Liesbeth Steur

lerares hatha-yoga en schrijver

Een school om van te dromen


Op de allerleukste school van de wereld zitten drie kinderen. Salvador (9), Nina (7) en João (6). Die school draagt de naam De Rozemarijn Planeet.

A Planeta Alecrim is niét de leukste school omdat er maar drie kinderen op zitten. Nee, het is de leukste school omdat je daar iets leert waar je echt wat aan hebt in het leven.

Vandaag bijvoorbeeld hebben ze geleerd hoe bomen te planten. 1 Fluweel eik, 3 kurkeiken (natuurlijk) en 1 kastanjeboom en de erfhond kijkt mee.

Het fenomeen thuisschool is groeiend in Portugal. En dit is er een van. Het is trouwens nog maar kort geleden dat kinderen in het openbaar onderwijs in Portugal gedisciplineerd werden met geschreeuw en slaag. En van geschreeuw is nog steeds sprake.

Initiatiefnemers zijn de ouders die zelf veel tijd steken in het programma en de begeleiding. Ook worden buitenstaanders genodigd om lessen te geven op het gebied van hun talent in verschillende vakken als wiskunde, taal, muziek, sport en ik mag bijvoorbeeld meditatielessen verzorgen. Coen ontwikkelt een programma over conceptueel denken voor kinderen.

De kinderen hebben wél twee jaar op de normale lagere school gezeten om te leren lezen en schrijven. De kleine João bijvoorbeeld zit om die reden een paar dagen per week ook nog op de openbare school. En aan het eind van deze thuis-lagere-school-rit moeten ze een nationale eindtoets halen van de Portugese overheid om naar een middelbare school te kunnen als ze dat zouden willen. Dus het programma is niet vrijblijvend.

Er zijn nog maar drie kinderen omdat de school net een jaartje draait. Wie weet volgen er meer. Maar voorlopig hebben deze drie de tijd van hun leven en leren waarlijk spelenderwijs de hele wereld kennen. De grote aardrijkskundekaart van de wereld aan de muur is steeds weer aanleiding voor grote en kleine verhalen over landen en plekken op aarde. Ze weten veel die drie. Ik kan nog wat van hen leren. Trouwens ze absorberen nieuwe kennis snel. Omdat ze dat doen op het moment waarop ze 100% geïnteresseerd zijn.

De school is gevestigd in Beirã, in de oude lagere school die leegstaat omdat er niet genoeg kinderen zijn op het platteland. En die er zijn gaan naar de openbare school in het dorp verderop dat iets centraler ligt en daardoor meer kinderen uit de streek kan bedienen.

Iedere keer als ik bij de Planeta Alecrim ben, gaat mijn hart open. Wat een droom om zo “les” te krijgen. Zelf heb ik ook thuisonderwijs gehad in de lagere schooljaren. Maar dat was gewoon thuis met mijn zus en moeder. Dit is een groot lokaal met boeken, gereedschap, tafeltjes, bedden en hoekjes om te spelen.

Op het schoolbord staat steeds een andere spreuk waarover wordt gefilosofeerd. Echt! Gefilosofeerd. Bloedserieus en naar iedereen wordt geluisterd.

De bomen zijn geplant op het terrein van de boerderij van de broertjes Salvador en João. Dat was trouwens de boerderij van hun oma. Hun moeder Lina, die over de wereld heeft gezworven, onderwijs heeft gegeven in Angola (ex-kolonie van Portugal), creatief en filmmaker, heeft met vader Eduardo, grafisch ontwerper, besloten weg te gaan uit Lissabon om hier te komen wonen vanwege de kwaliteit van leven. Dat is nogal een overgang. Niemand in Lina’s familie was geïnteresseerd in oma’s huis. Want ja, wie wil daar nou wonen?

Inmiddels hebben ze een nieuw bestaan opgebouwd. Van de gemeente hebben ze het restauratie-gebouw van het oude treinstation van Beirã gehuurd en daarin een fantastisch klein hotel gevestigd met de naam Trainspot. Het loopt als een trein hoewel het echte treinverkeer tot het verleden behoort.

Ik word immens blij van mensen om mij heen die uit hun comfortzone stappen en het vertrouwen hebben dat alles goed komt. Want zonder dat vertrouwen, zet niemand de stap. En het komt altijd goed. Trouwens, ik word sowieso blij van mensen die afwijken van gebaande paden.

Deze blog schreef ik voor de #PHOT (Photo On Thursday) een blogexperiment van Karin Ramaker. Een vrije foto-opdracht: een zelfgemaakte foto, zonder thema met of zonder begeleidende tekst, maar wel mét een titel.

Previous

Lekker weertje meneertje

Next

Werkoverleg …

8 Comments

  1. Mijn hart maakt een sprongetje, Liesbeth. ?

  2. Schat. alsof ik je hoor praten. Dat treinstation komt me nog heel bekend voor. Een prachtig stuk

  3. Marjolein

    Mooi geschreven Liesbeth en wat heerlijk om zo te mogen leren

  4. ik hou vooral van mensen die hun dromen naleven en eigenwijs hun pad volgen. 😉

  5. P.S en toch denk ik soms ook dat ik prive schooltjes heb met mijn gastkinderen. gisteren nog uitgebreid verteld en uitgelegd over de sleepwet en vooral gevraagd hoe zij erover denken. ik hou van dat soort ‘lesjes’.

  6. Wat een mooie dromen en deze mensen ze werkelijkheid laten worden!

Laat je een reactie na!?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Powered by WordPress & Theme by Anders Norén

%d bloggers like this: