auteur | autora | author

Dilemma

Photo by Markus Spiske on Unsplash

Op welke plek op aarde ik ook woon, ze bieden allemaal gelegenheid tot het scheppen van dilemma’s. Ik kan verhuizen naar Den Haag, naar Timboektoe, Istanbul, New York of naar Amsterdam, de kunst van het dilemma’s maken verhuist gewoon mee. Ik vermoed dat alleen vakanties buitenshuis de gelegenheid bieden om een paar weken te leven zonder het idee dat je een keuze moet maken. Hoewel? Ik ken een familie die in hun vakantiehuis uren kan discussiëren over waar vanavond te eten. Dat maakt de familieleden blij denk ik. Want waarom zouden ze dat anders doen?

In het dagelijks leven stelde ik mijzelf toch vaak voor onnodige keuzes. Maar dat deed ik pas vanaf het moment waarop ik aandacht begon te geven aan wat ik dacht. Voordien was ik nogal impulsief. Instant ja of nee en daartussenin was niets. Mijn omgeving was daar niet altijd blij mee. Maar met de jaren, onder invloed van die omgeving, werd ik minder impulsief en begon ik met wikken en wegen. Denkende dat dat zo hoorde. Toen ik me op een dag bewust werd van dat gediscussieer in mijn hoofd over wel of niet, besloot ik daar wat aan te doen. Ik werd er gek van en het ergste was nog dat ik regelmatig spijt had van de uiterst zorgvuldig beredeneerde keuze die ik had gemaakt.

Ik ging lezen over de hersenen en het denken en ik ontdekte van alles en vooral dat ik helemaal niets wist.

Wat me aansprak was het volgende: de oorzaak dat wij, weldenkende mensen, altijd maar problemen maken ligt in onze genen. Dat stamt nog uit de tijd dat we holbewoners waren. Toen moesten we altijd improviseren en oplossingen verzinnen om in leven te blijven. En die behoefte – het verzinnen van oplossingen – is in onze genen blijven zitten.

Nu hebben we geen echte problemen meer dus om die behoefte te bevredigen verzinnen we allerlei onbenullige dilemma’s. Toen ik dat eenmaal wist was ik gerustgesteld. Ik kon er dus niets aan doen. Maar was daarmee de kous af? Nee. Ik wist nu iets. Dat wel. En dat wat ik wist moest ik trainen. Want zonder training geen sterke spieren. Bij ieder bewust moment van twijfel voel ik ineens de angst om het verkeerde te doen. Zelfs als het geen kwestie is van leven en dood. Want zeg nou zelf, het wel of niet aanleggen van een moestuin is niet een levensbedreigende keuze. Ik ken de voors en tegens. Ik lach mezelf toe. Er is niets aan de hand. Ik heb alleen maar zaadjes gekocht en die heb ik gezaaid in kweekbakjes. Verder ga ik door met leven en kijk af en toe met een schuin oog naar de aarde in de bakjes. Die moestuin ontstaat vanzelf, met de tijd, en groeit uit tot de enige juiste maat. Mijn maat. Ik hoef niets te verzinnen. Ik hoef aan geen enkele eis te voldoen. Als de stekjes groot genoeg zijn voor de koude grond, weet ik wat de volgende stap is in mijn leven.

Vorige

Iedere glimlach … o

Volgende

De juiste vraag

  1. Mijn valkuil zit ‘m niet hierin: ‘Bij ieder bewust moment van twijfel voel ik ineens de angst om het verkeerde te doen.’ maar in ‘wat gaat men ervan vinden?’ En die spier oefen ik al jaren. 😉

  2. Soms is zorgvuldigheid geboden, soms snelheid. Maar goeds geen mens is perfect. Ik zit behoorlijk aan de wikken en wegenkant.

  3. Patricia Steur

    Mooi verhaal Lies

Laat je een reactie na!?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén