Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Felipa


Rijdend tussen Valencia de Alcántara (Spanje) en mijn huis aan de andere kant van de grens in Portugal, stop ik even in het dorp Las Casiñas Altas, vlak voor de grens. Daar woont de moeder van onze goede vriend Paco en ik ben daar veel te lang niet geweest.

Ik vind Felipa een bijzondere vrouw. Niet alleen is zij hartelijk, gastvrij en goedlachs, zij is ook een generaal. Een vrouw van staal. Mijn man noemt haar soms liefkozend La Comandante. Ik hou van vrouwen die door het leven wijs zijn geworden. Ze intrigeren me. Ik wil van hen leren en hun geschiedenis weten.

Felipa is over de tachtig en heeft drie kinderen, een dochter en twee zonen. Ze heeft sinds een jaar een nieuwe levenspartner. Een leuke man die op de taxi in Londen Engels heeft leren spreken. Dat is al heel bijzonder voor een Spanjaard en zeker in deze streek.

We drinken een glas bij haar in de keuken. De kachel brandt. Aan het plafond hangen ritsen rode pepers te drogen. De ene soort nog meer pedis dan de andere. Ik weet het, zij houdt van gepeperd eten. Aan de muur een groot schilderij van een zwarte haan tegen een turquoise achtergrond.

Wanneer het tijd is om te vertrekken mag dat niet alvorens langs de voorraadschuur te zijn gelopen. De deur gaat open en in het donker ontwaar ik een overvloed aan pompoenen in alle maten en soorten, paprika’s, pepers, aardappels, kolen en nog veel meer. Genoeg om een heel dorp de winter door te helpen.

Ze doet het nog steeds, dacht ik bij mezelf. Hamsteren. Ze leden hier in Extremadura hun halve leven honger. Zelfs tot in de jaren zeventig toen ik aan de Costa Brava als flower power girl aan het feestvieren was. Geen idee had ik dat het 800 kilometer verderop kommer en kwel was. Eigenlijk tot aan de dood van Franco. Tot aan het einde van de dictatuur. Als jonge vrouw ging ze met haar man naar Duitsland om te werken en de drie kinderen bleven bij familie.

Nooit meer honger. Ik weet zeker dat ze zich dat had voorgenomen.

Haar man en vader van haar kinderen was tot die tijd een berucht smokkelaar – zo hier op de grens met Portugal. Een redelijke bijverdienste in magere tijden. Vooral koffie en sigaretten deden het goed. Daartoe had Portugal – want geld moet er verdiend worden – de koffiefabrieken vlakbij de grens gebouwd.

Tot vorig jaar hield ze nog zwarte varkens en ieder jaar werden er twee of drie geslacht. Vrieskisten vol eten en Iberische hammen aan het plafond naast alle andere worsten. Dat mag ze niet meer van haar zonen. Want die klaren de klus voor haar met de hele familie erbij. Ieder jaar komt weer de vraag naar boven: wie gaat dat allemaal opeten?

Iedereen die langs komt dus. Zakken met groenten kreeg ik weer mee met recept voor de Italiaanse puntpaprika’s. Meteen gemaakt natuurlijk en goedgekeurd door mijn tafelgenoten.

Iedere zaterdag kookt ze uitgebreid voor de lunch verschillende gangen en gerechten en wacht op wie langs komt. Zelf zie je haar nooit eten. Felipa zit als altijd, goed gekleed en tot in de puntjes verzorgd, op haar kleine krukje met ellebogen op tafel. Zo kan zij het beste haar disgenoten in de gaten houden. Want je bord moet leeg. Wee je gebeente als je dat niet doet. En als ze daar zo zit, aan het hoofd van de tafel, verschijnt in haar ogen een zweem van oer tevredenheid. Dit was weer een dag zonder honger.

Deze foto is gemaakt in het kader van de #PHOT Photo On Tuesday, een initiatief van Karin Ramaker.

Previous

Shoppen

Next

Maria de clown

3 Comments

  1. Wat een indrukwekkende dame, Liesbeth. Met een indrukwekkend leven.
    Ben even stil van je mooie relaas.

  2. Gerard ten Broek

    Extremeense gastvrijheid, mooi verhaal Liesbeth.

  3. Karin Verheij

    Wat suf. Ik heb dit gisteren dus helemaal gemist. En wat mooi: een waardevolle vriendschap met een bijzondere vrouw.

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: