Liesbeth Steur

schrijver in Portugal

Een museum in de open lucht

img_6464

We rijden naar het oosten, de grens over. Spanje in. Om dáár te wandelen. De natuur is anders dan in ons thuisland Portugal. We wonen midden in groen hobbitland en dat is wat anders dan de enorme rotsblokken die het Spaanse landschap spannend maken. Ze lijken los te liggen boven op de berg. Één klein aardbevinkje en de hele boel dondert naar beneden. Het is maar gelukkig dat er daarvan geen sprake is. Tot nu toe. Zelfs de dolmens uit 2000 voor de jaartelling staan nog steeds. Dat geeft hoop.

Later op de dag  na een lunch bij La Monteria in Aliseda en nog drie kwartier oostwaarts rijden, lopen we opnieuw in een natuurgebied. In Los Barruecos bij Malpartida de Cáceres. Met nog grotere rotsblokken en met een museum. Niet zo eentje met oude spullen uit de streek. Nee. Een museum voor conceptuele kunst uit voornamelijk de jaren zeventig van de kunstenaar Wolf Vostell, mede-oprichter van de Fluxus Beweging. Een vreemder contrast ben ik nog nooit tegengekomen. Zijn werk stemt tot nadenken over de verloedering van de maatschappij. Ik vind zijn werk niet van schoonheid getuigen, nergens en ook niet van humor. Toch moet ik er altijd naar kijken.

En ik begrijp zelfs waarom hij dat heeft gemaakt.

Dat museum heb ik al vele malen bezocht (vrienden op bezoek) en iedere keer ben ik weer overdonderd door het contrast tussen de natuur en het museum. Eigenlijk zijn Extremadura in Spanje en Alentejo in Portugal van zichzelf al ware openluchtmusea. De natuur, de bewoners, de boerderijen, de stenen muren. Weinig is veranderd.

En Wolf Vostell wijst op de decadentie die samengaat met een over de top getrokken welvaart. Het materialisme versus de geestelijke armoede. Waarlijk, de natuur gaat altijd door en de schoonheid (een feest voor het oog) en de goedheid (gulle gaven) is niet aflatend. Het stopt nooit.

De geruststellende gedachte is dat de evolutie ook altijd doorgaat. Soms gaat het goed, soms gaat het niet goed; zoals in deze “mindere” tijden. Weet dan wel dat het straks weer beter gaat. De overgang van het museum het natuurgebied in – is precies de tijd waarin wij leven. We weten allemaal hoe de wereld er ook zou kunnen uitzien.

De natuur vertelt mij in ieder geval dat de schoonheid en goedheid ook in de mens zit en wat er ook gebeurt dat deze twee eigenschappen altijd weer verschijnen.

Vorige

Lekker liggen

Volgende

Weten

  1. Wim

    Ik like zonder inloggen. Ontvang jij dit ook?!

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén

%d bloggers liken dit: