsom wordt vóór het tekenen van de akte bij de notaris, cash afgerekend. Dat deel verschijnt niet in de koopakte waardoor er minder belasting wordt betaald. Dat is de hele opzet. Want als een Spanjaard ergens een broertje dood aan heeft dan is het aan de belastingdienst. De meeste notarissen hebben voor die handeling een apart zaaltje, maar onze dorpsnotaris is niet zo ruim behuisd. Vandaar de eetzaal.Verkopers Salu en Antonio met broer Manuel staan geanimeerd te praten met koper Bjorn die wonder boven wonder Spaans spreekt. Dat Manuel erbij is voorspelt niet veel goeds. We groeten elkaar uitbundig waarop Bjorn en ik aan een aparte tafel gaan zitten. Bjorn die volledig op de hoogte is van deze procedure trekt een envelop en gaat tellen. Ik tel mee. Dat blijft een spannend moment want 25.000 euro tellen vergt wat concentratie en, het duurt even. Het klopt. We kijken elkaar aan en lopen naar de tafel van de verkopers. Ik ga zitten en vraag ze op te letten. Het wordt doodstil. Ik tel langzaam en leg het geld in stapeltjes. Bij ieder stapeltje kijk ik ze aan. Bij 25.000 is het klaar. Het klopt vinden Salu en Antonio, maar Manuel twijfelt. “Nee, het klopt niet.” Er ontstaat een verwoede discussie tussen de drie. Wel, niet, wel, niet. “Manuel, tel jij het zelf maar, dan zul je zien dat het klopt.” Ik bewaar mijn geduld. Hoe meer mensen hoe meer verwarring en ik ken Manuel. Hij schraapt het geld op een grote stapel en met veel omhaal begint hij te tellen. Alsof hij zijn leven niets anders heeft gedaan. Tot hij de tel kwijt raakt. Dan probeert Antonio het. Ook hij raakt de tel kwijt. Antonio vraagt Salu goed op te letten en weer gaat het mis. We zijn een half uur verder en Bjorn is naar de bar gelopen voor een biertje. “Zal ik het nog eens tellen, want de afspraak met de notaris is over tien minuten.”En dat is wat ik doe. Weer 25.000 euro tellen. Het klopt. Ik kijk ze aan en vraag:

Dacuerdo? Mee eens? Ze zien er wat verward uit en geloven me nu op mijn woord. Salu mag het geld in haar nooit gebruikte, lege handtasje stoppen. Het past. Nu komt het spannendste moment. Er is namelijk niets getekend en wel iets betaald. We lopen in goed vertrouwen naar de notaris waar de akte zonder problemen wordt gepasseerd. Ik slaak een zucht van verlichting. Weer gelukt.